ทางเลือกสุดท้ายของนักเขียน

ปลายนิ้วเรียวของรินสั่นระริกขณะสะท้อนแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบ ค่าความเสถียรของโลกใบนี้ดิ่งลงแตะระดับวิกฤตที่ร้อยละเจ็ดจุดสาม ตัวเลขสีแดงฉานกะพริบถี่ราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความหวาดกลัว ท้องฟ้าเบื้องนอกหอคอยบัญชาการบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีดำสนิท รอยแยกมิติขนาดมหึมาฉีกกระชากผืนฟ้าออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นความว่างเปล่าอันเย็นเยียบของจักรวาลคู่ขนานที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งให้สูญสลายไปในพริบตา "ริน... พอได้แล้ว" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับไออุ่นคุ้นเคยที่โอบล้อมร่างของเธอไว้ เซนก้าวเข้ามาประชิดในวินาทีเป็นตาย ร่างสูงโปร่งเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ เสื้อคลุมสีเข้มขาดวิ่นจนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากพลังงานวิญญาณที่ยังคงคุกรุ่น ดวงตาคมกริบที่เคยเยชาและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับฉายแววอาลัยอาวรณ์และห่วงหาอย่างสุดซึ้ง เขายื่นมือมาทาบทับลงบนหลังมือของเธอที่สั่นเทา พยายามจะดึงเธออกจากหน้าจอควบคุมหลักของระบบ "ถ้าเธอเลือกกดปุ่มล้างค่าระบบตามคำสั่งเดิมของพระเจ้า โลกนี้จะไม่ล่มสลาย... แต่ตัวตนของเธอ รอยยิ้มของเธอ และทุกความทรงจำที่เราสร้างร่วมกันมา จะถูกลบหายไปจากสารบบอย่างถาวร" เซนกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยราวกับคนใกล้ขาดใจ "ฉันยอมให้โลกนี้แตกสลายเป็นจุล เสียดีกว่าต้องสูญเสียเธอไป" รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอย่อมรู้ดีว่าข้อเสนอของเซนหมายถึงอะไร ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ที่ทะลุมิติเข้ามาติดอยู่ในโลกนิยายเรื่องนี้ เธอได้ใช้ตรรกะและโค้ดลับทุกบรรทัดเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด แต่ยิ่งเธอซ่อมแซมหัวใจที่แหลกสลายของตัวร้ายอย่างเซนมากเท่าไหร่ โครงสร้างของเรื่องราวก็ยิ่งบิดเบี้ยวจนระบบหลักรวนเร และทางออกเดียวที่จะรักษาเสถียรภาพของโลกใบนี้เอาไว้ได้ คือการที่ผู้ควบคุมระบบต้องสละสิทธิ์การมีตัวตน—เขียนโค้ดทับตัวเองให้กลายเป็นเพียงตัวละครประกอบที่ไร้ความทรงจำ "เซน คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องของเราสองคน..." รินหันกลับมาสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าซ่อนคลื่นอารมณ์อันซับซ้อนเอาไว้เบื้องลึก "ถ้าฉันไม่กดลบตัวเอง ประชาชนนับล้านในเมืองหลวงจะหายไปในพริบตา รวมถึงเด็กๆ ที่เราเพิ่งช่วยมาจากเขตแดนใต้ด้วย คุณอยากเห็นโลกที่ไม่มีฉัน แต่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ หรือโลกที่ดับสูญไปพร้อมกับความเห็นแก่ตัวของเรากันแน่ล่ะคะ?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจเซน ดวงตาคมวับไหววูบ เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูนเด่น มือแกร่งกระชับกอดร่างของเธอแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปตรงหน้าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำลา "ฉันไม่ได้สนใจโลกใบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ริน" เซนกล่าวเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้มของเธอ "โลกนี้สร้างฉันให้เป็นตัวร้าย เป็นคนที่ต้องถูกเหยียบย่ำและโดดเดี่ยวจนตายในตอนท้าย... จนกระทั่งเธอเดินเข้ามาในชีวิตฉัน เธอคือคนเดียวที่สอนให้ฉันรู้จักความอบอุ่น สอนให้หัวใจที่ตายด้านดวงนี้เต้นอีกครั้ง แล้วจะให้ฉันทนอยู่บนโลกที่ไร้เงาของเธอได้อย่างไร?