เมื่อแมวเลิกทำตัวดุ

“เหตุผลที่เจ้าทำแบบนี้... คืออะไรกันแน่” เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกวันนี้กลับแฝงไปด้วยร่องรอยของความสับสน เซนวางถ้วยชาเซรามิกราคาแพงลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ เขานั่งอยู่ตรงข้ามกับรินในห้องสมุดส่วนตัวที่เงียบเชียบ แสงเทียนสีส้มสลัวสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจของเขา ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของหญิงสาว ราวกับต้องการค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของวิญญาณเธอ รินชะงักมือที่กำลังจดบันทึกค่าสถานะของระบบบนกระดาษหนัง เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณชายผู้เย่อหยิ่งที่บัดนี้ดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เธอไม่ได้หลบสายตา แต่เลือกที่จะวางปากกาขนนกลงแล้วประสานมือเข้าหากันอย่างใจเย็น “คุณหมายถึงเรื่องการซ่อมแซมเส้นลมปราณให้คุณ หรือเรื่องที่ฉันยอมแลกแต้มคะแนนสะสมของระบบเพื่อปกป้องคุณจากการโจมตีในป่าทมิฬคราวนั้นคะ?” รินย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองรบ เซนแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข “เจ้าเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ฉลาดริน เจ้ามองเห็นทุกอย่างเป็นตรรกะ เป็นตัวเลข เป็นผลกำไรขาดทุน... แต่สิ่งที่เจ้าทำ มันไม่มีผลตอบแทนที่คุ้มค่าเลยสักนิด การรักษาข้าแลกกับการเสี่ยงชีวิตของเจ้าเอง มันไม่สมเหตุสมผลตามหลักการของเจ้า” “บางครั้ง...” รินขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะมากขึ้น แสงเทียนตกกระทบใบหน้าของเธอให้ดูนุ่มนวลกว่าปกติ “ตรรกะที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่วัดได้ด้วยตัวเลขในหน้าจอระบบ แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า ในวันที่โลกทั้งใบผลักไสคุณออกไปเพียงเพราะคุณถูกกำหนดให้เป็น ‘ตัวร้าย’ คุณยังเหลือใครสักคนที่ยืนอยู่ตรงนี้... ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่เครื่องจักรสังหาร” เซนนิ่งไป นัยน์ตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด ความเย่อหยิ่งที่เคยสวมใส่เป็นเกราะป้องกันค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย เขาจำได้ดีว่าในชีวิตที่ผ่านมาของเขา ทุกคนที่เข้าหาล้วนต้องการพลัง อำนาจ หรือชื่อเสียงของตระกูล แต่สำหรับหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่เคยร้องขออะไรจากเขาเลย นอกจากคำสัญญาว่าเขาจะ ‘มีชีวิตอยู่’ “เจ้ามันโง่...” เขาพึมพำ แต่ครั้งนี้คำว่า ‘โง่’ กลับไม่มีความรังเกียจเจือปน มีเพียงความรู้สึกลึกซึ้งบางอย่างที่เขาก็ยังอธิบายไม่ได้ “ฉันยอมโง่ ถ้ามันทำให้ ‘แมวป่า’ ที่คอยกัดคนอื่นไปทั่ว ยอมลดกรงเล็บลงบ้าง” รินอมยิ้มบางๆ เธอเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเขาเบาๆ ความร้อนจากไออุ่นของเธอส่งผ่านไปยังผิวสัมผัสที่เย็นเยียบของเซน เขาไม่ได้ดึงมือหนี แต่กลับนิ่งสนิท ราวกับว่าสัมผัสนี้คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเขาไว้กับความเป็นจริง ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าใสเด้งขึ้นมาในครรลองสายตาของริน [แจ้งเตือน: ค่าความเชื่อใจของเป้าหมาย ‘เซน’ เพิ่มขึ้น 15% สถานะ ‘ความสัมพันธ์เชิงลึก’ ได้รับการปลดล็อก] รินรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในบรรยากาศรอบตัว ความตึงเครียดที่เคยกดทับห้องนี้ดูจะมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบที่อบอุ่นและชวนให้หัวใจเต้นจังหวะแปลกๆ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใดต่อ ความเย็นยะเยือกที่ผิดปกติก็แผ่ซ่านมาจากทางหน้าต่างบานสูง เคร้ง! เสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดราวกับมีแรงมหาศาลปะทะเข้ามา พร้อมกับไอสังหารสีดำสนิทที่พุ่งเข้าหารินในพริบตา เซนที่เคยดูเปราะบางกลับดีดตัวขึ้นราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่า เขารวบตัวรินเข้าสู่อ้อมแขนแล้วหมุนตัวหลบคมมีดที่อาบด้วยยาพิษสีม่วงเข้มได้อย่างหวุดหวิด “เจ้าพวกหนอนแมลง!” เสียงเซนตวาดก้อง บัดนี้ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงฉานด้วยจิตสังหารที่แท้จริง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโต้กลับ หน้าต่างระบบของรินก็ปรากฏแสงสีแดงวาบขึ้นอย่างรุนแรงพร้อมเสียงสัญญาณเตือนที่ดังลั่นไปทั่วห้องสมุด [คำเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนของ ‘ผู้แทรกแซงลำดับที่ 0’ ในระยะ 10 เมตร... เริ่มต้นการรีเซ็ตข้อมูลตัวละครหลัก] รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้น การรีเซ็ตหมายถึงความทรงจำทั้งหมดของเซนที่มีต่อเธอ... จะถูกลบหายไปจนสิ้น! “ไม่นะ!” รินร้องขึ้น พยายามคว้ามือเซนไว้ แต่ร่างกายของเธอกลับขยับไม่ได้ตามคำสั่งของระบบที่ถูกแฮกจากภายนอก เซนมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นชาจนน่ากลัว “เจ้า... เป็นใครกันแน่?” เขาผลักรินออกห่าง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเงามืดที่ค่อยๆ เผยร่างออกมาจากรอยแยกของมิติ มันไม่ใช่ศัตรูทั่วไป แต่มันคือโปรแกรมเมอร์อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งมาให้รินอย่างชัดเจน “ดีใจนะที่ได้พบกันอีกครั้ง... ริน” น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่าทุกท่านจะยังคงประทับใจและร่วมลุ้นไปกับบททดสอบหัวใจครั้งใหม่ของรินในตอนหน้าด้วยกันนะคะ