รอยร้าวแรกของหัวใจ

"ตัวเลขในบรรทัดที่สี่... คุณกำลังคำนวณด้วยตรรกะของคนตาบอดค่ะ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือความเยียบเย็นเป็นนิจดังขึ้นเหนือศีรษะ ชิดใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับใบหูของฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายปากกาไวท์บอร์ดในมือของฉันชะงักกຶก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อรู้สึกได้ถึงเงาสูงใหญ่ที่โน้มลงมาครอบ and ทับพื้นที่ด้านหลัง โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งในห้องสมุดส่วนตัวตอนนี้แคบลงถนัดตา ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปในเสี้ยววินาที ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะหันกลับไปสบตาคู่คมที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว เซน... คุณชายผู้ถูกระบบตีตราว่าเป็น 'ตัวร้าย' ในนิยายเรื่องนี้ กำลังยืนประชิดตัวในระยะประชิด ดวงตาสีนิลคู่นั้นไม่ได้มองกระดานไวท์บอร์ดเลยสักนิด แต่กลับจ้องมองตรงมาที่ฉันด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้ระบบประเมินผลในหัวของฉันถึงกับรวนเร หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบเด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ ด้วยตัวอักษรสีแดงกระพริบ: *[แจ้งเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจของโฮสต์สูงเกินค่ามาตรฐาน 40%]* *[คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติในระบบประสาทส่วนกลาง แนะนำให้ถอยห่างจากเป้าหมายระดับอันตรายทันที]* "ถ้าฉันเป็นคนตาบอด คุณชายเซนก็คงเป็นพวกชอบฉวยโอกาสในยามวิกาลสินะคะ" ฉันเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยการขยับตัวหลบออกจากรัศมีวงแขนของเขา พร้อมกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อสร้างพื้นที่ส่วนตัวคืนมา ทว่า เซนกลับไม่ยอมถอยตาม เขากลับก้าวตามมาติดๆ จนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังทึบ มือแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือเหนือศีรษะของฉัน เป็นการกักตัวฉันไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ท่าทางคุกคามแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขาที่เป็นตัวละครสายดาร์ก แต่สิ่งที่แปลก... คือแววตาและสัมผัสความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขานี่ต่างหาก "ผมไม่ได้ฉวยโอกาส" เซนเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ไล่เรื่อยลงมาจนถึงปลายนิ้วที่กำปากกาไวท์บอร์ดไว้จนข้อต่อขาวซีด "ผมแค่กำลังมอง... สิ่งที่น่าสนใจกว่าตำราเรียนพวกนี้" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เสียงฝนที่โปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกกลายเป็นเพียงฉากหลังอันเลือนราง สิ่งเดียวที่ชัดเจนในโสตประสาทตอนนี้คือเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังโครมครามแข่งกับจังหวะชีวิตของระบบที่ยังคงส่งเสียงเตือนไม่หยุด ริน เธอเป็นโปรแกรมเมอร์มืออาชีพนะ! เธอดิวกับบักส์ (Bug) ในระบบซอฟต์แวร์มานับไม่ถ้วน ทำไมตอนนี้แค่ผู้ชายคนเดียวถึงได้จัดการยากกว่าโค้ดเป็นล้านบรรทัดกันล่ะ! ฉันเม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางออก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แสร้งทำเป็นยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่าตามนิสัยเดิม "น่าสนใจกว่าตำราเหรอคะ? หรือว่าคุณชายเซนกำลังจะบอกว่า... โจทย์ฟิสิกส์เล่มนี้มีความหมายน้อยกว่าใบหน้าของติวเตอร์อย่างฉัน?" เป็นคำถามที่คมคายและท้าทายพอที่จะทำให้คนอื่นถอยร่น แต่ไม่ใช่กับเซน รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้อารมณ์ มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เย้ยหยัน แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบว่าเหยื่อในกรงไม่ได้วิ่งหนี... แต่กลับกล้าหันมาสบตา "คุณฉลาดเกินไปแล้ว ริน" เซนกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความนุ่มลึกที่ชวนให้ขนลุกเกรียว "รู้ไหม... การที่คุณมองทะลุทุกอย่างของผม มันทำให้ผมอยากซ่อนคุณไว้จากสายตาคนอื่น" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงเตือนอันตราย สีของหน้าต่างระบบเปลี่ยนจากสีแดงเดือดเป็นสีชมพูจาง พร้อมกับข้อความที่ทำให้ฉันแทบอยากจะลมจับ: *[อัปเดตสถานะความสัมพันธ์: เซน (ตัวร้าย) เริ่มมีความรู้สึก 'หลงใหล' ในระดับจิตวิญญาณ]* *[ภารกิจลับเปิดใช้งาน: "รอยร้าวแรกของหัวใจ" — จงเลือก: ผลักไสเขาออกไปเพื่อรักษาความปลอดภัยของเนื้อเรื่อง หรือปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความรู้สึกอันตรายนี้]* ฉันเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัวว่าระบบจะลงโทษ แต่เป็นเพราะ... ฉันรู้ตัวดีว่าคำตอบในใจของฉันไม่ได้เลือกข้อแรกเลยสักนิด มือข้างหนึ่งของเซนเลื่อนลงมาแตะที่ปลายคางของฉันแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจ ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาทัดหูให้อย่างเบามือ เป็นความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีใครได้รับมาก่อนจากคุณชายผู้เย็นชาคนนี้ และนั่นแหละ... คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เพราะมันหมายความว่า ฉันไม่ได้กำลังทำ 'ภารกิจซ่อมแซมหัวใจ' ให้เขาอีกต่อไปแล้ว... แต่ฉันกำลังทำให้หัวใจของตัวเองพังทลายลงทีละน้อย โดยมีผู้ชายตรงหน้าเป็นคนกุมบังเหียน "เซน..." ฉันเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาได้เพียงแผ่วเบา ราวกับคนหมดแรงจะต้านทาน "อย่าเรียกผมด้วยเสียงแบบนั้น ถ้าไม่อยากให้ผมทำตามความต้องการจริงๆ" เซนเอ่ยเสียงพร่า ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเราประสานกัน ดวงตาสีนิลคู่สวยลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกตรรกะและเหตุผลของฉันให้จมดิ่งลงไป ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเราห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร และฉันกำลังจะหลับตาลงยอมจำนนต่อแรงดึงดูดประหลาดนี้ จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่อบอวลไปด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์ให้พังทลายลงในพริบตา! "คุณชายเซนครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องใต้ดินแล้วครับ ระบบป้องกันหลักกำลังถูกเจาะจากภายนอก!" เสียงตะโกนร้อนรนของพ่อบ้านหลุดลอดเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่น เซนชะงัก ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความหงุดหงิดอย่างชัดเจน เขากัดกรามแน่นก่อนจะผละตัวออก2ก้าวอย่างไม่เต็มใจนัก ปล่อยให้ฉันยืนหายใจหอบถี่อยู่พิงชั้นหนังสือ เขาก้มลงมองฉันที่ยังคงมีใบ้าร้อนผ่าว แววตาสลับซับซ้อนฉายชัดก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันต้องหยุดหายใจ "เรายังคุยกันไม่จบ... ริน" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปทันที ฉันยกมือขึ้นทาบอกตัวเองที่ยังคงเต้นระรัวราวกับกลองศึก สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท พร้อมๆ กับที่หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามที่สว่างวาบจนแสบตา: *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ 'ผู้เล่นปริศนา' ที่ไม่ปรากฏในฐานข้อมูลเดิม — เป้าหมายที่แท้จริงของโลกใบนี้กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว!]* น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมระทึกและลุ้นไปกับบททดสอบหัวใจครั้งใหม่ของรินในตอนหน้าด้วยกันนะคะ