ความจริงในไดอารี่

"อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น รินรดา... มันน่าสมเพชพอๆ กับตอนที่แม่แกคลานเข่าเข้ามาขอร้องฉันในวันสุดท้ายของชีวิตนั่นแหละ" เสียงของคุณหญิงดารินเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งที่เกาะตัวอยู่บนยอดหญ้าตายซาก รินรดาแทบหยุดหายใจ มือที่สั่นเทาของเธอขยุ้มเศษผ้าปูเตียงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอมองร่างสูงโปร่งของย่าที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือหัว ราวกับเห็นปีศาจในชุดผ้าไหมสั่งตัดราคาแพงระยับ "คุณย่า... ฮึก... ท่านทำแบบนี้กับลูกในไส้ได้ลงคอเชียวหรือคะ" คำถามของรินรดาแผ่วเบา หากแต่กรีดลึกลงในความเงียบ คุณหญิงดารินไม่ตอบ ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั้นกลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด หญิงชราหมุนตัวกลับอย่างเชื่องช้า ทิ้งกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่อบอวลไปด้วยความเน่าเฟะทางจริยธรรมไว้เบื้องหลัง ก่อนจะเดินหายลับไปในความมืดของโถงทางเดิน ทิ้งให้รินรดาจมอยู่กับความอ้างว้างและหยาดน้ำตาที่ไหลนองแก้ม เมื่อเสียงฝีเท้าเงียบสนิทลง รินรดาก็รีบควานมือไปที่ใต้แผ่นกระดานพื้นห้องที่เธอแอบแงะไว้ ความหวังสุดท้ายที่เธอเหลืออยู่... ไดอารี่เล่มเก่าปกหนังสีน้ำตาลที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจะด่วนจากไป เธอค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบตามกาลเวลาด้วยมือที่ยังไม่หายสั่น ตัวอักษรลายมือของแม่ไม่ได้สละสลวย แต่ทุกตัวอักษรกลับหนักแน่นและกรีดลึกลงไปในใจของเธอ *'วันที่ 14 ตุลาคม... วันที่ความจริงเริ่มถูกกลบฝังด้วยเงินทองและอำนาจของท่านแม่ ท่านไม่เคยรักใครนอกจากวงศ์ตระกูลที่จอมปลอมนี้ ท่านฉกชิงทุกอย่างไปจากฉัน แม้แต่ลมหายใจของคนที่ฉันรักที่สุด'* รินรดากลั้นหายใจ หน้ากระดาษถัดไปมีคราบรอยน้ำตาจางๆ ที่ทำให้กระดาษย่นยับ *'พวกเขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่ใครต่อใครบอก... ฉันเห็นกับตา เห็นเงาร่างในกระจกบานใหญ่ในห้องโถงวันนั้น คนคนนั้นไม่ได้มีแค่ท่านแม่ แต่มีอีกคน... คนที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะทรยศกันได้ลงคอ'* ดวงตาของรินรดาเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่ออ่านถึงบรรทัดที่ว่า หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความจริงที่เธอเพียรหาไม่ได้มีเพียงแค่การฆาตกรรม แต่มี 'การหักหลัง' จากคนที่เธอเคยคิดว่าไว้ใจที่สุด ในจังหวะที่หัวใจเธอกำลังสั่นคลอน ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ศิลาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ไดอารี่ในมือของเธอ "คุณริน... ผมว่าเราควรไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด รินรดากอดไดอารี่แน่น สายตาที่มองเขาเปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความเชื่อใจที่เคยมี แต่เป็นความเคลือบแคลงสงสัยที่ลึกซึ้ง "ศิลา... คุณรู้อะไรมาบ้างคะ? คุณเป็นทนายของท่านย่า คุณอยู่กับท่านมาตลอด... แล้วคนที่อยู่ในเงากระจกวันนั้น... คุณเห็นไหม?" ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง เงาของเขาทอดยาวบนผนังห้องดูบิดเบี้ยวในสายตาของเธอ เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ แต่รินรดากลับถอยหลังกรูดไปจนชิดหัวเตียง "อย่าถามในสิ่งที่คำตอบอาจฆ่าคุณให้ตายทั้งเป็นเลยครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ปิดไม่มิด "ฉันต้องรู้!" รินรดาตะโกนออกมาทั้งน้ำตา "แม่ฉันตายเพราะอะไร! และใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้! ถ้าคุณไม่บอก... ฉันจะเปิดเผยทุกอย่างที่อยู่ในนี้ ให้คนทั้งโลกได้รับรู้ว่าบ้านหลังนี้มันโสโครกแค่ไหน!" ศิลานิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แต่ไม่ได้รุนแรง หากแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "คุณคิดว่าสิ่งที่อยู่ในไดอารี่คือทั้งหมดงั้นหรือครับ?" ศิลาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ "หน้าสุดท้ายของไดอารี่เล่มนั้น... คุณลองเปิดดูหรือยังว่าใครเป็นคนเขียนชื่อผู้รับมรดกที่แท้จริง?" รินรดานิ่งค้าง มือที่ถือไดอารี่เริ่มสั่นหนักกว่าเดิม เธอค่อยๆ พลิกไปหน้าสุดท้ายที่เธอยังไม่ได้อ่าน ก่อนหน้านี้เธอคิดเสมอว่ามันเป็นเพียงแค่หน้าว่างๆ ที่แม่เขียนทิ้งไว้ ทว่าในวินาทีที่กระดาษถูกเปิดออก... รินรดาก็ต้องอ้าปากค้าง ลมหายใจขาดห้วงไปทันที ลายมือในหน้าสุดท้ายไม่ใช่ของแม่เธอ... แต่เป็นลายมือของศิลา ที่เพิ่งเขียนลงไปสดๆ ร้อนๆ ในวันที่เธอมาที่บ้านหลังนี้ 'ถึงรินรดา... คนที่ต้องตายในวันนี้ ไม่ใช่แค่คนที่ขวางทางท่านย่า แต่คือคนที่ท่านย่าสั่งให้ผมมาจัดการ... ซึ่งก็คือคุณเอง' ขณะที่เธอยังไม่ทันได้กรีดร้อง ศิลาก็เอื้อมมือมาหยิบไดอารี่ไปจากมือเธออย่างเยือกเย็น พร้อมกับเสียงล็อกประตูห้องจากด้านนอกที่ดังก้องขึ้นมา... ขังเธอไว้กับความจริงที่เพิ่งค้นพบและคนที่กำลังจะกลายเป็นเพชฌฆาตของเธอในอีกไม่กี่อึดใจนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามาถึงตัวรินรดาอย่างเลี่ยงไม่ได้นะคะ - ตุ๊กตาโบราณ