ความโกรธของปีศาจ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งผสมปะปนกับกลิ่นอับชื้นของศิลาโบราณใต้ดิน ลึกลงไปสามร้อยเมตรจากฐานบัญชาการเขตหวงห้าม รินหอบหายใจถี่กระชั้นจนหน้าอกสะท้อนไหว ร่างกายของเธอบอบช้ำจากการปะทะกับกลไกเวทมนตร์โบราณที่ทำงานผิดพลาดอย่างกะทันหัน แผงควบคุมระบบโปรแกรมมิ่งในห้วงความคิดกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน รหัสข้อผิดพลาดนับร้อยวิ่งพล่านบนจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงราวกับฝูงมดคลั่ง [คำเตือน: ความเสียหายของเกราะป้องกันแตะระดับ 89%] [คำเตือน: ตรวจพบค่าความเสถียรของจิตวิญญาณลดลงอย่างรวดเร็ว โปรดหาทางหลบหนีภายใน 180 วินาที] เสียงสังเคราะห์ของระบบดังย้ำเตือนในโสตประสาทอย่างน่ารำคาญ รินพยายามกัดฟันพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของตนเองลุกขึ้นจากพื้นหินเย็นเยียบ เลือดสีแดงสดไหลซึมจากรอยแผลที่หัวไหล่ขวา หยดลงกระทบพื้นศิลาจนเกิดเสียงดังเปาะแปะท่ามกลางความเงียบงัน เบื้องหน้าของเธอคือประตูกลไกยักษ์ที่ยังคงปิดสนิท ขาดเพียงอีกหนึ่งชุดคำสั่งที่เป็นรหัสผ่านชิ้นสุดท้าย เธอก็จะสามารถปิดผนึกแกนกลางของระบบที่กำลังจะระเบิดได้ ทว่า... เวลาไม่เคยรอใคร "ริน!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะราบเรียบและเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ บัดนี้กลับสั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่รินไม่เคยได้ยินมาก่อน เซนพุ่งเข้ามาประคองร่างของเธอไว้ด้วยสองมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ไหล่กว้างของเขายังมีร่องรอยการต่อสู้กับหุ่นยนต์กลสยพันธุ์เมื่อครู่ เสื้อผ้าเนื้อดีฉีกขาดจนเผยให้เห็นรอยแผลถลอกและคราบเขม่าควัน แต่เขากลับไม่สนใจบาดแผลของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสคมเข้มคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัวยามที่กวาดมองคราบเลือดบนตัวหญิงสาว "ฉัน... ฉันยังไหวค่ะเซน" รินฝืนยิ้มบางเบา พยายามส่งเสียงกลบเกลื่อนความเจ็บปวดเพื่อไม่ให้เขากังวล มือเรียวเล็กพยายามยกขึ้นแตะแขนของเขา "ระบบ... ระบบกำลังจะรีเซ็ตตัวเอง ถ้าเราไม่ใส่รหัสที่แผงควบคุมตอนนี้—” "หุบปากซะ" น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำสั่งที่เยือกเย็นเช่นเคย หากแต่เป็นเสียงคำรามต่ำที่ลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว เซนไม่ได้มองแผงควบคุมเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจดจ้องเพียงรอยแผลและหยดเลือดบนกายของรินราวกับมันกำลังแผดเผาจิตวิญญาณของเขาให้มอดไหม้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อากาศรอบกายก็เกิดความผิดปกติขึ้นอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในห้องโถงใต้ดินดิ่งฮวบลดลงจนติดลบในพริบตา ละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิทที่ล่องลอยเคว้งคว้าง เงาดำทะมึนแผ่ขยายออกจากร่างของเซนราวกับหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำใส มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ตระกูลสูงส่งที่เขาเคยใช้คุ้มครองเธอ แต่เป็น “ความมืด” ดิบเถื่อนที่ไร้ซึ่งการควบคุม—พลังอันตรายที่ถูกผนึกไว้ใต้จิตสำนึกส่วนลึกของผู้ชายคนนี้ ตัวตนอีกด้านที่ระบบพยายามปิดตายมาโดยตลอด [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤต!] [ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานด้านลบเกินขีดจำกัดจากตัวละคร "เซน"] [ค่าความมืด (Darkness Index) พุ่งทะยานจาก 45% สู่ระดับ 99.8% ภายในสามวินาที!] หน้าต่างระบบสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพร้อมกับข้อความเตือนรัวเป็นชุด รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองคนตรง, เธอก็แทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่คมที่เคยลึกล้ำน่าค้นหาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ ร่างกายของเซนถูกห่อหุ้มด้วยเกราะไอน้ำสีดำทมิฬที่แผ่ไอสังหารรุนแรงจนบิดเบี้ยวพื้นที่รอบตัวให้โค้งงอ "เซน... ตั้งสติหน่อยค่ะ!" รินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก พยายามใช้มือที่สั่นเทาคว้าจับข้อมือเขาไว้ ทว่าพลังงานความมืดรอบตัวเขากลับผลักเธอกระเด็นถอยหลังด้วยแรงกระแทกมหาศาล ความเจ็บปวดที่หัวไหล่แล่นแปล๊บไปทั่วร่างจนเธอน้ำตาคลอเบ้า รินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก ไม่ใช่เพราะกลัวว่าตัวเองจะตายในที่แห่งนี้ แต่เป็นเพราะเธอกลัว... กลัวว่าเซนจะสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล กลัวว่าความพยายามทั้งหมดในการเยียวยาหัวใจของเขาจะพังทลายลงในพริบตาเดียวเพราะความสะเพร่าของเธอเอง เซนก้มมองมือของตัวเองที่สั่นเทาด้วยความโกรธ เขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของริน ราวกับหัวใจของเขาเองกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ เสียงก้องกังวานในหัวที่เคยถูกกดขี่ไว้ด้วยกฎของระบบ บัดนี้พังทลายลงอย่างไร้เยื่อใย ความทรงจำอันเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว และความหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไปชั่วนิรันดร์—สิ่งเหล่านั้นหลอมรวมกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกปีศาจในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ "พวกมัน..." เสียงของเซนแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก "พวกมันกล้าดียังไง... ทำให้เธอเจ็บ" สิ้นคำพูดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็ระเบิดออกจากร่างของเขาอย่างรุนแรง เสาหินโบราณรอบด้านแตกร้าวเป็นทางยาวราวกับใยแมงมุม ก่อนจะแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา รินต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในการยันตัวเองไม่ให้ปลิวไปตามแรงลมพายุความมืดที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น เซนค่อยๆ หันกลับมามองเงามืดที่สะท้อนในดวงตาสีแดงฉานของตนเอง รอยยิ้มเย้ยหยันและน่ากลัวปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของปีศาจที่ไร้ซึ่งความปรานีต่อสิ่งใดในโลกใบนี้อีกต่อไป ในจังหวะที่รินกำลังจะเอ่ยปากห้ามปรามและยื่นมือออกไปคว้าชายเสื้อของเขาอีกครั้ง เพื่อดึงเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความมืด... จู่ๆ แผงควบคุมระบบตรงหน้าก็ส่งเสียงเตือนยาวเหยียดที่ดังกว่าครั้งไหนๆ พร้อมกับข้อความสีทองคำที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ท่ามกลางพายุความมืดที่กำลังแผดเผาทุกสิ่ง [ระบบตรวจพบการตื่น 100% ของ "คอร์แห่งการทำลายล้าง"] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ตัวละคร "เซน" เข้าสู่สถานะ "ราชันปีศาจผู้ไร้พ่าย"] [คำเตือนสุดท้ายจากระบบ: เจ้าของร่างเดิมกำลังจะถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์ หากปล่อยไว้เกิน 10 วินาทีนี้ รินจะไม่สามารถจดจำตัวตนที่แท้จริงของเขาได้อีกต่อไป... ตลอดกาล] ดวงตาของเซนสะท้อนความว่างเปล่าและดุร้าย เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าหารินทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างรอยร้าวลึกบนพื้นหินเบื้องล่าง ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้น รวบรวมกลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่พร้อมจะระเบิดทำลายล้างทุกสรรพสิ่งให้สูญสิ้นในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างรินและเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!