ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก

“ถ้าท่านยังดึงดันจะใช้พลังจิตสายมืดขัดเกลาแก่นปราณด้วยวิธีนั้น เกรงว่าเส้นชีพจรหลักของท่านคงได้สลายกลายเป็นธุลีภายในสามลมหายใจแน่ค่ะ ท่านเซน” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงศิลาลับ แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมของระบบลอยวนอยู่เบื้องหน้าริน นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์แสงรัวเร็วเพื่อปรับแก้โค้ดพลังงานที่ปั่นป่วนอยู่ในอากาศ ขณะที่ร่างสูงโปรดของคุณชายแห่งตระกูลหลิงซึ่งนั่งอยู่บนแท่นศิลากลับนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้มองหน้าจอระบบแม้แต่น้อย แต่กลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีสุขุมนั้น เซนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยจากพิษของพลังงานย้อนกลับ “เจ้าห่วงข้าหรือ ริน” รินชะงักปลายนิ้วไปเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตไหววูบก่อนจะกลับมาสงบนิ่งตามเดิมด้วยกลไกการป้องกันตัวที่ถูกหล่อหลอมมาจากการเป็นโปรแกรมเมอร์ในอดีต เธอเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำถามยั่วเย้าที่แฝงความเปราะบางนั้น แล้วปัดหน้าจอระบบไปตรงหน้าเขาเพื่อแสดงกราฟวิเคราะห์ความเสียหาย “ดิฉันไม่ได้ห่วงท่านค่ะ ดิฉันแค่กำลังทำหน้าที่รักษา ‘ตัวแปรสำคัญ’ ที่จะทำให้แผนการบรรลุเป้าหมายตามสัญญาเท่านั้น หากระบบล่มสลายเพราะความดื้อรั้นของท่าน ดิฉันเองที่จะซวยไปด้วยต่างหาก” คำแก้ตัวที่ฟังดูมีเหตุผลเชิงตรรกะถูกพ่นออกมาอย่างรวดเร็ว เพื่อกลบเกลื่อนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปรกติในอกด้านซ้าย ทว่า เซนกลับลุกขึ้นยืนช้าๆ ความกดดันมหาศาลจากเขตแดนปราณรอบตัวเขากดทับจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเข้ามาประชิดตัวรินทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นจางๆ ของสนป่าโชยเข้าปะทะนาสิกจนรินต้องเผลอกลั้นหายใจ เมื่อแผ่นหลังของเธอบดบังด้วยผนังศิลาเย็นเฉียบ ไหล่บางก็ถูกมือหนาของเขายันไว้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับกำแพง “ตรรกะ... เหตุผล... และรหัสโค้ดเย็นชาพวกนั้นอีกแล้วสินะ” เซนโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านปลายจมูก “เจ้าเคยใช้มันตัดสินทุกอย่างบนโลกใบนี้ แต่เจ้าไม่เคยรู้เลยว่า บางครั้ง... สิ่งที่ระบบของเจ้าคำนวณไม่ได้ มันกลับเป็นสิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนชีวิตของคนคนหนึ่งให้เดินต่อได้” รินเม้มริมฝีปากแน่น สมองในหัวประมวลผลคำพูดของเขาอย่างรวดเร็ว ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาคมของเซนในยามนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวิ้งว้างลึกล้ำและความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้มาเนิ่นนาน ราวกับสัตว์ป่าบาดแผลที่กำลังรอคอยการเยียวยาจากมือของเธอเพียงคนเดียว “ท่าน... กำลังทำอะไร” เสียงของเธอแผ่วเบaลงอย่างควบคุมไม่ได้ “ข้ากำลังก้าวข้ามเส้นที่เจ้าขีดไว้ยังไงล่ะ” เซนกระซิบชิดริมหิมฝีปาก “ตั้งแต่วันที่เราเริ่มทำสัญญาร่วมกัน ข้าไม่เคยเป็นแค่อาจารย์ ไม่เคยเป็นแค่เป้าหมายในระบบซ่อมแซมหัวใจของเจ้าอีกต่อไป... ริน เจ้าเองก็รู้ดีแก่ใจ” ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของรินอย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วร่างของหญิงสาว ความอบอุ่นจากตัวเขาซึมซับผ่านผิวเนื้อจนความหนาวเย็นรอบกายมลายหายไปสิ้น ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรรกะ บั๊ก และภารกิจเสี่ยงตาย เธอกลับพึ่งพาความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้ชื่อเรียกนี้มาโดยตลอด รินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้ความสัมพันธ์นี้ล้ำเส้นไปมากกว่านี้ กฎเกณฑ์ของระบบอาจเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่หลงเหลือเหตุผลใดๆ ที่จะปฏิเสธความอบอุ่นที่โหยหามานานแสนนานนี้เช่นกัน เธอยกมือขึ้นแตะที่อกเสื้อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รุนแรงและสั่นไหวไม่แพ้กัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริง “ถ้าเช่นนั้น... ท่านก็ต้องสัญญาว่าจะไม่ฝืนใช้พลังนั้นอีกเด็ดขาดค่ะ” เสียงของเธอนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด ไร้ซึ่งกำแพงความเย็นชาที่เคยมี เซนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งซึ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูงดงามราวกับภาพวาด เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ “ตามบัญชาของคุณริน... ข้าสัญญา” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่เปราะบาง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่รินกำลังจะเอ่ยคำพูดถัดไป หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่เคยสงบมาตลอดกลับสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีแดงฉาน กะพริบถี่รัวพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังลั่นก้องก้านสมองจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความตกใจ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต! เขตแดนปิดตายชั้นที่เก้าถูกทำลายโดยบุคคลปริศนา...]* *[คำเตือน: สิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดปัจจุบัน... เป้าหมายคือ ‘หัวใจ’ ของโฮสต์และผู้ถูกซ่อมแซม]* เซนดึงรินเข้ามาหลบไว้ด้านหลังทันที สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมเย็นเยียบในพริบตา เขากระชับกระบี่ในมือแน่น ขณะที่ประตูศิลาเบื้องหน้าค่อยๆ พังทลายลงพร้อมกับฝุ่นควันตลบอบอวล และเงาร่างหนึ่งที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาก็ทำให้ดวงตาของเซนหรี่แคบลงด้วยความตกใจสุดขีด— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างรินและเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!