บั๊กปริศนาในเวทมนตร์

"คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่ เซน" รินวางมือลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา มันไม่ใช่ความอบอุ่นของสิ่งมีชีวิต แต่มันคือความร้อนรุ่มของ 'บั๊ก' ที่กำลังกัดกินวงจรเวทมนตร์ภายในร่างของเขาอย่างช้าๆ เซนชะงักไป ความเย็นชาที่เคยฉาบไว้บนใบหน้าดุจหน้ากากน้ำแข็งร้าวรานลงเพียงเสี้ยววินาที เขาสะบัดตัวออกห่างด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตนเอง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดั่งห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งจ้องมองเธอด้วยความระแวง "อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย ริน" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย "พลังนี้... คือสิ่งที่กำหนดชะตาชีวิตของข้า มันไม่มีทางผิดพลาด และข้าก็ไม่ต้องการความเห็นใจจากใคร" รินไม่ได้ถอยหนี เธอแค่นยิ้มบางๆ มือที่ว่างอยู่เรียกหน้าต่างสถานะโปร่งใสขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขและค่าสถานะที่แสดงผลเป็นสีแดงฉานนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ในสายตาของคนอื่น เซนอาจเป็นคุณชายผู้เปี่ยมไปด้วยพลังเวทมนตร์ระดับตำนาน แต่ในสายตาของอดีตโปรแกรมเมอร์อย่างเธอ นี่คือระบบที่กำลังรวนเรจนใกล้ถึงขีดจำกัดการแตกสลาย "ชะตาชีวิตงั้นหรือคะ?" รินเดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ เขาขยับถอยจนหลังชิดกับผนังหินเย็นเยียบในหอคอยลับ "ถ้าชะตาที่ว่ามันหมายถึงการที่เลือดของคุณต้องไหลย้อนกลับทุกครั้งที่ร่ายเวทมนตร์ระดับสูงล่ะก็ ฉันว่าเราควรเลิกคุยเรื่องพรหมลิขิต แล้วหันมาคุยเรื่องการ 'ดีบั๊ก' กันดีกว่าค่ะ" เซนขมวดคิ้วแน่น มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เจ้าพูดเรื่องอะไร... ดีบั๊ก?" "นั่งลงเดี๋ยวนี้ค่ะ" รินสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนน่าประหลาดใจ เซนลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยอมหย่อนกายลงนั่งบนพื้นหินตามคำสั่งของเธออย่างว่าง่าย รินรีบประทับมือลงบนจุดชีพจรที่ลำคอของเขา เธอหลับตาลง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการเชื่อมต่อเข้ากับแกนกลางเวทมนตร์ของเซน ทันใดนั้น โลกของเธอก็เปลี่ยนไป ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นเส้นสายรหัสสีทองที่พันกันยุ่งเหยิง รินเห็นจุดสีดำสนิทที่กำลังลุกลามเหมือนไวรัสคอมพิวเตอร์ มันฝังตัวอยู่ในเส้นทางไหลเวียนพลังของเขา มันคือความผิดปกติที่เกิดจาก 'คำสั่ง' ของระบบหลักที่บังคับให้เซนต้องเดินตามเส้นทางของตัวร้ายที่ไร้หัวใจ ยิ่งเขาพยายามฝืนแสดงความเย็นชามากเท่าไหร่ บั๊กตัวนี้ก็ยิ่งกัดกินตัวตนของเขามากขึ้นเท่านั้น *ตื๊ด... ตื๊ด...* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของริน ระบบกำลังตรวจพบสิ่งแปลกปลอม [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลผู้เล่นระดับสูง (NPC: เซน) หากดำเนินการแก้ไขต่อไป อาจส่งผลกระทบต่อความเสถียรของเนื้อเรื่องหลัก ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?] รินกัดริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างมาโครคำสั่งเฉพาะหน้า เธอไม่สนหรอกว่าโลกนี้จะรวนแค่ไหน สิ่งที่เธอสนคือชีวิตของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ "ริน... เจ้ากำลังทำอะไร" เซนถาม พลางหอบหายใจถี่ เหงื่อกาฬซึมตามไรผม "ข้ารู้สึกเหมือน... ความเงียบงันที่กัดกินหัวใจข้ามาตลอดหลายปี มันกำลังจางลง" "ฉันกำลังซ่อมแซมคุณค่ะ" รินพึมพำขณะที่เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผาก พลังของเธอถูกรีดเค้นออกมาจนเกือบหมดเพื่อกลบช่องว่างของบั๊กตัวนั้น เธอต้องเขียนโค้ดทับลงไปโดยไม่ให้ระบบหลักตรวจจับได้ เป็นงานที่ละเอียดอ่อนและอันตรายยิ่งกว่าการเดินบนเส้นลวด "ซ่อมแซม?" เซนแค่นหัวเราะในลำคอ แต่คราวนี้ไม่มีความประชดประชัน มีเพียงความอ้อนวอนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ข้าเป็นแค่ตัวละครที่ถูกขีดเขียนขึ้นมาเพื่อพินาศ... เจ้าจะเสียเวลาไปกับสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ทำไมกัน" รินลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว "เพราะสำหรับฉัน คุณไม่ใช่ตัวละครในโค้ดดิ้งที่ถูกเขียนมาเพื่อรอวันแตกสลายค่ะ เซน... คุณคือคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า การทะลุมิติมาที่นี่มันมีค่ามากพอที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป" คำพูดของเธอราวกับกุญแจที่ไขเข้าสู่ห้องลับในใจของเซน ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความว่างเปล่าบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง *ครืนนนน—!* จู่ๆ หอคอยทั้งหลังก็สั่นสะเทือน บั๊กที่รินกำลังแก้ไขเริ่มต่อต้านอย่างรุนแรง ระบบหลักตรวจพบการกระทำของเธอแล้ว! หน้าต่างสีแดงนับสิบเด้งขึ้นมาขวางหน้าจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า [ตรวจพบการกระทำผิดกฎ: ผู้เล่นริน กำลังพยายามปรับเปลี่ยนค่าสถานะตัวร้าย!] [การลงทัณฑ์ระบบจะเริ่มทำงานใน 10 วินาที!] "ริน! ถอยออกมา!" เซนตวาดเมื่อเห็นประกายไฟฟ้าสีดำพุ่งออกมาจากอากาศรอบตัวริน "ไม่! ถ้าฉันปล่อยตอนนี้ คุณจะไม่มีวันได้เป็นอิสระ!" รินตวาดกลับ เสียงของเธอเด็ดขาดกว่าครั้งไหนๆ เธอฝังพลังเฮือกสุดท้ายลงไปในแกนกลางของเซน ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดออก กลบทุกอย่างให้จมหายไปในความเงียบสงัด... เมื่อแสงจางลง รินทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง เซนรีบคว้าตัวเธอไว้ในอ้อมแขน เขายังดูเหมือนเดิม แต่บางอย่างในดวงตาของเขาเปลี่ยนไป มันดู... มนุษย์มากขึ้น และมีความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้นอย่างน่าประหลาด แต่ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบเข้าครอบงำ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นในหัวของทั้งคู่—ไม่ใช่เสียงสีแดงของความผิดพลาด แต่เป็นเสียงที่เย็นเยียบและราบเรียบยิ่งกว่า [ประกาศ: บั๊กถูกลบเสร็จสมบูรณ์ แต่เงื่อนไขของระบบได้เปลี่ยนไปแล้ว] [บอสลับ: 'ผู้คุมกฎแห่งนิยาย' ได้รับการแจ้งเตือนและกำลังเดินทางมายังจุดที่ท่านอยู่] [ริน... ประตูหลังบานสุดท้ายที่คุณเปิดออก ไม่ใช่ทางรอด แต่มันคือการปลุกสิ่งที่ควรหลับใหลให้ตื่นขึ้นมา] เซนก้มมองลงมาที่รินด้วยสีหน้าซีดเผือด ก่อนจะหันไปทางประตูหอคอยที่กำลังพังทลายลงมาด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนอากาศหายใจแทบจะกลายเป็นของแข็ง "ริน... สิ่งที่เจ้าปลุกขึ้นมา... มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะต่อกรได้" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่หกด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินและเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!