การเยียวยาด้วยหัวใจ

กลิ่นอายคาวเลือดและละอองพลังงานสีดำทมิฬคละคลุ้งหนาแน่นจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ รินหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายของเธอบาดเจ็บจนแทบไม่เหลือชิ้นดีจากการปะทะกับกลไกป้องกันขั้นสุดท้ายของหอคอยแห่งความมืด แต่ความเจ็บปวดทางกายเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก เมื่อดวงตาสีเทาเข้มคู่สวยกวาดไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—เซน คุณชายผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้แผ่นหลังกว้างนั้นสั่นสะท้าน ดวงตาสีรัตติกาลที่เคยลุ่มลึกแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งประกายแห่งความเป็นมนุษย์ ไอความมืดมหาศาลกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปทีละน้อย จนระบบในหัวของเธอส่งเสียงเตือนระรัวราวกับสติ๊กเกอร์สีแดงฉานที่กำลังจะระเบิด "[คำเตือนวิกฤต: โฮสต์เป้าหมาย 'เซน' เข้าสู่สถานะ 'การครอบงำโดยแก่นแท้แห่งความมืด' 100% สติสัมปชัญญะล่มสลาย ระบบกำลังจะทำการรีเซ็ตความทรงจำถาวรเพื่อความปลอดภัยของมิติ...]" "ปิดปากระบบบ้าๆ ของเธอซะ!" รินตะโกนก้องในใจขณะที่เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปาก เธอไม่สนใจคำเต็ตือนอันไร้หัวใจนั้นอีกต่อไป สองเท้าก้าวเดินผ่านม่านพลังงานที่พร้อมจะฉีกกระชากเนื้อหนังออกเป็นชิ้นๆ อย่างไม่ลังเล ร่างเพรียวบางพุ่งเข้าประชิดตัวชายหนุ่มที่กำลังสูญเสียการควบคุมอย่างรวดเร็วราวกับผีเสื้อบินเข้ากองไฟ เซนในยามนี้ไม่ใช่คุณชายผู้สง่างามอีกต่อไป เขากลายเป็นสัตว์ร้ายที่ถูกจองจำในกรงขังแห่งความแค้นและความโดดเดี่ยว ทันทีที่สัมผัสได้ถึงการเข้าใกล้ ร่างสูงก็สะบัดมือปัดปะทะด้วยสัญชาตญาณดิบ พลังสีดำสายหนึ่งพุ่งเข้ากระแทกหัวไหล่ของรินอย่างจังจนเสียงกระดูกลั่นกรอบ ร่างของเธอกระเด็นไปกระแทกกับผนังหอคอยศิลาสีดำสนิท รสชาติเค็มปร่าของเลือดกระจายเต็มโพรงปาก แต่เธอกลับฝืนยิ้ม—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน "คุณ... จะยอมแพ้แค่นี้จริงๆ หรือคะ เซน?" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แต่กลับก้องกังวานชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันของมิติที่กำลังพังทลาย เซนชะงัก ร่างที่กำลังคำรามต่ำในลำคอหยุดชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นก้มลงมองหญิงสาวที่ทรุดกายอยู่แทบเท้า นิ้วเรียวยาวที่เต็มไปด้วยพลังงานอันตรายสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับความทรงจำอันลางเลือนพยายามต่อสู้กับคำสั่งทำลายล้างของระบบ รินไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เธอกัดฟันฝืนพยุงร่างที่สะินสะท้านลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ไม่สนใจว่าบาดแผลจะฉีกขาดรุนแรงเพียงใด สองมือเรียวเอื้อมออกไปคว้าจับข้อมือหนาที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งเอาไว้แน่น ไอความมืดกัดกินผิวเนื้อของเธอจนเกิดควันจางๆ และเสียงซีดเซียว แต่เธอกลับยิ่งออกแรงบีบกระชับให้แน่นขึ้น เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นทั้งหมดที่เธมีผ่านทางปลายนิ้ว "คุณบอกฉันเองไม่ใช่หรือคะ ว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายเกินกว่าจะอยู่คนเดียว... แล้วทำไมตอนนี้ ถึงอยากผลักไสฉันให้ออกไปล่ะคะ?" หยาดน้ำตาใสไหลรินผ่านแก้มที่เปื้อนฝุ่นและคราบเลือด หยดลงบนหลังมือของชายหนุ่มราวกับหยดน้ำค้างบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นลงบนแผ่นดินที่แห้งแล้ง เซนสะท้านเฮือก