สถาบันมหาเวทที่แสนวุ่นวาย

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของหินเวทมนตร์เก่าแก่ลอยอบอวลอยู่ทั่วโถงทางเดินหินอ่อนของสถาบันมหาเวทลูเมนเซีย แรงกดดันจากอาคมป้องกันรอบอาคารแผ่ซ่านออกมากดทับลงบนบ่าของรินจนรู้สึกหนักอึ้ง ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเดินไปบนพื้นหินขัดเงาวับสะท้อนเงาของร่างเพรียวบางในชุดเครื่องแบบนักเรียนระดับสูงสีน้ำเงินเข้มขลิบเงิน ซึ่งได้รับพระราชทานเป็นกรณีพิเศษจากสภาอาวุโส สายตานับร้อยคู่ที่รายล้อมอยู่ตามระเบียงทางเดินชั้นสองต่างพุ่งเป้ามาที่เธอ—บางคู่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคู่เย้ยหยัน และมีอีกไม่น้อยที่ฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิด "ดูผู้หญิงคนนั้นสิ ได้ยินว่าเป็นสามัญชนที่อาศัยเส้นสายของตระกูลดยุกซิลเวอร์เรย์ถึงได้เข้ามาเรียนในห้องเรียนพิเศษ S-Class ได้" เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากกลุ่มคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ข้างเสาศิลาแลง ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวปักดิ้นทองปรายตามองรินหัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง มุมปากของหญิงสาวคนนั้นยกยิ้มเยาะขณะใช้พัดขนนกบังรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม รินไม่ได้หยุดเดิน ใบหน้าเรียบเฉยราwanรูปสลักหินแต่ดวงตากลับกวาดตามองโครงสร้างอาคารและค่ายกลเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ตามผนังด้วยความรวดเร็ว สมองของเธอประมวลผลข้อมูลผ่านหน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาอย่างเงียบเชียบ [ระบบทำการวิเคราะห์สภาพแวดล้อม: สถาบันมหาเวทลูเมนเซีย] [ระดับความหนาแน่นของมานา: สูงกว่ามาตรฐานภายนอก 340%] [ตรวจพบกับดักเวทมนตร์ระดับกลาง 12 จุดบริเวณโถงทางเดินหลัก แนะนำให้เดินชิดซ้าย 15 เซนติเมตรเพื่อหลีกเลี่ยงการกระตุ้นวงเวท] รินก้าวเท้าหลบวงเวทล่องหนที่ดักรออยู่ได้อย่างแนบเนียนราวกับเธอรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว การเคลื่อนไหวที่นิ่งสงบและแม่นยำนั้นทำให้เซนที่เดินตามหลังมาในชุดเครื่องแบบเดียวกันชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นมองแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—มีความห่วงใยเจืออยู่ลึกๆ และมีความหลงใหลที่เขาพยายามจะกดมันไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา "เธอรู้ได้ยังไงว่าตรงนั้นมีกับดักเวทระงับเสียง?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูของริน ลลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้ากับต้นคอทำให้รินต้องขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง "ถ้าคุณชายเซนใช้เวลาอ่านคู่มือความปลอดภัยของสถาบันที่แจกให้เมื่อวานนี้แทนที่จะนั่งลับดาบเวทในห้องพัก คุณก็น่าจะรู้ว่าอาจารย์ใหญ่ชอบทดสอบนักเรียนใหม่ด้วยวิธีโบราณแบบนี้ค่ะ" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเหน็บแนมเล็กน้อยโดยไม่หันไปมองหน้าเขา เซนแค่นเสียงในลำคอ "ฉันไม่จำเป็นต้องจำเรื่องไร้สาระพวกนั้น ในเมื่อฉันมีเธอยืนอยู่ตรงนี้... ริน" คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่น้ำเสียงกลับทิ้งน้ำหนักลงในใจของคนฟังอย่างประหลาด รินชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อยก่อนจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจแล้วสาวเท้าเดินต่อ ทว่าอัตราการเต้นของหัวใจใต้หน้าอกด้านซ้ายกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เป็นอีกครั้งที่ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนเตือนสติเธอ [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมาย (เซน) อยู่ในระดับคงที่ แต่ระดับฮอร์โมนโดパ민ของโฮสต์ (ริน) มีความผิดปกติ 15% แนะนำให้รักษาระยะห่างทางอารมณ์เพื่อป้องกันความผิดพลาดในการทำภารกิจ] 'เงียบไปเลยนะระบบ' รินบ่นอุบในใจ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินพ้นโค้งบันไดเวทมนตร์ ร่างของชายหนุ่มเรือนผมสีเงินสว่างในชุดเครื่องแบบประดับตราสัญลักษณ์หัวหน้าสถาบันก็ก้าวออกมาขวางทางไว้เสียก่อน ใบหน้านั้นหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีก ทว่ารอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปากกลับเคลือบยาพิษอย่างชัดเจน "ยินดีต้อนรับสู่สถาบันลูเมนเซียครับ คุณริน... และคุณชายเซน ผู้ไร้ค่าแห่งตระกูลซิลเวอร์เรย์" คริสเตียน รองประธานนักเรียนและทายาทตระกูลดยุกผู้ทรงอิทธิพลเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก ดวงตาสีฟ้าครามราวกับท้องทะเลลึกมองสำรวจรินด้วยความสนใจใคร่รู้ "ได้ยินมาว่าเธอก้าวผ่านบททดสอบคัดA-Class มาได้ด้วยคะแนนสูงสุดเป็นประวัติการณ์... น่าสนใจดีนี่นา สามัญชนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาตัวรอดเก่งแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะทนอยู่ในห้อง S-Class ที่มีแต่ยอดฝีมือได้สักกี่น้ำกันเชียว" บรรยากาศรอบตัวพล Lขéมขึงขึ้นในทันที เหล่านักเรียนที่มุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงฮือฮาและรอคอยชมความสนุก รินเงยหน้าขึ้นสบตากับคริสเตียนโดยไม่มีอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบปรากฏขึ้นบนมุมปากของหญิงสาว "เล่ห์เหลี่ยมหรือความสามารถ ก็คงต้องให้ท่านรองประธานพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ... ว่าแต่ที่มายืนขวางทางเราอยู่ตรงนี้ เป็นเพราะกลัวว่าเก้าอี้หัวหน้าห้อง S-Class ของคุณจะสั่นคลอน หรือว่าแค่ว่างงานจนไม่มีอะไรทำกันแน่คะ?" คำพูดที่เจ็บแสบและตรงไปตรงมานั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคริสเตียนแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเสแสร้งดังเดิม "ปากกล้าดีนี่... หวังว่าความสามารถของเธอจะพูดได้เก่งเท่ากับปากนะ" คริสเตียนก้าวเข้ามาใกล้รินด้วยท่าทีคุกคาม พร้อมกับแผ่ไอเวทกดดันระดับสูงออกมาเพื่อหวังจะให้เธอก้มหัวลง ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เซนก็ก้าวขึ้นมาขวางหน้าCริสเตียนไว้ ร่างสูงใหญ่บังรินเอาไว้มิดชิด ดาบเวทในฝักที่เหน็บอยู่ข้างเอวสั่นระริกพร้อมกับจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาอย่างรุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "ถ้าแกยังไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนรถเข็นเวท ก็ไสหัวไปซะ คริสเตียน" น้ำเสียงของเซนเยือกเย็นและราบเรียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่ถูกกดทับไว้ คริสเตียนถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันที่เซนปล่อยออกมานั้นเหนือกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก ชายหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความอัปยศอดสูต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงระฆังเวทมนตร์ประกาศเริ่มคาบเรียนแรกก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วสถาบัน คริสเตียนปัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมมาให้ทั้งสองคน "เราคงจะได้สนุกกันอีกเยอะในบททดสอบภาคสนามสัปดาห์หน้า... หวังว่าเธอจะรอดจนถึงวันนั้นนะ ริน" เมื่อร่างของคริสเตียนเดินลับหายไปในโถงทางเดิน เซนจึงค่อยๆ ผ่อนคลายท่าทีลง เขามองหันกลับมาหารินด้วยแววตาที่เป็นห่วงเป็นใยแต่ปากแข็งเช่นเคย "เธอไม่ควรไปยั่วโมโหไอ้บ้านั่น มันเจ้าเล่ห์กว่าที่เธอคิด" "ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น เขาก็จะมองว่าเราเป็นแค่เหยื่อที่ยอมให้รังแกง่ายๆ ค่ะ คุณชายเซน" รินตอบเสียงนุ่ม เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดเพื่อกระซิบเตือน "และที่สำคัญ... ตอนนี้เรากำลังถูกจับตามองจากอาจารย์ผู้คุมกฎที่ระเบียงชั้นสามนะคะ" เซนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตาขึ้นไปมองตามคำบอก ร่างของอาจารย์สาวลึกลับประจำวิชาอาคมโบราณกำลังยืนกอดอกมองลงมาด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความหมายที่ชวนให้รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด ก่อนที่รินจะทันได้ก้าวเดินต่อไป หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยความเร็วสูงจนเสียงสัญญาณเตือนดังลั่นในโสตประสาท [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS "เงาแห่งพันธะสัญญาโบราณ" ถูกเปิดใช้งานโดยไม่คาดคิด] [เงื่อนไขภารกิจ: ค้นหาความจริงเบื้องหลังห้องใต้ดินต้องห้ามของสถาบันภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นตัวตนของโฮสต์จะถูกลบเลือนออกจากประวัติศาสตร์] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่ไม่ได้รับเชิญกำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดจากด้านหลัง... และเขาไม่ใช่ "มนุษย์"] รินชะงักค้างกลางอากาศ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่พัดผ่านต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นติดใบหู... เสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนในสถาบันแห่งนี้ "ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... แม่สาวน้อยจากต่างมิติ" น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมระทึกและลุ้นไปกับบททดสอบหัวใจครั้งใหม่ของรินในตอนหน้าด้วยกันนะคะ