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามของรอยแยกมิติเบื้องนอกที่ดังสนั่นหวั่นไหว รินมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เธอมองเห็นความเจ็บปวด ความโหยหา และความรักอันลึกซึ้งที่เซนไม่เคยแสดงให้ใครเห็นตลอดชีวิตการเป็นตัวละครของเขา หัวใจที่เคยถูกตั้งโปรแกรมด้วยเหตุผลและตรรกะ กลับรู้สึกเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว ในฐานะนักเขียนและผู้ควบคุมระบบ เธอมีอำนาจเบ็ดเสร็จที่จะกำหนดบทสรุป เธาสามารถเขียนให้พวกเขาทั้งคู่หนีหายไปยังมุมลับของโลกใบนี้ หลีกหนีจากโชคชะตาที่พระเจ้ากำหนดไว้ แต่แลกกับการที่ความสมดุลของจักรวาลจะพังทลาย หรือเธอจะเลือกทำตามหน้าที่ เสียสละตัวตนเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยทั้งหมดไว้ตามกฎของระบบ? รินหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้ม นึกย้อนไปถึงเส้นทางอันยาวไกลที่พวกเขาก้าวเดินผ่านความตาย ความเจ็บปวด และมิตรภาพที่เติบโตขึ้นทีละน้อยจนกลายเป็นความรักที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณ "ถ้าอย่างนั้น..." รินลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเธอนิ่งสงบเด็ดเดี่ยว ราวกับตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตได้แล้ว "เรามาเดิมพันกันครั้งสุดท้ายเถอะค่ะ เซน" เธอยกมือขึ้นอีกครั้ง ไม่ได้กดปุ่มล้างค่าเพื่อทำลายตัวเอง แต่ปลายนิ้วกลับรัวพิมพ์โค้ดคำสั่งชุดใหม่ลงบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง โค้ดสีทองสว่างวาบขึ้นขับไล่ความมืดมิดของรอยแยกมิติ เสียงแจ้งเตือนของระบบดังระรัวขึ้นในโสตประสาทอย่างบ้าคลั่ง [คำเตือน! ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างหลักระดับตำนาน...] [กำลังเริ่มกระบวนการเขียนทับกฎเกณฑ์ของโลก...] [คำเตือนสูงสุด: ผู้ควบคุมระบบกำลังใช้พลังงานวิญญาณเกินขีดจำกัด อาจส่งผลให้สูญเสียความทรงจำทั้งหมด หรือถูกลบออกจากห้วงมิติถาวร!] เซนเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่ารินกำลังทำอะไร เขารีบยื่นมือหมายจะขัดขวาง แต่รินกลับส่งยิ้มบางๆ ให้เขา—รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว "ฉันจะไม่ยอมหายไปไหน และคุณก็จะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไป..." รินกระซิบเบาๆ ก่อนจะกดปุ่ม Enter ยืนยันคำสั่งสุดท้าย ฉับพลัน แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์ก็ระเบิดออกมาจากหน้าจอหลัก กลืนกินร่างของพวกเขาทั้งสองคนจนจมหายไปในความเวิ้งว้าง พร้อมกับเสียงระบบที่ประกาศก้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนสัญญาณทั้งหมดจะตัดขาดลง [ระบบซ่อมแซมหัวใจ... ดำเนินการเสร็จสิ้น 100%] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ปาฏิหาริย์แห่งรุ่งอรุณ" เริ่มต้นขึ้นแล้ว...] ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางกับรินและเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ!