กุนซือหญิงไม่เคยแพ้พ่าย

กลิ่นอับชื้นของถ่านหินและไอน้ำมันเครื่องในโกดังร้างหลังโรงงานเหล็ก มิต่างอันใดจากกลิ่นคาวเลือดในห้องใต้ดินของกรมอาญาเมื่อชาติภพก่อน รอยแยกของประตูไม้สนผุพังทาบเงาทอดยาวดั่งกรงขัง ทว่าสำหรับเซี่ยหว่านหนิงแล้ว เงาเหล่านั้นมิอาจกักขังแม้แต่ปลายเส้นผมของนาง “ผู้ใดอนุญาตให้ท่านก้าวเข้ามาเหยียบเขตรับผิดชอบของฉัน... สหายหลี่” น้ำเสียงหวานใสดุจหยกกระทบกัน ทว่าเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู ดังขึ้นทำลายความเงียบงัดข้อในความมืด นางปรายตามองบุรุษที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ เสื้อคลุมสีเขียวขี้ม้าตามแบบฉบับเจ้าหน้าที่รัฐยุคเจ็ดสิบถูกสวมทับด้วยเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายบุนวมอย่างประณีต ผิดแผกจากคนงานทั่วไป ทว่ารอยยับย่นที่สาบเสื้อและคราบเขม่าจางๆ ที่มุมปกเสื้อนั้น มิอาจรอดพ้นสายตาดั่งเหยี่ยวของอดีตราชครูผู้เคยตรวจตราแพรพรรณนางสนมมานับร้อย หลี่จิ่งเทียนชะงักฝีเท้า รอยยิ้มหยันที่มักประดับบนใบหน้าบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยยามสบเข้ากับดวงตาคู่คมกริบราวกับกระบี่ซ่อนในฝักของสตรีตรงหน้า แม้ในยามที่นางสวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นเก่าคร่ำคร่าตามสภาพสังคมยุคนี้ แต่วรกิริยาและการยืนหยัดเชิดคางขึ้นเล็กน้อยกลับสง่างามราวกับฮองเฮาที่กำลังประทับบนท้องพระโรง หาใช่แม่บ้านโรงงานผู้ต่ำต้อยไม่ “ภรรยาของสหายกู้ช่างวาจาคมคายยิ่งนัก” หลี่จิ่งเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาหรี่ลงพิจารณาร่างเพรียวบางที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า “ได้ยินมาว่าช่วงนี้เธอขยขันขันแข็งในการคำนวณบัญชีวัสดุของแผนกผลิตเสียเหลือเกิน จนถึงขั้นกล้าวิพากษ์วิจารณ์โครงสร้างการเบิกจ่ายเหล็กกล้าต่อหน้าคณะกรรมการพรรค... ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลยว่าตนเองเป็นเพียงลูกสาวอดีตนายทุนที่กำลังรอวันถูกชำระประวัติ” บรรยากาศในห้องอับทึบพลันลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก กู้เหยียนจวินที่ยืนบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่งขยับกาย กลิ่นอายดุร้ายเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากร่างหนาราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมขย้ำเหยื่อ มือหนาที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวเส้นเลือดปูดโปน ทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวออกไปบังคับบัญชาความเดือดดาล เซี่ยหว่านหนิงกลับเอื้อมมือเรียวเล็กมาแตะที่แขนเสื้อของสามีเบาๆ เป็นเชิญให้เขารักษาความสงบ สัมผัสนั้นราวกับกระแสลมเย็นที่ช่วยดับเพลิงโทสะในอกของอดีตขุนพล กู้เหยียนจวินสูดลมหายใจเข้าลึก ผ่อนคลายกล้ามเนื้อลง แม้ดวงตายังคงจ้องมองหลี่จิ่งเทียนด้วยแววตาดุจคมมีดที่พร้อมเฉือนเนื้อเถือหนัง เซี่ยหว่านหนิงก้าวออกมาจากเงาร่างของสามี ก้าวเท้าเข้าหาหลี่จิ่งเทียนทีละน้อย เสียงรองเท้าผ้าใบเก่าๆ กระทบพื้นซีเมนต์เป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่ผู้จัดการโรงงานผู้ทะเยอทะยานผู้นั้น “ชำระประวัติหรือเจ้าคะ?” เซี่ยหว่านหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด “สหายหลี่... ท่านกล่าวถึงประวัติของตระกูลเซี่ย หรือท่านกำลังร้อนรนเรื่องบัญชีลับการระบายเหล็กกล้าออกนอกโควตาของสหกรณ์เหมืองแร่กันแน่?” ร่างของหลี่จิ่งเทียนสะท้านเฮือก สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา แม้จะพยายามควบคุมอาการสั่นระริกของมุมปากเพียงใด แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมก็ทรยศความหวาดกลัวในใจเขาจนหมดสิ้น “เหลวไหล! เธอพูดจาสتเดียดหยามอะไร ไร้สาระสิ้นดี!” หลี่จิ่งเทียนตวาดกลบเกลื่อน เสียงนั้นแหบแห้งและขาดช่วงอย่างเห็นได้ชัด “ไร้สาระหรือเจ้าคะ?” เซี่ยหว่านหนิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะดั่งระฆังแก้ว แต่มันกลับทำให้หลี่จิ่งเทียนรู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงแผ่นหลัง “ลายมือหวัดๆ บนใบเบิกวัสดุเมื่อสามวันก่อน ที่ใช้หมึกสีน้ำเงินนำเข้าจากทางใต้... เป็นหมึกราคาแพงที่แม้แต่ผู้จัดการโรงงานอย่างท่านก็เพิ่งได้รับจัดสรรมาในวาระพิเศษไม่ใช่หรือคะ? น่าเสียดายยิ่งนัก ที่กระดาษคาร์บอนแผ่นนั้นบังเอิญหล่นร่วงอยู่ใต้โต๊ะทำงานของฉัน ยามที่ฉันช่วยกวาดห้องเอกสารเมื่อวานนี้” นี่คือกลยุทธ์ "ยืมดาบฆ่าคน" และ "ตีงูให้หลังหัก" ที่นางเชี่ยวชาญยิ่งนักในวังหลวง! เซี่ยหว่านหนิงไม่ได้เพียงแค่วิเคราะห์จุดอ่อน แต่รวบรวมหลักฐานและเจาะลึกถึงจิตวิทยาความโลภของหลี่จิ่งเทียน บุรุษผู้ทะเยอทะยานแต่ไร้ซึ่งความละเอียดรอบคอบ มักทิ้งร่องรอยแห่งความมักง่ายไว้เสมอ กู้เหยียนจวินมองภรรยาด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความเสน่หาแกมทึ่ง ภรรยาตัวน้อยของเขาผู้นี้ ไม่เพียงแต่มีความรู้ความสามารถล้ำเลิศเกินยุคสมัย ทว่าวาจาและชั้นเชิงของนางยังเฉียบคมบาดลึกยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในสนามรบ นางเปรียบเสมือนหมากตัวสำคัญที่เดินเกมอย่างใจเย็น ค่อยๆ บีบให้ข้าศึกจนมุมทีละก้าวอย่างงดงาม หลี่จิ่งเทียนกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าหากเรื่องนี้หลุดรอดไปถึงหูของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยพรรค อนาคตทางการเมืองและชีวิตการทำงานทั้งหมดของเขาเป็นอันจบสิ้นแน่ มือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสั่นเทา ควานหาบางสิ่งด้วยความลนลาน “แก... แกมันนังปีศาจสารเลว!” หลี่จิ่งเทียนคำรามต่ำ พลางชักซองเอกสารลับปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “คิดว่ามีหลักฐานแค่นั้นแล้วจะล้มฉันได้หรือไง! เอกสารนี่คือคำสั่งย้ายสามีเธอไปคุมค่ายกรรมกรชายแดนเหนือ! ฉันมีอำนาจพอที่จะเซ็นชื่ออนุมัติมันได้ทันทีภายในคืนนี้ ถ้าเธอยอมส่งสมุดบัญชีคืนฉันมาซะ!” ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วโกดังร้าง ลมหนาวพัดโชยเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แตกหัก หอบเอาเกล็ดหิมะแรกของฤดูกาลโปรยปรายลงมา ทว่า เซี่ยหว่านหนิงกลับหาได้สะท้านสะเทือนไม่ รอยยิ้มลึกล้ำประดับอยู่บนใบหน้างาม นางก้าวเข้าไปใกล้หลี่จิ่งเทียนอีกก้าว จนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน “ท่านอ๋อง... อ้อ ขออภัย สหายกู้ของฉัน จะไปที่ใด ย่อมไม่ใช่สิ่งที่สุนัขรับใช้เช่นท่านจะมีสิทธิ์กำหนด” เซี่ยหว่านหนิงกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวน้ำหนักพันชั่ง “และเอกสารฉบับนั้น... ท่านคิดจริงๆ หรือว่ามันจะไปถึงโต๊ะลงนามได้?” ทันทีที่สิ้นเสียงกระซิบอันเยือกเย็นนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก็ดังขึ้นก้องกังวานจากด้านนอกโกดัง ร่างของเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารในเครื่องแบบสีเขียวมะกอกเข้ม พร้อมปลอกแขนแดงฉาน บุกพังประตูไม้สนผุพังเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ไว้ทั้งหมดในพริบตา! หลี่จิ่งเทียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลน เมื่อร่างสูงสง่าในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทของนายทหารระดับสูงผู้หนึ่งก้าวผ่านกลุ่มสารวัตรเข้ามา พร้อมกับเอกสารลับปึกใหญ่ในมืออีกชุดที่ถูกโยนลงแทบเท้าของเขา “ท่าน... หัวหน้ากองตรวจการเขตทหาร...” หลี่จิ่งเทียนเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้นซีเมนต์ทันที เม็ดเหงื่อไหลพรากอาบใบหน้า เซี่ยหว่านหนิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มลึกล้ำปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางหันไปสบตากับกู้เหยียนจวินที่มองนางด้วยความทึ่งแกมหลงใหลในคราเดียวกัน ก่อนที่เสียงเคาะฝ่ามือครั้งสุดท้ายจะหยุดลงพร้อมกับการปรากฏกายของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนในสถานที่อับทึบเช่นนี้... บุคคลผู้ถือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะพลิกชะตากรรมของพวกเขาทั้งหมด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาพร้อมกับความเฉียบคมของกุนซือหญิงยอดอัจฉริยะนะคะ!