คำสารภาพของคนเย็นชา

“ริน ขยับมาใกล้ผมอีกนิดสิครับ... อ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง คุณช่วยขยับเข้ามาใกล้หน่อยได้ไหม ตรงนี้แสงมันไม่ค่อยพอ” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุดลงชั่วครู่ ดวงตาคมกริบดุจน้ำแข็งที่กำลังละลายจ้องมอง ‘ริน’ อย่างไม่วางตา บรรยากาศภายในห้องโถงจัดเลี้ยงของตระกูลหลินที่ควรจะครึกครื้นด้วยเสียงดนตรีและบทสนทนาของเหล่าชนชั้นสูง กลับดูเงียบเชียบลงถนัดตาสำหรับคนทั้งสอง เมื่อมี ‘คุณชายธันวา’ บุตรชายจากตระกูลพันธมิตรเดินเข้ามาแทรกกลางวงสนทนาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับวางช่อดอกลิลลี่สีขาวลงบนโต๊ะตรงหน้าหญิงสาว “รินวันนี้ดูงดงามจนผมแทบละสายตาไม่ได้เลย” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตจากคนข้างกายรินเลยแม้แต่น้อย “งานเต้นรำคืนนี้ ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอเป็นเกียรติเปิดฟลอร์กับคุณได้ไหมครับ?” รินชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากเซนจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวตามกลไกของ ‘ระบบซ่อมแซมหัวใจ’ ที่ทำงานสอดประสานกับอารมณ์ของผู้ควบคุม ระบบแจ้งเตือนในหัวของเธอเด้งรัวเป็นจังหวะเหมือนกลองศึก [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมาย (เซน) พุ่งสูงถึง 140 ครั้งต่อนาที ระดับความหึงหวง: 85% - อันตรายต่อความมั่นคงของสถานการณ์!] “ขอบคุณสำหรับคำเชิญนะคะคุณธันวา แต่...” รินพยายามเอ่ยปฏิเสธอย่างประนีประนอมที่สุด ทว่าเซนกลับขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงที่มากกว่าทำให้เขากดดันคนตรงหน้าได้อย่างเด็ดขาด ฝ่ามือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ของริน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกับขมับของเธอ กลิ่นอายหอมจางๆ แบบกลิ่นไม้สนและหิมะแรกของเขาโอบล้อมเธอไว้จนคนรอบข้างต้องหยุดชะงัก “รินมีคู่เต้นแล้ว” เสียงของเซนเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างรุนแรง “และผมเกรงว่า คุณคงต้องไปหาคู่เต้นคนอื่น เพราะตารางเวลาทั้งคืนของเธอ... เป็นของผม” คำพูดนั้นทำให้ผู้คนรอบข้างที่แอบฟังอยู่ถึงกับกลั้นหายใจ เซน—คุณชายผู้เย็นชาและไม่เคยแสดงความรู้สึกนึกคิดกับใครนอกจากภารกิจ—เพิ่งจะประกาศก้องต่อหน้าธารกำนัลว่าเขากำลัง ‘หวง’ หญิงสาวคนนี้ ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “คุณเซนครับ เราอยู่ในงานสังคมนะ การแสดงความเป็นเจ้าของแบบไร้มารยาทเช่นนี้... มันดูไม่สมกับฉายาคุณชายผู้สุขุมเลย” “มารยาทน่ะมีไว้ใช้กับคนที่ควรค่าแก่การให้เกียรติ” เซนสวนกลับทันควัน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกเก็บกดมานาน “แต่กับคนที่พยายามจะฉกฉวยโอกาสในเวลาที่เธอไม่สะดวกใจ ผมคิดว่าการประกาศเขตหวงห้ามแบบนี้... เหมาะสมที่สุดแล้ว” รินรู้สึกได้ว่ามือของเซนที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้เริ่มสั่นเล็กน้อย นั่นไม่ใช่ความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความกลัวลึกๆ ที่เขากำลังกลัวการสูญเสียเธอไปจริงๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะวางมือลงบนหลังมือของเขาเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม “เซนคะ พอเถอะค่ะ” เธอกระซิบ แต่เซนกลับไม่ยอมลดละ เขาหันมาสบตากับเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความสับสนและอ้อนวอนชั่วขณะ “ริน... คุณจะไปกับเขาไหม? ถ้าคุณตกลง... ผมก็คงไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำตามแผนการที่เราวางไว้ต่อแล้ว” นั่นคือคำสารภาพที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้ขู่เรื่องงาน แต่เขากำลังขู่เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่! “ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น” รินตอบชัดเจนด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะหันไปหาธันวา “ขอโทษด้วยนะคะคุณธันวา คืนนี้ฉันมีธุระสำคัญกับคุณเซนจริงๆ ค่ะ” ธันวาสะบัดหน้าเดินออกไปอย่างเสียหน้า ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นอีกครั้ง เซนที่ยังคงค้างอยู่ในท่าเดิมเริ่มผ่อนคลายลง แต่ยังไม่ยอมขยับตัวออกห่าง เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ “คุณเพิ่งทำลายกำแพงของผมลงไปจนหมดสิ้น ริน... รู้ตัวไหมว่าตอนนี้คุณทำให้ผมกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดไหน” “การเป็นคนเห็นแก่ตัวบ้างไม่ใช่เรื่องแย่หรอกค่ะ” รินกระซิบตอบ “ถ้ามันทำให้คุณมีความสุขขึ้นมาได้บ้าง” เซนจ้องมองเธอเนิ่นนาน ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอให้ลุกขึ้นแล้วพาก้าวเดินออกไปจากงานเต้นรำทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่ดังระงมไปทั่วห้องโถง โดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น เมื่อมาถึงระเบียงชั้นบนที่เงียบสงบ เซนก็หยุดเดินและหมุนตัวกลับมาหาเธออย่างกะทันหัน เขาคว้าไหล่เธอไว้แน่น พลางมองสำรวจใบหน้าของเธอด้วยความร้อนรน “ทำไมคุณถึงปกป้องผม?” เขาถาม เสียงสั่น “ทำไมคุณถึงเลือกผมท่ามกลางคนมากมายที่เพียบพร้อมกว่า? ริน... ผมมันก็แค่ตัวร้ายในโลกที่ระบบขีดเขียนไว้ ทำไมคุณถึงต้องเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงเพื่อคนอย่างผม?” รินยิ้มออกมาบางๆ เธอยกมือขึ้นสัมผัสแก้มที่เย็นเฉียบของเขา “เพราะระบบไม่ได้เป็นคนเลือกให้ฉันรู้สึก แต่เป็นหัวใจของฉันต่างหากที่เลือกคุณ... เซน” ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงสัญญาณเตือนจากระบบที่รินคุ้นเคยก็ดังขึ้นกึกก้องในหัวของเธอ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงเตือนภารกิจปกติ มันคือเสียงแจ้งเตือนระบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบระดับค่าความสัมพันธ์เกินขีดจำกัดสูงสุด: 99.9% - กระบวนการ ‘รีเซ็ตตัวตน’ ของตัวร้ายกำลังจะเริ่มขึ้นในอีก 60 วินาที!] เซนเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีฟ้าจางๆ เริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวเขา เขาคว้ามือรินไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป “ริน... นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมร่างกายผมถึง...?” รอยยิ้มของรินเลือนหายไปทันที เธอคว้าตัวเขามากอดไว้แน่น ก่อนจะเห็นเงามืดของบางอย่างที่คุ้นตาค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายระเบียง... มันคือร่างของ ‘ผู้ดูแลระบบ’ ที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่นี้ แล้วเรามาแกะรอยปมปริศนาและลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ! น้ำผึ้งหยดแรก