ทนายความผู้มาเยือน

“วางกริชเล่มนั้นลง ศิลา” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาดที่เธอเองก็ไม่นึกว่าจะมีหลงเหลืออยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ เธอก้าวย่างถอยหลังจนแผ่นหลังสัมผัสกับความเย็นเยียบของกระจกเงาบานใหญ่ในห้องโถงที่มืดสลัว แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้คมโลหะในมือชายหนุ่มสะท้อนวาววับ มันดูไม่เหมือนอาวุธสำหรับป้องกันตัว แต่มันคือของสะสมจากยุคโบราณที่พ่อของเธอเคยเตือนนักเตือนหนาว่า—อย่าได้แตะต้องมัน ศิลาไม่ยอมขยับตามคำสั่ง เขายังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นไม่ได้ฉายแววคุกคาม แต่เป็นความเศร้าสร้อยที่ลึกล้ำจนน่าประหลาด “ถ้าผมวางมันลง... ความลับที่ฝังอยู่ใต้คฤหาสน์หลังนี้จะไม่มีวันถูกเปิดออก” เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย “คุณรู้ไหมรินดา ทำไมคุณหญิงดารินถึงต้องให้ผมเป็นทนายความประจำตระกูลตั้งแต่วันที่คุณพ่อคุณแม่เสียชีวิต?” “เพราะเธอไว้ใจคุณ!” รินรดาตะคอก ความเจ็บปวดจากความเชื่อใจที่กำลังพังทลายทำให้ขอบตาเธอร้อนผ่าว “ฉันยกชีวิตให้คุณดูแล ฉันให้คุณถือเอกสารมรดกทั้งหมด แต่สิ่งที่ฉันได้รับตอบแทนคือการถูกต้อนเข้ามุมห้องด้วยอาวุธของคนตาย!” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “ไว้ใจ? คุณหญิงไม่เคยไว้ใจใคร แม้แต่เงาของตัวเอง เธอเลือกผมเพราะครอบครัวผมเป็นหนี้บุญคุณเธอนับศตวรรษ และหน้าที่เดียวของผมคือการ ‘จัดการ’ สิ่งที่เธอไม่อยากให้ใครเห็น” เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาหา รินรดากลั้นหายใจ เตรียมจะกรีดร้อง แต่แล้วมือของเขากลับลดระดับกริชลงและวางมันลงบนโต๊ะไม้ข้างตัวอย่างแผ่วเบา ก่อนจะควักซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่ากรังและมีคราบเหลืองจางๆ ออกมาจากเสื้อโค้ท “นี่ไม่ใช่สัญญาการโอนมรดกที่ทนายความทั่วไปควรจะมี” ศิลาขยับแว่น “นี่คือบันทึกที่พ่อของคุณเขียนทิ้งไว้ในคืนสุดท้าย ก่อนที่เขาจะถูกทำให้หายไปจากโลกนี้พร้อมกับสมบัติชิ้นสำคัญของตระกูลที่ย่าของคุณพยายามปกปิดมาตลอด” รินรดาชะงัก สายตาจับจ้องไปที่ซองเอกสารนั้น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ทำไมคุณถึงเพิ่งเอามาให้ตอนนี้?” “เพราะความจริงมันไม่ได้สะอาดอย่างที่คุณคิด” ศิลาหลุบตาต่ำ “การตายของพ่อแม่คุณไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่มันคือการทำลายหลักฐานเพื่อรักษาเกียรติยศจอมปลอมของตระกูล และกริชเล่มนั้น... มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือตราประทับของ ‘สัญญาเลือด’ ที่ย่าของคุณเซ็นไว้กับใครบางคน... หรือบางสิ่งที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดของบ้านหลังนี้มานานเกินไป” รินรดาค่อยๆ เอื้อมมือไปคว้าเอกสารนั้น ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อได้กลิ่นสาบสางของกระดาษเก่า มันเป็นกลิ่นที่เตือนให้เธอระลึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น คืนที่เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่แอบฟังเสียงกรีดร้องผ่านรอยแยกของประตูไม้ “อ่านสิ” ศิลาเอ่ยเบาๆ “แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมผมถึงยอมเสี่ยงชีวิตมาอยู่ข้างคุณในฐานะคนทรยศ... ย่าของคุณไม่ได้แค่ต้องการสมบัติ เธอกำลังรอเวลาที่จะสังเวยสายเลือดคนสุดท้ายของวงศ์ตระกูลเพื่อต่อลมหายใจให้ตัวเธอเอง” รินรดากรีดเปิดซองเอกสาร มือสั่นเทาจนแทบทำร่วง เมื่อรายชื่อที่ปรากฏในเอกสารไม่ใช่รายชื่อของทายาทหรือหุ้นส่วนทางธุรกิจ แต่มันคือรายชื่อของ ‘คนรับใช้’ ที่หายตัวไปอย่างปริศนาในคฤหาสน์หลังนี้ทีละคน สองคน... และชื่อสุดท้ายที่ปรากฏในเอกสารนั้น คือชื่อของพ่อเธอที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสด “นี่มันหมายความว่ายังไง?” เธอถามเสียงสั่น ร่างกายเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ศิลาเงยหน้าขึ้นมองกระจกเงาบานใหญ่ด้านหลังรินรดา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่ไม่ได้แสร้งทำ “รินดา... อย่าหันกลับไป” รินรดาชะงักงัน เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แล่นผ่านต้นคอ แสงจันทร์ที่เคยส่องสว่างกลับมืดดับลงอย่างกะทันหันราวกับมีบางสิ่งมาบดบังหน้าต่างไว้ และในเงาสะท้อนของกระจกที่ควรจะมีเพียงภาพของเธอและศิลา รินรดากลับเห็นใบหน้าของหญิงชราที่ควรจะนอนหลับใหลอยู่ในห้องพักบนชั้นบนสุด... ใบหน้าของคุณหญิงดารินในกระจกนั้นฉีกยิ้มกว้างจนเห็นถึงลำคอที่ปรากฏรอยแผลเป็นลึกพาดผ่านราวกับเคยถูกเชือดด้วยของมีคม “หลานรัก...” เสียงแหบพร่าดังก้องออกมาจากรอยกระจกที่เริ่มร้าวเป็นทางยาว “เอกสารนั่น... มันไม่ได้มีไว้ให้หลานอ่าน แต่มีไว้ให้หลาน ‘สืบทอด’ ต่างหาก” สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องโถงที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูไม่ใช่เสียงของมนุษย์ และก่อนที่รินรดาจะทันได้หันไปเผชิญหน้ากับความจริงที่แสนโหดร้าย ศิลาก็คว้าแขนเธอไว้แน่นแล้วกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน “หนีไป... จากย่าของคุณ... เพราะสิ่งที่อยู่ในกระจกนั่น ไม่ใช่คุณหญิงดารินที่ยังมีลมหายใจอีกต่อไปแล้ว!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในรอยกระจกครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า... - ตุ๊กตาโบราณ