จดหมายปริศนาจากอดีต

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกพิมพ์ราคาถูกและกระดาษไขโบราณคละคลุ้งอยู่ปลายจมูก รินวางปากกาขนนกในมือลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความบนแผ่นกระดาษตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวอักษรภาษาอังกฤษพิมพ์ดีดสมัยใหม่ที่ถูกกดลงบนเนื้อกระดาษด้วยแรงสม่ำเสมอจนจมลึกไม่ใช่สิ่งที่คนในยุคนี้ควรรู้จัก และยิ่งไม่ใช่สิ่งที่ควรมาปรากฏอยู่บนโต๊ะทำงานชั้นในสุดของจวนตระกูลเซน—สถานที่ซึ่งถูกคุ้มกันด้วยค่ายกลระดับสูงและระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นที่สุด "ระบบ... ตรวจสอบลายนิ้วมือบนกระดาษแผ่นนี้อีกครั้งค่ะ" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ ในใจ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าซ่อนความตึงเครียดไว้เบื้องลึก [ติ๊ง! กำลังสแกนองค์ประกอบทางเคมีของหมึกและร่อง - ชนิดของหมึก: หมึกคาร์บอนผสมน้ำมันหล่อลื่นเครื่องจักร (ไม่พบในแคว้นตงหยาง) - รูปแบบตัวอักษร: ฟอนต์ Typewriter รุ่นอุตสาหกรรมยุค ค.ศ. 1980 - สถานะ: ตรวจพบร่องรอยพลังงานจิตรูปแบบแปลกปลอม เป็น 'รหัสซ่อมแซม' (Patch Note) เวอร์ชัน 0.01 ที่ถูกฝังไว้ล่วงหน้าก่อนระบบหลักจะรันเสียอีก!] หัวใจของรินกระตุกวูบ ทฤษฎีที่เธอเคยคาดเดาไว้ในหัวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอไม่ได้เป็น ‘ผู้เล่น’ คนแรกและคนเดียวที่หลุดเข้ามาในโลกนิยายเรื่องนี้อย่างที่ระบบเคยหลอกล่อเธอไว้แต่แรก บนกระดาษแผ่นนั้นมีข้อความสั้นๆ เขียนไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ *‘ถึงผู้มาเยือนรุ่นน้อง... โค้ดนี้มีวันหมดอายุ ระวังอย่าให้ระบบกินตัวตนของคุณไปเสียก่อน จากคนที่เคยอยู่ตรงนั้น’* "ริน..." เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นที่ด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดของปลายนิ้วเรียวยาวที่เอื้อมมาแตะลงบนไหล่มนอย่างแผ่วเบา เซนก้าวเข้ามาในห้องหนังสือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองกระดาษบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาและระแวดระวังแผ่ออกมาจากตัวเขาทันทีราวกับสัญชาตญาณของสัตว์ป่า "มีแขกไม่ได้รับเชิญอีกแล้วหรือครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ข้าหมายถึง เจ้าเจออะไรแปลกๆ อีกแล้วใช่ไหม" เซนแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาคาดโทษเล็กๆ ที่รินส่งมาให้ ชายหนุ่มมักจะเผลอใช้คำพูดแปลกๆ ตามเธออยู่บ่อยครั้งจนกลายเป็นความเคยชินที่น่ารักในสายตานักอ่าน รินเลื่อนกระดาษแผ่นนั้นไปตรงหน้าเขา "ไม่ใช่แค่แขกไม่ได้รับเชิญค่ะเซน... นี่คือหลักฐานว่า มีคนอื่น ‘เคย’ อยู่ที่นี่มาก่อนเรา และที่สำคัญที่สุด คนผู้นั้นรู้ว่าระบบกำลังทำอะไรกับพวกเราอยู่" เซนหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณา นิ้วเรียวไล้ไปตามรอยกดของตัวอักษร สีหน้าของเขาไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความมืดมนบางอย่างที่ไหววูบอยู่ในดวงตาคู่นั้น "เจ้าสงสัยใคร" เซนถามเสียงต่ำ "ทุกคนค่ะ... หรืออาจจะไม่มีใครเลยในยุคนี้" รินถอนหายใจยาว เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสม "ถ้าคนที่ส่งจดหมายฉบับนี้ยังมีชีวิตอยู่ เขาน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกใบนี้ หรือ... เขาอาจจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบไปแล้ว เหมือนกับที่ระบบพยายามจะหลอมรวมตัวตนของฉันเข้าไปทุกครั้งที่มีการอัปเดตแพตช์" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงสะท้อนของลมหายใจและเสียงกระซิบเตือนภัยจากหน้าต่างระบบที่กระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซนไม่ได้เป็นเพียงแค่ ‘ผู้ดูแล’ และ ‘เป้าหมายการซ่อมแซม’ อีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เส้นแบ่งเขตความรู้สึกถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน จนตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความจริงที่น่ากลัวร่วมกัน เซนโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเวลานี้กลับจริงจังจนน่าใจหาย ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้มของรินขณะที่เขาโน้มกระซิบข้างหู "ไม่ว่ามันจะเป็นใคร หรือเคยเป็นใครมาก่อน..." เสียงของเซนทุ้มต่ำและหนักแน่นราวกับคำสัญญา "ถ้ามันกล้าพอที่จะเข้ามาแทรกแซงระหว่างเรา... ข้าจะเป็นคนลากคอมันออกมาจากเงื้อมมือของระบบเอง ริน" รินหันไปสบตาเขา หัวใจที่เคยถูกตั้งโปรแกรมให้เย็นชาและยึดมั่นแต่ตรรกะกลับเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ความอบอุ่นจากตัวเขาคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอยังมีตัวตนอยู่จริงๆ ในโลกแฟนตาซีที่บิดเบี้ยวแห่งนี้ ทว่า ในวินาทีที่มือของเธอกำลังจะเอื้อมไปแตะหลังมือของเขาเพื่อส่งสัญญาณความเชื่อใจ หน้าจอสีฟ้าใสขนาดมหึมาระดับ SSS ก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สัญญาณเตือน! ตัวหนังสือสีแดงชาดปรากฏขึ้นทีละตัวด้วยความเร็วสูงจนน่ากลัว พร้อมกับเสียงไซเรนแหลมสูงที่กรีดร้องในหัวของริน [WARNING! WARNING!] [ตรวจพบการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักจาก IP Address ภายนอกที่ไม่รู้จัก] [คำเตือนจากระบบ: ภารกิจลับ ‘ผู้ดูแลคนก่อนหน้า’ ถูกบังคับเปิดใช้งาน] [เป้าหมาย: กำจัดผู้บุกรุก หรือ... กลายเป็นส่วนหนึ่งของบั๊กในระบบถาวรภายในเวลา 03:00 นาที!] [บุคคลปริศนาที่ยืนอยู่หลังประตูห้องหนังสือตอนนี้กำลังเคาะประตู... และเขากำลังเรียกชื่อ ‘ริน’ ด้วยเสียงที่เธอไม่มีวันลืม!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!