การประลองที่โลกต้องจำ

เสียงปรบมือเซנקเซ็งและเสียงฮือฮาจากอัฒจันทร์หินแกรนิตรอบลานประลองกลางแจ้งดังระงมราวกับคลื่นทะเลคลั่ง แต่สำหรับรินแล้ว เสียงเหล่านั้นเป็นเพียงข้อมูลดิบที่ถูกป้อนเข้ามาในโสตประสาทเพื่อประมวลผลทางยุทธวิธีเท่านั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสปราบเซียนกวาดตามองผังตารางพลังงานเวทมนตร์ที่ลอยเด่นเป็นโฮโลแกรมโปร่งแสงในอากาศ—มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็นมัน หน้าจอสีฟ้าใสระบุค่าความเหนื่อยล้า พลังชีวิต และอัตราการไหลเวียนของมานาของคู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้ามอย่างละเอียดถี่ถ้วน “คุณชายเซนคะ ถอยเท้าซ้ายไปด้านหลังครึ่งก้าว หายใจเข้าลึกๆ สามวินาที แล้วเตรียมตวัดดาบทำมุมสิบห้าองศาเมื่อฉันให้สัญญาณ... ห้ามใช้พลังเวทเกินสามสิบเปอร์เซ็นต์เด็ดขาดนะคะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านเครื่องส่งสัญญาณเวทขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่หลังใบหูถูกส่งตรงไปยังเป้าหมาย รินยืนกอดอกพิงเสาหินอัคนีอยู่บริเวณมุมสนาม สีหน้าของเธอนิ่งสงบราวกับกำลังนั่งตรวจโค้ดโปรแกรมในห้องทำงาน มากกว่าที่จะเป็นการเดิมพันด้วยชื่อเสียงของตระกูลขุนนางใหญ่ในการประลองประจำฤดู กลางลานประลอง เซนในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นเงินยืนนิ่งสงดุจรูปปั้นหินอ่อน ความเย็นชาและเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองคู่ต่อสู้ตรงหน้า—แม่ทัพตระกูลอัคคีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความบ้าคลั่งและพละกำลังมหาศาล กำลังยืนแยกเขี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เนื่องจากตลอดสิบนาทีที่ผ่านมา เซนยังไม่ได้ขยับตัวแม้แต่ปลายนิ้วเพื่อโจมตีเลยสักครั้ง “ไอ้คุณชายขี้ขลาด! เอาแต่วิ่งหลบเหมือนหนูท่อ กล้าๆ เข้ามาซัดกันตรงๆ หน่อยสิเว้ย!” แม่ทัพหนุ่มแผดเสียงคำราม ลมหายใจพ่นไอความร้อนออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขากระทืบเท้าลงกับพื้นจนแผ่นหินแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาเซนด้วยความเร็วสูงราวกับดาวตกสีเพลิง *ตู้ม!* แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วอัฒจันทร์ ผู้ชมหลายคนถึงกับต้องยกมือขึ้นป้องตาจากแสงสว่างวาบ แต่ทว่า... ร่างของเซนกลับหายไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย ราวกับภาพลวงตา “ทางซ้าย สามเมตรค่ะ ก้าวเท้าออกไปรับแรงเหวี่ยงแล้วปล่อยให้พลังของมันไหลผ่านตัวคุณไป” เสียงหวานใสของรินดังขึ้นในหูของเซนอย่างแม่นยำ ราวกับมีเข็มทิศนำทางจิตวิญญาณ ในเสี้ยววินาทีนั้น เซนไม่ได้ใช้สัญชาตญาณดิบเถื่อนเหมือนเช่นเคย แต่เขากลับเลือกที่จะเชื่อใจ—เชื่อใจหญิงสาวผู้กุมตรรกะและเส้นด้ายแห่งโชคชะตาของเขาไว้ในมือ ร่างสูงโปร่งเคลื่อนไหวอย่างไร้รอยต่อ เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ปลายดาบในมือไม่ได้ยกขึ้นเพื่อปะทะตรงๆ แต่กลับตวัดวาดเป็นวงโค้งอย่างไร้เสียงตามมุมที่รินคำนวณไว้ไม่ผิดเพี้ยน *แกร๊ก! ฉับ!