วันที่ทุกคนต้องยอมรับ

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ยังติดอยู่บนปลายนิ้วไม่ได้ทำให้รินรู้สึกสะดוกใจเท่ากับสายตานับร้อยคู่ที่กำลังจดจ้องมายังร่างของพวกเขาในโถงกลางกิลด์นักผจญภัย ขณะนี้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอย่างประหลาด ราวกับเสียงหายใจของทุกคนถูกกลืนหายไปกับความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งของคุณชายตระกูลขุนนางผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา เซนไม่ได้กล่าวคำใด เขายังคงยืนนิ่งสงสง่า แผ่นหลังเหยียดตรง ไหล่กว้างสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงในโถง สะเก็ดพลังเวทสีเงินยวงยังคงหลงเหลืออยู่รอบปลายนิ้วของเขา เป็นหลักฐานชิ้นดีถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญในดันเจี้ยนชั้นลึกเมื่อสองชั่วโมงก่อน ที่ซึ่งสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูงเกือบคร่าชีวิตสมาชิกครึ่งกิลด์ไปต่อหน้าต่อตา หากไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาอันรวดเร็วและการคำนวณจุดอ่อนของระบบที่เซนและรินร่วมมือกันแก้ไขในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้น วันนี้คงไม่มีใครรอดกลับมาเหยียบพื้นหินสะอาด ๆ ของกิลด์แห่งนี้ได้อีก "นั่น... ฝีมือของคุณชายเซนจริง ๆ หรือ?" เสียงกระซิบกระซาบดังเล็ดลอดมาจากมุมหนึ่งของโถง ก่อนจะขยายวงกว้างกลายเป็นเสียงฮือฮาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความระคนเกรงกลัว คนที่เคยเยาะเย้ยถากถางเขาในอดีต บัดนี้ต่างหลบสายตาเมื่อเซนกวาดตามองผ่าน ชายหนุ่มไม่ได้ถือสาหาความ ทว่าความนิ่งเฉยนั้นกลับทรงพลังยิ่งกว่าคำขู่ใด ๆ รินแอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พลางยกมือขึ้นลราบแผงอกด้านซ้ายที่หัวใจยังคงเต้นรัวเร็วผ่านเนื้อผ้าเบาบาง เธอกดมองหน้าต่างสถานะโปร่งใสที่ลอยอยู่เบื้องหน้า [ติ๊ง! ค่าชื่อเสียงของเป้าหมาย 'เซน' พุ่งสูงขึ้น 300% ภายในระยะเวลา 24 ชั่วโมง] [ภารกิจหลัก: "การยอมรับจากสังคมชั้นสูง" สำเร็จลุล่วงเกินความคาดหมาย] [รางวัล: ปลดล็อกโหนดความทรงจำที่ถูกผนึก และแต้มซ่อมแซมหัวใจ +1,000 แต้ม] ตัวเลขสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นทำให้รินเผลอยิ้มออกมาบางเบา ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำวิเคราะห์ข้อมูลระบบตลอดทั้งคืนหายเป็นปลิดทิ้ง สายตาของเธอมองเลยผ่านไหล่ของเซนไปสบเข้ากับดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นที่หันกลับมามองเธอพอดี แม้ภายนอกเขาจะยังคงรักษามาดคุณชายผู้เยือกเย็น แต่รินกลับอ่านความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของแววตานั้นได้อย่างชัดเจน "มองอะไรหรือครับ... เอ๊ย... มองอะไรอยู่หรือคะ ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่นาน ๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น ทำให้คนที่ยืนมองอยู่ใจกระตุกวูบ "มองความสำเร็จของคนเก่งค่ะ" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบา ๆ พลางขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดเพื่อลดระยะห่างจากสายตาของผู้คนที่ยังคงจดจ้อง "ดูเหมือนว่าต่อจากนี้ คุณคงไม่ต้องเหนื่อยกับการพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็นอีกแล้วนะคะ" เซนก้มลงมองหญิงสาวที่ยืนเคียงข้าง แววตาไหววับชั่วขณะ มือเรียวยาวเอื้อมออกไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่ของรินอย่างทะนุถนอม ท่าทีที่เป็นธรรมชาติและสนิทสนมเกินกว่าคำว่า 'นายจ้างกับผู้ช่วย' นั้น ทำให้เหล่าสมาชิกกิลด์ที่ยืนอยู่รอบด้านต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหลาดใจ ใครเล่าจะคาดคิดว่าคุณชายผู้เย็นชาไร้หัวใจ จะมีมุมที่อ่อนโยนและให้เกียรติสตรีผู้หนึ่งได้มากถึงเพียงนี้ ทว่า บรรยากาศที่กำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นกลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนก้องมาจากบันไดเวียนชั้นบน พร้อมกับเงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองหรูหราสัญลักษณ์ประจำสภาบริหารกิลด์ก้าวลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มาร์คัส ผู้นำสูงสุดแห่งสفากิลด์กวาดสายตามองมาที่เซนและรินด้วยรังสีอำมหิตที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "เก่งมาก... ที่พวกเจ้าสามารถจัดการกับอสูรคลั่งในดันเจี้ยนชั้นเจ็ดได้" มาร์คัสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "แต่ดูเหมือนว่าพลังที่เจ้าใช้เมื่อครู่ มันจะไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไปของตระกูลขุนนางสินะ... เซน" รินหรี่ตาลงทันที สมองอัจฉริยะประมวลผลด้วยความรวดเร็ว ระบบสั่นเตือนเบา ๆ ในหัวพร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาเตือนภัย [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากระบบภายนอก] [เป้าหมาย 'มาร์คัส' กำลังสงสัยที่มาของพลัง และมีคำสั่งลับในการกักตัวผู้เกี่ยวข้อง] เซนขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างของรินไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นทันที ดวงตาสีเทาเข้มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว "ถ้าผู้อำนวยการมาร์คัสมีข้อสงสัยเรื่องพลังของผม ทำไมไม่มาคุยกันในห้องประชุมส่วนตัวล่ะครับ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไป มาร์คัสแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะผายมือออกเบา ๆ ทหารยحสวมเกราะเหล็กนับสิบชีวิตก็ก้าวออกมาจากมุมมืดปิดล้อมทั้งสองคนไว้ในพริบตา "เกรงว่าคงไม่ได้หรอกนะเซน... เพราะสิ่งที่พวกเจ้าทำลงไป มันข้ามเส้นความปลอดภัยของสภาไปไกลโขแล้ว" มาร์คัสแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม "จับตัวพวกเขาไว้!" รินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือบางเอื้อมไปแตะข้อศอกของเซนส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง ทว่าก่อนที่คมดาบเล่มแรกจะพุ่งเข้ามาประชิดตัว เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของรินจนหน้าต่างระบบสั่นสะท้อนอย่างรุนแรง [ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วน: ปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' ปรากฏตัว] [รหัสผ่านฉุกเฉินถูกป้อนจากบุคคลปริศนา: ยืนยันตัวตน... สำเร็จ] [เงื่อนไขการล้างบางโลกใบนี้เริ่มนับถอยหลัง: 10... 9...] รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยกสีฟ้าเรืองแสง และร่างของบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติโดยไม่มีใครทันตั้งตัว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่นี้ แล้วเรามาแกะรอยปมปริศนาและลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!