การประเมินพลังที่เหนือคาด

“ถ้าการประเมินครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกอับอายขายหน้าจนต้องหนีออกจากสถาบันไปเสียตั้งแต่วันนี้ ฉันก็คงต้องขออภัยที่ต้องทำหน้าที่ครูผู้สอนให้ประจักษ์ถึงความจริงอันโหดร้าย” เสียงของอาจารย์อาวุโสแห่งแผนกวิชาเวทมนตร์ประยุกต์ดังก้องไปทั่วโถงประเมินพลัง บรรยากาศภายในห้องถูกกดทับด้วยมวลพลังงานหนักอึ้งที่แผ่ออกมาจากแท่นศิลาสีนิลตรงกลางห้อง รินยืนกอดอกอยู่มุมหนึ่งของห้อง สายตาของเธอกวาดมองใบหน้าเยาะเย้ยของเหล่าคุณหนูคุณชายในคลาสเรียน ก่อนจะหยุดลงที่แผ่นหลังกว้างของเซนที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าแท่นนั้น เซนไม่ได้หันกลับมา เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักที่ไร้ความรู้สึก แม้แต่ฝ่ามือที่วางลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของศิลาประเมินก็ไม่มีอาการสั่นไหวใดๆ “เริ่มได้” อาจารย์ประกาศสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความสมเพช รินหรี่ตาลง ทันทีที่เซนแตะแท่นศิลา หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่มองเห็นได้เพียงคนเดียวก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอ: *[คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการตั้งค่า ‘ตัวสะกดจิตพลัง’ ระดับสูงในร่างกายเป้าหมาย หากทำการปลดปล่อยพลังทั้งหมดในสภาวะที่ไร้การควบคุม อาจเกิดแรงสะท้อนกลับระดับภัยพิบัติ ระบบแนะนำให้ดำเนินการ... ช่วยเหลือ]* รินขบกรามแน่น เธอรู้ดีว่าในนิยายต้นฉบับ เซนถูกกดทับพลังไว้ด้วยคำสาปที่ครอบครัวของเขามอบให้เพื่อไม่ให้เขาโดดเด่นเกินหน้าทายาทสายตรง แต่ในโลกนี้... ในฐานะที่เธอเป็นคนซ่อมแซมหัวใจของเขา เธอจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำเขาด้วยกฎเกณฑ์ที่บิดเบี้ยว “เซน” รินส่งกระแสจิตผ่านเครือข่ายเชื่อมต่อที่เธอแอบติดตั้งไว้ให้เขา “อย่าฝืนรักษาสมดุลแบบเดิม ถ้าจะทำลายกำแพง ก็ทำลายให้สิ้นซากไปพร้อมกับคำสาปนั่นเลย” เซนชะงักไปเล็กน้อย ไหล่ของเขาขยับขึ้นลงเบาๆ เหมือนกำลังปรับจังหวะการหายใจ เขาไม่ได้หันมามองริน แต่มุมปากที่เคยเรียบเฉยกลับยกขึ้นเป็นเส้นตรงที่ดูเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม *เอาสิ... ถ้าเธอต้องการให้ฉันโชว์ ฉันก็จะให้คนทั้งโลกได้เห็น* วินาทีนั้น ศิลาสีนิลที่เคยสงบนิ่งพลันสั่นสะท้าน แรงสั่นสะเทือนกระจายตัวออกเป็นวงกว้างจนเหล่านักเรียนในห้องต่างเซถลาไปตามๆ กัน แสงสีม่วงเข้มแกมดำพุ่งทะลุขึ้นสู่เพดานห้องจนเกิดเสียงหวีดหวิวของอากาศที่ถูกบีบอัด พลังงานมหาศาลนั้นไม่ใช่พลังเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ ‘พลังต้นกำเนิด’ ที่ดิบเถื่อนและทรงพลัง “เป็นไปไม่ได้! พลังระดับ SSSS อย่างนั้นเหรอ? ศิลาประเมินกำลังจะระเบิดแล้ว!” อาจารย์ผู้คุมสอบหน้าถอดสี รีบกางม่านพลังป้องกันตัวเองจนลืมตัว รินยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางพายุพลังงาน เธอเฝ้ามองเซนที่ตอนนี้ร่างทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีสีนิลราวกับเทพสงครามที่ตื่นจากการหลับใหล ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวโรจน์ ทุกอย่างเงียบงันลงเมื่อเขาถอนมือออกจากแท่นศิลาที่บัดนี้แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ ความเงียบปกคลุมห้องประเมินจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน รินก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของคนทั้งห้อง เธอไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับพลังนั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอคือคนที่มองเห็น 'รอยร้าว' ในใจของเขามาโดยตลอด “การประเมินเสร็จสิ้นแล้วค่ะ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “หวังว่าผลลัพธ์ที่ได้รับ... จะเพียงพอที่จะทำให้พวกท่านหยุดตั้งคำถามถึงคุณค่าในตัวเขาเสียทีนะคะ” เซนหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาที่เคยเย็นชาและว่างเปล่า บัดนี้กลับมีความร้อนแรงบางอย่างปะทุขึ้น เขาเดินผ่านอาจารย์ที่ตัวสั่นงันงกตรงไปหาริน ก่อนจะหยุดลงตรงหน้า ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยดี หน้าต่างระบบของรินก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นสีแดงฉานและมีเสียงสัญญาณเตือนที่ดังจนแสบแก้วหู *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้คุมกฎ' ในมิตินี้ การปลดปล่อยพลังของเป้าหมายได้ไปกระตุ้นสถานะ 'บอสลับ' ที่ถูกผนึกไว้ในใต้ดินของสถาบันให้ตื่นขึ้นแล้ว... ระยะเวลาหายนะ: อีก 10 นาที!]* รินเบิกตากว้าง เธอคว้าข้อมือของเซนเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือของเธอส่งผ่านไปถึงเขา “เซน... เรามีเรื่องต้องทำมากกว่าแค่พิสูจน์พลังแล้วล่ะ” เขามองดูมือของเธอที่กำข้อมือเขาไว้ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเธออย่างลึกซึ้ง “จะให้ฉันไปที่ไหน... ฉันก็พร้อมจะไปพร้อมกับเธอเสมอ” ทว่า ทันใดนั้นประตูห้องโถงประเมินก็ถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของบุรุษลึกลับที่สวมหน้ากากเหล็กเดินเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม “ในที่สุด... ของเล่นที่สมน้ำสมเนื้อก็ตื่นขึ้นเสียที” รินรู้สึกได้ทันทีว่าเกมนี้ได้เปลี่ยนจาก ‘นิยายรักในโรงเรียน’ กลายเป็น ‘การเอาตัวรอดจากหายนะ’ อย่างเต็มรูปแบบแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ถักทอขึ้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!