ดวงตาที่ไร้แววคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพความทรงจำอันเลือนราง—ภาพรอยยิ้ม รอยบ่นอันน่ารำคาญ และความใส่ใจอันแสนอบอุ่นที่หญิงสาวมอบให้เขามาตลอดการเดินทาง ค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงคำนึง ราวกับแสงสว่างเส้นเดียวที่ทะลวงผ่านกลุ่มเมฆหมอกทึบตัน "ริน..." เสียงแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากที่ซีดเผือดของเขา มันไม่ใช่เสียงคำรามของปีศาจอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของมนุษย์ผู้โดดเดี่ยวที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากก้นบึ้งของหัวใจ "ค่ะ... ฉันอยู่นี่แล้ว" รินยิ้มทั้งน้ำตา เธอขยับเข้าไปประชิดตัวเขามากขึ้น จนแผ่นอกของเขาสัมผัสกับความอบอุ่นจากร่างกายของเธอ มือข้างหนึ่งยกขึ้นประคองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากพลังงานมืด บังคับให้เขาสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเทาที่ฉายชัดถึงความมั่นคงและจริงใจ "ถ้าคุณจะแตกสลาย... ฉันจะเป็นคนประกอบคุณขึ้นมาใหม่เองค่ะ เซน" สิ้นคำพูดนั้น รินก็ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิต เธอยอมเปิดผนึกระบบหัวใจของตัวเอง ยอมให้พลังงานชีวิตและจิตวิญญาณเชื่อมโยงเข้ากับเซนโดยตรง เพื่อดึงเอาสติสัมปชัญญะของเขากลับคืนมา แสงสีฟ้าอ่อนโยนของระบบซ่อมแซมหัวใจส่องประกายวาบขึ้นจากอกของหญิงสาว ก่อนจะแผ่ขยายโอบล้อมร่างทั้งสองไว้ท่ามกลางพายุทมิฬที่กำลังบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดจากการเชื่อมโยงจิตวิญญาณนั้นรุนแรงเสียจนรินรู้สึกราวกับร่างกำลังจะฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ เลือดสดๆ สำลักออกมาจากปากของเธอ หยดลงบนลาดไหล่ของชายหนุ่ม แต่เธอกลับไม่ยอมปล่อยมือ ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือของตัวเองเพื่อดึงสติไม่ให้หลุดลอย เซนเบิกiตากว้าง ความมืดมิดที่เคยกัดกินหัวใจถูกพลังงานอันอบอุ่นและเด็ดเดี่ยวนี้ขับไล่ออกไปทีละน้อย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความทรงจำ และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกรักที่เขามีต่อหญิงสาวผู้โง่เขลาคนนี้ไหลบ่าท่วมท้นจนหัวใจที่เคยด้านชากลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง "โง่... เธอช่างโง่เขลานัก ริน" เซนกระซิบเสียงสั่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาสีรัตติกาล ผสมผสานกับหยดเลือดและคราบน้ำตาของหญิงสาว ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าว เสียงระฆังโบราณดังขึ้นกังวานไปทั่วห้วงมิติ พร้อมกับหน้าต่างสถานะสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า "[แจ้งเตือนพิเศษระดับ SSS: โฮสต์และเป้าหมายประสบความสำเร็จในการเชื่อมโยงจิตวิญญาณ 'ซ่อมแซมหัวใจ' สมบูรณ์ 100%... กำลังปลดล็อกพลังงานที่ถูกผนึก... และ... ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมภายนอกหอคอย...]" รินชะงัก เธอพยายามกวาดสายตามองผ่านม่านหมอกควันไปเบื้องหน้า และหัวใจของเธอก็ต้องกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีขาวสนิทผู้หนึ่ง กำลังก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตหอดูดาว พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "น่าประทับใจจริงๆ... ไม่คิดเลยว่า 'ระบบ' ที่ข้าสร้างขึ้น จะถูกพวกเจ้าใช้ทำลายแผนการทั้งหมดแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับกดดันจนลมหายใจของทั้งคู่สะดุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างรินและเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!