เมื่อพระรองเริ่มขยับตัว

กลิ่นอายของชาดอกหมื่นลี้ราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องรับรองของตระกูลหลินผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินวางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมุกกลิ่นหอมกรุ่นลงบนจานรองช้าๆ ปลายน้องเรียวสัมผัสความเย็นเยียบของผิวเซรามิกเพื่อเรียกสติ ตัวเลขสถานะสีฟ้าจางๆ ที่ลอยอยู่เหนือมุมสายตาเตือนสติเธอว่า อัตราการเต้นของหัวใจของเธอในตอนนี้พุ่งสูงเกินเกณฑ์มาตรฐานไปถึงสิบหเปอร์เซ็นต์แล้ว นี่ไม่ใช่บั๊กของระบบซ่อมแซมหัวใจ... แต่มันคือความจริงอันน่าอึดอัดที่กำลังบีล้อมเข้ามา "เจ้าสำนักซ่งมาเยือนถึงเรือนส่วนตัว ทั้งยังมีข้อเสนอจากเบื้องบนแนบมาด้วย ดูท่าทางตระกูลหลินของเราคงมีความสำคัญในสายตาของสภาผู้ควบคุมกฎไม่น้อยสินะคะ" รินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันมานานเกือบสเธอชั่วโมง ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังอย่างไม่ปิดบัง เธอจ้องมองชายหนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆาเงินเบื้องหน้า—ซ่งอี้ พระรองผู้เพียบพร้อมตามบทบาทดั้งเดิมของนิยายเรื่องนี้ รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างนุ่มนวลและไร้ที่ติ ทว่าแววตากลับคมกริบราวนใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้ปะเก็นกำมะหยี่ ซ่งอี้วางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาท เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย กิริยาท่าทางเต็มไปด้วยความสง่างามของผู้ดีเก่าที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีเยี่ยม "แม่นางรินเข้าใจผิดแล้วครับ... อ้อ ขออภัย ข้าติดปากพูดคำว่า 'ครับ' จากสำนักมาน่ะนะ" ซ่งอี้หัวเราะในลำคอเบื้องเบา ดวงตาคู่คมทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจที่ปิดไม่มิด "ข้าไม่ได้มาในฐานะตัวแทนของสภาผู้ควบคุมกฎอย่างไร้เหตุผลหรอกนะ แต่ข้ามาในฐานะ 'สหายเก่า' ที่เป็นห่วงอนาคตของเจ้า... และเป็นห่วงคุณชายเซนผู้ดื้อรั้นคนนั้นด้วย" คำว่า 'สหายเก่า' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงที่จงใจสร้างความระคายหู รินลอบขบกรามแน่นเบาๆ ความทรงจำในระบบแจ้งเตือนทันทีว่า ซ่งอี้คนนี้ไม่เพียงแต่เป็นคู่แข่งคนสำคัญในอดีตของเซน แต่เขายังเป็นคนที่ถือครอง 'กุญแจผนึกระบบ' อีกครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่ การปรากฏตัวของเขาในตอนนี้ จึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "คุณชายเซนดูแลตัวเองได้ดีค่ะ ขอบพระคุณในความกรุณาของเจ้าสำนักซ่ง แต่เรื่องภายในของตระกูลหลิน เกรงว่าคงไม่ต้องรบกวนให้บุคคลภายนอกต้องมา-- " "บุคคลภายนอกงั้นหรือ?" ซ่งอี้ทวนคำ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอ ร่างสูงสง่าขยับกายโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนรินต้องเอนตัวหลบโดยสัญชาตญาณ "ถ้าข้าเป็นบุคคลภายนอก แล้วคุณชายเซนที่กำลังถูกระบบลงทัณฑ์เพราะ 'ความรู้สึกส่วนตัว' ที่มีต่อเจ้าล่ะ... คืออะไร? เจ้ากล้าปฏิเสธความจริงข้อนี้ไหม ริน" เพล้ง! เสียงคล้ายกระจกแตกดังขึ้นในห้วงความคิด ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลระดับ SSS จากภายนอก! ค่าความเสถียรของตัวละครเซนลดลงต่ำกว่า 40%] รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก มือเล็กกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ เธอรู้ดีว่าเซนกำลังเผชิญกับการต่อสู้ที่ดุเดือดกับระบบหลักเพื่อปกป้องเธอจากการถูกลบข้อมูล แต่การที่ซ่งอี้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาข่มขู่ หมายความว่าสภาผู้ควบคุมกฎเริ่มเคลื่อนไหวและล่วงรู้จุดอ่อนนี้แล้ว "คุณต้องการอะไรกันแน่ ซ่งอี้" รินเปลี่ยนสรรพนาม น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป "ข้อเสนอจากเบื้องบนที่ว่าแลกมาด้วยอะไร? ให้ฉันถอยห่างจากเขา? หรือให้เซนยอมจำนนต่อบัลลังก์ควบคุม?" ซ่งอี้ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชม เขาไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะมีความเด็ดเดี่ยวและอ่านเกมขาดได้รวดเร็วเพียงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว "ฉลาดสมกับที่เป็นโปรแกรมเมอร์นอกรีต... ข้อเสนอนั้นเรียบง่ายกว่าที่เจ้าคิดมาก ริน" ซ่งอี้เอ่ยเสียงกระซิบ แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "สภาจะยอมถอดถอนคำสั่งลบข้อมูลของคุณชายเซน แลกกับการที่เจ้า... ต้องมอบ 'รหัสผ่านหัวใจ' ของระบบซ่อมแซมนี้ให้แก่ข้า และเดินออกไปจากชีวิตเขาซะ" ห้องรับรองตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว หากเธอปฏิเสธ เซนจะต้องถูกลงทัณฑ์จนดับสูญตามกฎของระบบ แต่หากเธอยอมรับข้อเสนอ เซนจะรอดชีวิต... ทว่าเขาจะต้องลืมเธอไปตลอดกาล และหัวใจที่เธอใช้เวลาซ่อมแซมมานานนับแรมเดือนจะถูกรีเซ็ตกลับไปเป็นความเย็นชาอย่างไร้ความรู้สึกอีกครั้ง นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดตั้งแต่เธอทะลุมิติเข้ามา ในขณะที่รินกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความอยู่รอดของเขากับความทรงจำของเธอ ประตูห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาพร้อมกับไอความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ กลิ่นอายคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความดุดันและหวงแหนพุ่งเข้าปะทะผิวกาย "เจ้าไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรทั้งนั้น... ซ่งอี้" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชาที่บาดลึกถึงกระดูก รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองร่างสูงของเซนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังควบคุมระบบ แววตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ซ่งอี้เลยแม้แต่น้อย แต่กลับจ้องมองตรงมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเป็นครั้งแรก [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: คุณชายเซนฝ่าฝืนคำสั่งขั้นเด็ดขาด เปิดใช้งานโหมด 'ปกป้องคู่พันธะ' ระดับสูงสุด! ระดับอันตรายของระบบหลักพุ่งสู่จุดวิกฤต!] หน้าจอสีแดงฉานกระพริบถี่รัว เสียงสัญญาณเตือนดังระรัวในหัวของรินจนแสบแก้วหู ทว่าในวินาทีที่มือหนาของเซเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้และดึงเข้าไปซ่อนไว้ข้างกายอย่างปกป้อง รินกลับรู้สึกได้ถึงหัวใจอีกดวงที่กำลังเต้นรัวอยู่ภายใต้อกเสื้อของเขา—มันไม่ใช่หัวใจที่ถูกควบคุมด้วยโปรแกรมอีกต่อไป แต่มันคือหัวใจที่มีชีวิตและมีเธอเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว ซ่งอี้หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ช่างเป็นความรักที่น่าสมเพชเสียจริง... เซน เจ้าคิดว่าลำพังตัวเจ้าในตอนนี้ จะปกป้องเธอจากคนเบื้องบนได้สัก 30 นาทีเชียวหรือ?" ซ่งอี้แย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปในกลีบหมอกสีเทาที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังงานของระบบ พร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้ายที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง "นับถอยหลังได้เลย... เพราะอีกไม่นาน ผู้ตรวจสอบจากส่วนกลางกำลังจะลงมาทวงคืนทุกอย่างด้วยตัวเอง" รินยังไม่ทันได้เอ่ยปากทักท้วงสิ่งใด มือหนาที่กุมข้อมือเธออยู่ก็กระชับแน่นขึ้นจนเจ็บ เซนหันขวับมามองเธอ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกขณะที่เอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน "หนีไป... ริน! ระบบหลักกำลังจะลบตัวตนของฉันออกจากสารบบในอีกสามนาทีข้างหน้า และเป้าหมายต่อไปของมัน... คือการรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมดที่เธอมีเกี่ยวกับฉันให้หายไปตลอดกาล!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นไปพร้อมกับรินและเซนในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!