ติวเตอร์คนนี้มีลับลมคมใน

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของสารละลายความทรงจำยังคงติดอยู่ที่ปลายประสาทสัมผัส รินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอาการสั่นเทาของปลายนิ้วที่ซุกอยู่ใต้ชายแขนเสื้อ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่นับถอยหลังในห้วงจิตใต้สำนึกเมื่อสามนาทีก่อนเพิ่งจะมอดดับลงไปพร้อมกับการเสียสละอันเงียบงันของโฮโลแกรมผู้ช่วย ทว่าร่องรอยความเสียหายที่มันทิ้งไว้กลับสร้างความปั่นป่วนให้แก่อัลกอริทึมในสมองของเธอยิ่งกว่าพายุ “ริน... เหม่ออะไรอยู่ตรงนั้นล่ะคะ โจทย์ข้อนี้ฉันอธิบายไปรอบที่สามแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววประชดประชันดังขึ้นเบื้องหน้า เซนกำลังใช้ด้ามปากกาเคาะลงบนกระดาษคำนวณกราฟพลังงานเวทมนตร์ที่ซับซ้อน ดวงตาคมกริบคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย ชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นคุณชายเย็นชาตระกูลใหญ่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นสันจมูกโด่งเป็นคมและเงาทอดatริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างรำคาญใจ รินกะพริบตาถี่เพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอเสมองกระดาษตรงหน้า สัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์และอักขระเวทมนตร์ที่ควรจะแปลกประหลาด กลับถูกสมองส่วนการเขียนโปรแกรมเก่าของเธอย่อยสลายและวิเคราะห์จนทะลุปรุโปร่งในเสี้ยววินาที ทว่าความยากไม่ได้อยู่ที่การแก้โจทย์ แต่อยู่ที่การทำอย่างไรไม่ให้แววตาที่ฉายชัดถึงความเหนือชั้นของเธอไปสะกิดต่อมสงสัยของอีกฝ่ายเข้า “ฉันแค่... กำลังคิดว่าวิธีลัดที่คุณใช้มันซับซ้อนเกินจำเป็นค่ะคุณชายเซน” รินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมกับดึงรอยยิ้มเจื่อนๆ แบบนักเรียนผู้โง่เขลามาประดับบนใบหน้า “สู้ใช้ตรรกะการตัดทอนตัวแปรแบบที่ฉันถนัดไม่ได้หรอกค่ะ ง่ายกว่าตั้งเยอะ” “ง่าย?” เซนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มนั้น “สำหรับคนที่ไม่น่าจะมีพื้นฐานด้านสถาปัตยกรรมระบบเวทมนตร์ขั้นสูงมาก่อนอย่างเธอ การลัดขั้นตอนมีแต่จะทำให้แกนพลังระเบิดคาที่ ริน... เธอกำลังทำให้ฉันสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ ว่าตกลง ภายใต้หัวสมองทึบๆ ของเธอนั่น มันซ่อนอะไรไว้อยู่กันแน่” หัวใจของรินกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ ความกดดันจากระบบหลักที่เพิ่งพยายามลบตัวตนเธอยังไม่ทันจางหาย เซนก็มาจี้จุดที่อันตรายที่สุดเสียแล้ว หากเขาจับได้ว่าเธอคือ "คนนอกโลก" ที่เข้ามาแทรกแซงระบบระเบียบของโลกใบนี้ ผลลัพธ์คงไม่ใช่แค่การถูกไล่ออกจากสำนัก แต่อาจหมายถึงการถูกลบหายไปจากสารบบอย่างถาวรโดยไม่มีใครจดจำได้เลย “ถ้าฉันมีความลับจริงๆ คุณชายคงสืบรู้ไปนานแล้วล่ะค่ะ” รินสวนกลับทันควัน ไหวพริบทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เธอแกล้งเอื้อมมือไปคว้าแก้วชาที่วางอยู่บนโต๊ะ ทว่าจังหวะนั้นเอง ปลายนิ้วของเธอกลับไปแตะโดนหน้าจอโฮโลแกรมลับที่เด้งขึ้นมาเตือนจากระบบสำรองโดยไม่คาดคิด *แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบร่องรอยการเข้าถึงจากผู้ดูแลระบบระดับสูง (System Administrator) ระยะห่าง 500 เมตร และกำลังเคลื่อนตัวเข้ามา...* รินชะงักค้าง ปลายนิ้วชาหนึบ สีหน้าเผือดลงไปชั่วขณะ โชคดีที่เซนก้มลงมองกระดาษโน้ตของตนเองอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของเธอ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมห้องเรียนพิเศษยามวิกาลแห่งนี้ “พรุ่งนี้เราต้องไปทดสอบภาคสนามที่เขตหวงห้ามชั้นใน” เซนพูดขึ้นทำลายความเงียบ โดยยังคงก้มหน้าเขียนสมการต่อไป “อาจารย์ใหญ่สั่งให้ฉันคุมประพฤติเธอในฐานะติวเตอร์ส่วนตัว... อย่าคิดหนีหรือทำอะไรโง่ๆ เชียว เพราะถ้าเธอร่วงลงไปในเขตนั้น ฉันคงไม่เสียเวลาลงไปงมศพคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอขึ้นมาหรอกนะ” น้ำเสียงของเขาฟังดูใจร้ายและเย็นชาตามแบบฉบับ แต่รินกลับสัมผัสได้ถึงความกังวลจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเหล่านั้น มันคือความย้อนแย้งที่ทำให้เธอทั้งปวดหัวและใจอ่อนยวบทุกครั้ง เซนไม่ได้เกลียดเธอ เขากำลังปกป้องเธอในแบบฉบับของเขาเอง ทว่าปัญหาคือ ตอนนี้ภัยคุกคามไม่ได้มาจากเขตหวงห้ามภายนอก แต่มันกำลังไล่ล่าเธอมาจากข้างในระบบต่างหาก “ฉันไม่ทำตัวเป็นภาระให้คุณเดือดร้อนหรอกค่ะ” รินตอบรับเบาๆ พลางก้มลงมองข้อสอบตรงหน้า สมองคำนวณแผนการหนีทีไล่เผื่อกรณีฉุกเฉิน ทว่าในขณะที่เธอกำลังคิดหาทางหนีทีไล่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก... ฝีเท้าที่ไร้ซึ่งเสียงสะท้อน แต่กลับกดทับแรงโน้มถ่วงรอบตัวให้บิดเบี้ยวจนอากาศแทบหายใจไม่ออก เซนขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นมองประตูห้องทันที แววตาเย็นชาเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังอย่างเต็มขั้น “ใคร...” ยังไม่ทันที่เซนจะเอ่ยจบประโยค ประตูไม้บานหนาก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงดันอากาศมหาศาล ร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกฮู้ด ทว่าดวงตาสีฟ้าเรืองแสงคู่ที่มองตรงมายังรินนั้น... กลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง “พบตัวแล้ว... สิ่งแปลกปลอมหมายเลข 001” เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากห้วงลึกของระบบดังขึ้นก้องในโสตประสาทของรินโดยตรง โดยที่ริมฝีปากของชายคนนั้นไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรินในทุกวินาทีนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความเข้มข้นในตอนนี้ค่ะ