เผยโฉมหน้าศัตรู

“ถอดหน้ากากนั่นออกเสียเถอะค่ะ... คุณหญิงย่า การแสดงละครโศกนาฏกรรมฉากนี้มันยืดเยื้อเกินไปแล้ว” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูกของผู้ที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปไม้หอมจางๆ กลิ่นที่รินรดาเคยคิดว่ามันคือสัญลักษณ์ของความเมตตา แต่บัดนี้มันกลับคล้ายกลิ่นของความตายที่หมักหมมมานานปี คุณหญิงดารินค่อยๆ หมุนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวหรูอย่างเชื่องช้า นิ้วมือที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตลูบไล้หัวไม้เท้าทองคำเบาๆ ใบหน้าที่เคยดูเปี่ยมด้วยความเอ็นดูบัดนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้ม เหลือเพียงความเย็นชาที่ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลงจนน่าอึดอัด “คนฉลาดมักจะอายุสั้นนะ รินรดา” ท่านเอ่ยเรียบๆ พลางปรายตามองแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน—แฟ้มที่รินรดาแอบสืบจนพบว่ามันคือบันทึกรายการโอนเงินมหาศาลไปยังบัญชีต่างประเทศที่เกี่ยวพันกับอุบัติเหตุของพ่อแม่เธอเมื่อยี่สิบปีก่อน “หนูไม่ใช่คนฉลาดหรอกค่ะ ถ้าหนูฉลาด หนูคงไม่เชื่อคำลวงที่ว่าท่านรักหนูมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา” รินรดาก้าวเท้าเข้าใกล้โต๊ะไม้ตัวนั้น มือที่กำแน่นอยู่ข้างกายสั่นสะท้าน เธอพยายามข่มกลั้นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา “ทำไมคะ... เลือดในกายหนูคือเลือดของลูกชายท่านนะ ทำไมท่านถึงเลือกที่จะพรากชีวิตเขาเพียงเพราะกลัวว่าความลับเรื่องการทุจริตในบริษัทจะถูกเปิดเผย” คุณหญิงดารินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแห้งแล้งที่ทำให้หัวใจของรินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบ “แกคิดว่าการเป็นผู้นำตระกูลที่ยิ่งใหญ่ต้องใช้แค่ความรักหรือไง? สิ่งที่แกเรียกว่าความลับ... สำหรับฉันมันคือเสาหลักที่ค้ำจุนราชวงศ์ของเราไว้ หากขาดเสาต้นนี้ไป บ้านหลังนี้ก็เป็นเพียงแค่ซากปรักหักพังที่รอวันพังทลาย” “แล้วท่านคิดว่าตอนนี้บ้านหลังนี้ยังมั่นคงอยู่อย่างนั้นหรือคะ?” เสียงฝีเท้าหนักแน่นของศิลาดังขึ้นที่หน้าประตู เขาปรากฏตัวในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยประกายแห่งความเด็ดขาด ในมือของเขามีอุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดเล็กที่เปิดไฟสัญญาณสีแดงกะพริบอยู่ “คุณหญิงครับ หลักฐานทั้งหมดที่ผมรวบรวมมา รวมถึงคำสารภาพเมื่อครู่ ถูกส่งตรงไปยังสำนักงานตำรวจแห่งชาติเรียบร้อยแล้ว” ดวงตาของคุณหญิงดารินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งราวกับหน้ากากที่สวมทับไว้อีกชั้น ท่านขยับยิ้มที่มุมปากอย่างน่าสะพรึงกลัว “ทนายความหนุ่มผู้จงรักภักดี... แกคิดว่าอำนาจของตระกูลนี้จะจบลงง่ายๆ ด้วยกระดาษไม่กี่แผ่นงั้นหรือ?” ศิลาไม่ตอบโต้ แต่เขาเดินเข้าไปใกล้รินรดาแล้วดึงตัวเธอไว้ข้างหลังเป็นเชิงปกป้อง “ความยุติธรรมอาจจะเดินช้า แต่ในวันนี้มันเดินทางมาถึงหน้าประตูบ้านท่านแล้วครับ” รินรดาจ้องมองย่าของตัวเองด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การรู้ว่าใครคือศัตรู แต่คือการตระหนักว่า คนที่เธอเรียกว่า ‘ครอบครัว’ มาตลอดชีวิต คือคนเดียวกับที่สั่งฆ่าบุพการีของเธอโดยไม่กระพริบตา “ท่านไม่มีทางหนีพ้นความผิดครั้งนี้” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน คุณหญิงดารินลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะดูสูงวัยแต่ท่วงท่ายังคงสง่างามอย่างคนถือดี ท่านก้าวผ่านโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้ารินรดา ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ “แกคิดว่าฉันจะเตรียมการไว้แค่เรื่องบริษัทหรือไง... รินรดา” ท่านหยุดจังหวะเพียงเสี้ยววินาที ราวกับกำลังรอให้ความหวาดกลัวกัดกินหัวใจเธอ “แกเคยสงสัยไหมว่า ทำไมคืนที่พ่อแม่แกตาย รถของเขาถึงได้เบรกแตกอย่างไร้สาเหตุ?” รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำสีเทาที่เธอพยายามลืมเลือนค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้น “เพราะคนที่ลงมือเปลี่ยนน้ำมันเบรกในคืนนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคนรักที่แสนดีที่แกไว้ใจที่สุด และเขากำลังยืนอยู่ข้างหลังแกตอนนี้อย่างไรล่ะ” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอค่อยๆ หันไปมองศิลา—ชายที่เธอฝากชีวิตไว้ ชายที่ถือหลักฐานชิ้นสำคัญในมือ—ศิลาไม่ได้โต้ตอบหรือแสดงอาการร้อนรน เขากลับเก็บอุปกรณ์บันทึกเสียงลงในกระเป๋าเสื้อ แล้วเผยรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน... รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มือของศิลาเลื่อนลงมาจับไหล่ของเธอเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบขาด “ขอโทษทีนะครับรินรดา แต่การเล่นเกมนี้... คนที่ถือไพ่ใบสุดท้าย ไม่ใช่ผม หรือคุณหญิงหรอกครับ แต่มันคือปืนที่ซ่อนอยู่ในมือผมตอนนี้ต่างหาก” กระบอกปืนเย็นเฉียบแตะเข้าที่ข้างเอวของเธอทันทีที่เขากล่าวจบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่รินรดาต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายที่สุดในชีวิตนะคะ - ตุ๊กตาโบราณ