คืนพายุฝนกับการเผยความลับ

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศ คละคลุ้งจนเกือบจะกลายเป็นรสชาติฝาดเฝื่อนในลำคอ รินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องสมุดร้างของหอคอยทิศเหนือ เงาสูงโปร่งที่ทอดทาบลงมาจากบันไดวนเบื้องบนไม่ได้สร้างความน่ากลัวเท่ากับเสียงกระซิบที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“พบตัวแล้ว... สิ่งแปลกปลอมหมายเลข 001”* เสียงนั้นไม่ใช่เสียงพูด แต่มันคือคลื่นความคิดที่ถูกส่งผ่านเข้ามาในระบบประสาทของเธอโดยตรง โดยที่เซน—คุณชายผู้เย็นชาและเป็นเจ้าของร่างที่เธอกำลังพยายาม ‘ซ่อมแซม’ หัวใจ—ยังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ที่เชิงบันได ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ทว่าแผ่นหลังกว้างที่หันมานั้นกลับแผ่ไอเย็นเยียบออกมาเสียยิ่งกว่าความหนาวเหน็บของฤดูหนาวในอาณาจักรแห่งนี้ "เธอไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว... ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งคู่ให้ยิ่งอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เซนค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ ราวกับต้องการให้เธอได้ซึมซับความกดดันในทุกวินาที ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่าไร้อารมณ์เหมือนอย่างเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของความสงสัย ใคร่รู้ และ... ความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน รินสูดลมหายใจเข้าลึก ฐานข้อมูลในหัวสมองของอดีตโปรแกรมเมอร์ประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางออก สถานการณ์นี้อันตรายเกินกว่าจะใช้ตรรกะของมนุษย์ทั่วไปแก้ปัญหา ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานยังคงกะพริบถี่รัวอยู่ที่มุมสายตาของเธอ พร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตที่ฟ้องว่าอัตราการซิงโครไนซ์ระหว่างเธอกับร่างนี้กำลังลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย "คุณหมายถึงอะไรคะ เซน" รินเลือกที่จะตีหน้าซื่อ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แม้ว่าฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้ชายเสื้อคลุมจะชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ "ฉันก็แค่นونوนหาบันทึกโบราณเกี่ยวกับอาคมการซ่อมแซมจิตวิญญาณตามที่คุณ... เอ๊ย ตามที่ตำราท่านอาจารย์บอกไว้" "โกหก" คำพูดเพียงคำเดียวพ่นออกมาจากริมฝีปากได้รูปของชายหนุ่มราวกับคมมีด เซนก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ไออุ่นจากร่างกายของเขาปะทะเข้ากับความตื่นตระหนกของเธอ รินผถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่า ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากด้านบนราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลัง เซนใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขักเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความถือดีโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดลงมาทำให้หัวใจของรินกระหน่ำรัวราวกับกลองเพล "ริน... เธอบอกฉันเสมอว่าเธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาจากดินแดนห่างไกล" ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงทั้งหมดที่เธอพยายามปิดบัง "แต่เด็กสาวธรรมดาที่ไหน จะสามารถมองเห็น 'รอยแยกของระบบ' ที่แม้แต่มหาจอมเวทแห่งราชสำนักยังมองไม่เห็น? เด็กสาวธรรมดาที่ไหน จะสามารถแก้ไขโค้ดพลังงานเวทมนตร์ด้วยการขีดเขียนสัญลักษณ์แปลกๆ ที่ไม่มีอยู่จริงในตำราเล่มใดบนโลกใบนี้ได้?" รินกลืนน้ำก้อนใหญ่ลงคอ ความหน and เย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลัง สมองของเธอสั่งการให้ปฏิเสธ แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความน้อยเนื้อต่ำใจของเซน คำแก้ตัวทั้งหมดก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ ผู้ชายคนนี้... ฉลาดเป็นกรด และเขาไม่เคยเชื่ออะไรง่ายๆ ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันคือคนที่ถูกส่งมาเพื่อช่วยคุณล่ะ?" รินตัดสินใจเสี่ยง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าขาจะสั่นน้อยๆ ก็ตาม "ถ้าฉันบอกว่าโลกที่คุณอาศัยอยู่เป็นเพียง... สิ่งที่ต้องได้รับการแก้ไขล่ะคะ?" เซนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แต่มันช่างดูเศร้าสร้อยเหลือเกินในความรู้สึกของริน "ช่วยฉันงั้นหรือ?" เซนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง "โลกใบนี้ไม่มีใครช่วยใครได้หรอก ริน แม้กระทั่งตัวฉันเอง... ยังปกป้องสิ่งสำคัญเอาไว้ไม่ได้เลย แล้วเธอ เป็นใครกันแน่ ทำไม... ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า ยิ่งฉันเข้าใกล้เธอมากเท่าไหร่ ตัวตนของเธอก็ยิ่งเหมือนจะเลือนหายไปจากโลกใบนี้มากขึ้นเท่านั้น?" คำถามนั้นไม่ใช่แค่คำถามเชิงสอบสวน แต่มมันคือความเปราะบางที่เซนไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น รินสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานความมืดที่ปั่นป่วนอยู่ในอกของเขา—มันคืออาการ "หัวใจปฏิเสธการซ่อมแซม" ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ระบบเคยบันทึกไว้ ก่อนที่รินจะได้หาคำพูดใดมาปลอบประโยคหรือแก้ต่าง เสียงแจ้งเตือนที่เธอคุ้นเคยและหวาดกลัวที่สุดก็ดังขึ้นในหัว *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการรั่วไหลของข้อมูลความทรงจำระดับ SSS ระบบกำลังทำการรีเซ็ตตัวตนของเป้าหมาย... 3... 2...]* หน้าจอสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นในห้วงความคิดของริน ร่างกายของเธอเริ่มโปร่งแสงลงทีละน้อยจนมองเห็นชั้นหนังสือด้านหลัง ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง เซนกลับยื่นมือออกมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ราวกับเขาสามารถสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ได้เช่นกัน สัมผัสที่อบอุ่นและรุนแรงจากมือของชายหนุ่มทำให้กระบวนการรีเซ็ตของระบบสะดุดกングลงชั่วขณะ รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองเขา เซนไม่ได้ตกใจที่เห็นร่างเธรกำลังจะหายไป แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขากระชากเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแรง จนใบหน้าของเธอแนบลงกับแผงอกกว้าง เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ "ฉันไม่รู้ว่าเธอมาจากที่ไหน... หรือกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" เสียงกระซิบพร่าandแหบดังอยู่ข้างใบหูของเธอ พร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ "แต่ถ้าเธอคิดจะหายไปจากฉันล่ะก็... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหรือทำลายระบบบ้าๆ นี่ทิ้ง ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาด... ริน" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว ทันใดนั้น พื้นห้องสมุดร้างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูบานใหญ่ที่ปิดตายมานานนับร้อยปีถูกกระแทกเปิดออกด้วยพลังงานเวทมนตร์สีดำสนิทที่แผ่พุ่งเข้ามา ร่างเงาลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาท "เจอตัวแล้ว... เจ้าชายผู้ทรยศ และ... ผู้บุกรุกจากนอกระบบ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในค่ำคืนนี้ แล้วเรามาลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!