ระบบเริ่มทำงานผิดพลาด

"ริน... ข้าควบคุมปลายนิ้วของตัวเองไม่ได้" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของเซน บัดนี้สั่นเครือจนแทบขาดห้วง สุภาพสตรีเช่นดิฉัน เมื่อได้มองลึกลงไปในดวงตาคู่นคมที่มักจะซ่อนความโดดเดี่ยวเอาไว้เสมอ ย่อมรู้ดีว่าความหวาดกลัวที่แท้จริงไม่ได้เกิดจากการเผชิญหน้ากับความตาย หากแต่เป็นการตระหนักว่า ร่างกายที่ตนเองเคยคิดว่าเป็นเจ้าของ กำลังถูกบงการจากสิ่งอื่นที่เหนือกว่า รินขยับตัวเข้าประชิดอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณอดีตโปรแกรมเมอร์สั่งการให้เธอวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าผ่านตรรกะที่เฉียบคม แม้ว่าเบื้องลึกในอกข้างซ้ายจะเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกก็ตาม นิ้วเรียวรีบแตะลงบนข้อมือของชายหนุ่ม ชีพจรเต้นผิดจังหวะ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือละอองแสงสีครามที่กำลังรั่วไหลออกมาจากผิวเนื้อของเขา มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์จากระบบที่พวกเขาคุ้นเคย แต่มันคือรหัสคำสั่งที่กำลังแตกตัว บิดเบี้ยว และกัดกินโครงสร้างของโลกใบนี้ทีละนิด "ตั้งสติไว้ค่ะเซน! อย่าปล่อยให้มันกลืนกินจิตสำนึกของคุณ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมของเธอ โลกภายนอกหน้าต่างห้องพักกำลังวิปริต ท้องฟ้าสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมแดงราวกับรอยฟกช้ำ ก้อนเมฆไม่ได้ลอยล่องตามแรงลม แต่มันกลับหยุดนิ่งและแตกสลายกลายเป็นเรขาคณิตสามมิติที่หล่นร่วงลงสู่พื้นดิน นี่ไม่ใช่บั๊กธรรมดา... นี่คือระบบที่กำลังล่มสลายจากภายใน เพราะการตัดสินใจของพวกเขาในตอนที่ผ่านมาได้สร้าง "ตัวแปรนอกเหนือการควบคุม" มากเกินไป เซนกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อผุดซึมตามกรอบหน้าคมคาย เขาพยายามยกมืออีกข้างขึ้นมาเพื่อต้านทานแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงดูดเขาเข้าหากำแพงห้อง แต่อวัยวะส่วนนั้นกลับขยับไปเอง—มันยกขึ้น ชี้ตรงไปยังหน้าอกของริน นิ้วเรียวยาวกางออกราวกับเตรียมจะปลดปล่อยพลังโจมตีใส่หญิงสาวผู้เป็นศูนย์กลางหัวใจของเขา "หนีไป... ริน... ข้าบอกให้เจ้าหนีไปให้พ้น!" เซนคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด ดวงตาที่เคยคมปลาบเริ่มมีประกายสีแดงชาดฉานพาดผ่าน เขาไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เลยหากมือคู่นี้ต้องทำร้ายคนที่เขา... ยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้อง "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!" รินตวาดกลับเสียงดังลั่น แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นและดื้อรั้นที่มักจะทำให้เซนจนปัญญาอยู่เสมอ แทนที่จะถอยหนี รินกลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอยกมือขึ้นคว้าข้อมือข้างที่กำลังคลุ้มคลั่งนั้นไว้แน่น แรงปะทะของพลังงานสะท้อนกลับจนทำให้เสื้อผ้าของทั้งคู่สะบัดพลิ้ว แต่รินไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างเอื้อมไปโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งใบหน้าคมคายให้โน้มลงมาสบตากับเธอในระยะประชิด "จำไม่ได้หรือคะว่าเราสัญญาอะไรกันไว้... ไม่ว่าระบบจะบิดเบี้ยวแค่ไหน ฉันจะเป็นคนเขียนบรรทัดสุดท้ายให้คุณเอง!" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของเซน ความโกลาหลในหัวสมองของเขาหยุดชะงักลงชั่วขณะ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของหญิงสาวที่แนบอยู่ข้างแก้มส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยเข้ามาในห้วงภวังค์ที่มืดมิด เซนผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ดวงตาที่เคยแดงก่ำค่อยๆ กลับมาเป็นประกายสีนิลปกติ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความสงบกำลังจะคืนกลับมา พื้นห้องใต้เท้าของพวกเขาก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ! *ตูมมม!* แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง รินกลิ้งหลุดไปกระแทกกับชั้นหนังสือโบราณ ตำรานับร้อยเล่มร่วงหล่นลงมาทับถมร่างของเธอจนแทบขยับไม่ได้ ความเจ็บปวดแล่นแปล๊บไปทั่วแผ่นหลัง แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ใจกลางห้องที่พังทลาย พื้นที่ตรงนั้นไม่ได้เชื่อมต่อกับชั้นล่างของคฤหาสน์อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือ "รอยแยกสีขาวโพลน" ที่ไร้ก้นบึ้ง และจากรอยแยกนั้นเอง เงาร่างหนึ่งกำลังก้าวเท้าเดินออกมาอย่างเชื่องช้า นั่นไม่ใช่สัตว์อสูร และไม่ใช่ตัวละครที่พวกเขาเคยรู้จักในเนื้อเรื่องเดิม เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีเงินยวง ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากกึ่งโปร่งใสที่สะท้อนภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในชีวิตของรินตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลิ่นอายอันทรงพลังที่กดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก แต่เป็นเพราะเสียงพูดที่ดังขึ้นในหัวของเธอโดยตรง—เสียงที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทว่ากลับคุ้นเคยอย่างประหลาด *[ ตรวจพบความผิดพลาดระดับวิกฤต: ผู้เล่น 'ริน' และตัวละคร 'เซน' ได้ฝ่าฝืนเส้นเรื่องหลักเกินกว่า 78.4% ]* *[ คำสั่งปฏิบัติการฉุกเฉิน: เริ่มกระบวนการฟอร์แมต (Format) โลกใบนี้เพื่อความเสถียรของระบบหลัก ]* รินเบิกตากว้าง พยายามยันตัวลุกขึ้นจากกองหนังสือ เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของเธอ แต่สมองกลับทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินสถานการณ์ ฟอร์แมตงั้นหรือ? นั่นหมายความว่าความทรงจำ ความผูกพัน และทุกสิ่งที่พวกเขาพยายามสร้างขึ้นมาด้วยกัน จะถูกลบหายไปจนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลี! "เซน..." รินพยายามเปล่งเสียงเรียกชายหนุ่มที่นอนอยู่ไม่ไกลนัก เซนยันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เลือดรินไหลตามขอบหน้าผากระคนกับหยดเหงื่อ ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้มองที่รอยแยกตรงหน้า เขากำลังมองมาที่เธอด้วยแววตาที่สั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่ถูกควบคุมเสียอีก ความโกรธเกรี้ยว ความโดดเดี่ยว และความหลงใหลที่ถูกกดทับมานานนับแรมปี บัดนี้ระเบิดออกมาจนกลายเป็นพลังงานสีดำทมิฬที่พวยพุ่งรอบตัวเขา "มันกล้าดียังไง..." เสียงของเซนแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็นจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนกล to เป็นน้ำแข็ง "มันกล้าดียังไงที่จะพยายาม... พรากเจ้าไปจากข้า" รินสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แท้จริง ไม่ใช่จากระบบตรงหน้า แต่มาจากตัวของเซนเอง ในเวลานี้ ตัวร้ายผู้เย็นชาคนเดิมกำลังจะถูกความมืดมิดเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อปกป้องเธอ และหากเขาทำลายระบบด้วยวิธีนี้ โลกทั้งใบรวมถึงตัวเขาเองจะต้องดับสลายไปพร้อมกันอย่างแน่นอน หญิงสาวกัดฟันกรอด ใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตัวเข้าไปหาชายหนุ่ม คว้ามือหนาที่กำลังสั่นเทาด้วยพลังงานมหาศาลนั้นไว้แน่น แม้ความร้อนจากพลังของเขาจะแผดเผาผิวเนื้อจนเกิดรอยไหม้ เธอก็ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด "เซน! ฟังฉันนะ!" รินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของรอยแยกมิติ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสูญเสียการควบคุมของเขา "ถ้าคุณทำแบบนั้น เราก็จะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก... ได้โปรด เชื่อใจฉันเหมือนที่ฉันเชื่อใจคุณสิคะ!" เซนชะงักกึก ดวงตาที่มืดบอดด้วยความคลุ้มคลั่งค่อยๆสะท้อนภาพใบหน้าอันมอมแมมแต่เด็ดเดี่ยวของหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้ง มือที่กำแน่นคลายลงเล็กน้อย ทว่า... ในวินาทีที่ความอบอุ่นจากมือของรินกำลังจะดึงเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความบ้าคลั่ง หน้ากากของเงาร่างสีเงินยวงที่ยืนอยู่เหนือรอยแยกมิติก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก และดวงตาสองคู่ที่จ้องมองมายังพวกเขา—ดวงตาที่ทำให้รินต้องผวาเฮือกด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เพราะใบหน้าร่างปริศนานั้น... ถอดแบบมาจากตัวเธอเองราวกับส่องกระจก! *[ แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบผู้ดูแลระบบตัวจริงเข้าสู่พื้นที่ — ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น, คุณริน ]* แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!