* คมดาบของเซนเฉียดผ่านข้อต่อเกราะเวทของแม่ทัพตระกูลอัคคีเพียงแค่เสี้ยวเซนติเมตร แต่ทว่า จุดนั้นคือ “จุดอับสัญญาณมานา” ที่รินใช้เวลาวิเคราะห์โครงสร้างเวทของตระกูลอีกฝ่ายมาตลอดทั้งคืน ทันทีที่คมดาบสัมผัส วงจรเวททั้งหมดของแม่ทัพหนุ่มก็เกิดอาการชะงักงันราวกับระบบคอมพิวเตอร์ที่โดนไวรัสเจาะเข้าระบบแกนกลาง แรงกระแทกย้อนกลับทำให้แม่ทัพตระกูลอัคคีเสียหลักล้มลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไม่เป็นท่า ดาบหลุดจากมือกระเด็นไปไกลท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วสนามประลอง ไม่มีการนองเลือด ไม่มีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มีเพียงความพ่ายแพ้อย่างราบคาบด้วยกระบวนท่าที่ดูเรียบง่ายจนน่าเหลือเชื่อ เสียงประกาศชัยชนะดังขึ้นจากกรรมการสนาม แต่ผู้คนกลับไม่อาจส่งเสียงโห่ร้องได้ทันที ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เซนผู้ยืนนิ่งสงบ และเลยไปยังร่างของหญิงสาวในชุดเรียบง่ายที่ยืนกอดอกมองกระดานโฮโลแกรมด้วยสีหน้าพึงพอใจ เซนหันกลับมามองริน ดวงตาคมกริบที่เคยว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวบัดนี้สะท้อนเงาของเธอเพียงคนเดียว มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง เป็นรอยยิ้มที่มอบให้เธอ... และมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้เห็น “ทำได้ดีมากค่ะ คุณชายเซน... การประหยัดพลังงานคือหัวใจของการเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ” รินส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขาผ่านสายตา ก่อนที่หน้าต่างระบบสีฟ้าตรงหน้าจะกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนที่ดังขึ้นในหัวของเธอ [ติ๊ง! ภารกิจหลักบทที่ 12: "ชัยชนะอย่างไร้รอยขีดข่วน" สำเร็จลุล่วงสมบูรณ์] [ปลดล็อกสถานะความสัมพันธ์: "ความไว้วางใจระดับสูงสุด" (Soul Sync 95%)] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของคลื่นมานาปริศนา พลังงานระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตปลอดภัยภายใน 3... 2...] รอยยิ้มบนใบหน้าของรินแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อตัวเลขบนหน้าจอระบบนับถอยหลังสิ้นสุดลง พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของเธอก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ท้องฟ้าเหนือลานประลองที่เคยโปร่งใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มสนิทในพริบตา กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาจักร ราวกับมีตัวตนโบราณบางอย่างเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน เซนพุ่งตัวเข้ามาประชิดร่างของรินโดยสัญชาตญาณ วงแขนแข็งแรงคว้าเอวบางไว้แน่นเพื่อดึงเธอให้หลบพ้นจากเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานโดมประลอง ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องบนที่กำลังก่อตัวเป็นเงาร่างมหึมา “ริน... นั่นไม่ใช่พลังของคนในอาณาจักรนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซนกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด ก่อนที่รินจะได้ทันตรวจสอบข้อมูลของบอสลับตัวใหม่ ประตูมิติสีดำสนิทก็เปิดออกกลางอากาศ พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมโบราณที่ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น—ใบหน้านั้น... ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับรินราวกับพิมพ์เดียวกัน น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมระทึกและลุ้นไปกับบททดสอบหัวใจและการเผชิญหน้าครั้งใหม่ที่เดิมพันด้วยความจริงทั้งหมดของรินในตอนหน้าด้วยกันนะคะ