การหักหลังภายในสถาบัน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและสารเคมีเจือจางลอยอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินชั้นเจ็ดของสถาบันวิจัยเวทมนตร์—เขตหวงห้ามที่แม้แต่แสงอาทิตย์ก็ไม่เคยสาดส่องถึง มีเพียงแสงสีฟ้าเรื่อจากหน้าต่างสถานะโปร่งใสของระบบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ สะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของรินที่กำลังนิ้วเรียวกวาดผ่านโค้ดคำสั่งซับซ้อนอย่างรวดเร็ว "เสถียรภาพของแกนพลังงานในตัวเซนลดลงเหลือเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์... ไม่สิ อัตราการลดเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้สามเท่า" รินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนตัวเลขค่าความเสียหายที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเข็มนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ ระบบซ่อมแซมหัวใจที่เธอบำรุงรักษามาตลอด ไม่ได้ทำหน้าที่แค่เยียวยาบาดแผลทางกายภาพ แต่มันกำลังทำหน้าที่เป็น 'เครื่องมือค้ำจุนชีวิต' ให้กับคุณชายเย็นชาผู้เป็นเจ้าของร่างนี้ในเวลาเดียวกัน ร่างสูงโปรดของเซนทรุดตัวลงพิงกับผนังเย็นเฉียบ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่นคมที่มักจะเรียบเฉยและเย่อหยิ่งในยามปกติ บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดล้ำลึกที่เขาพยายามกัดฟันอดกลั้นเอาไว้ มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン พลังเวทสีดำสนิทที่ควรจะสงบนิ่ง กลับแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังราวกับกลุ่มควันพิษที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว "ริน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อเธอ ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย เซนเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปควายชายเสื้อของหญิงสาวไว้เบาๆ "ออกไปจากที่นี่ซะ... นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรเอาชีวิตมาเสี่ยง" "เงียบไปเลยค่ะ คุณเซน" รินหันขวับมาดุ น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นเล็กน้อยด้วยความกังวล แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ มือบางคว้าข้อมือของเขาขึ้นมาเพื่อถ่าย ญานเวทประสานเข้ากับระบบ "ฉันไม่ได้เดินทางข้ามมิติมาไกลขนาดนี้ เพื่อมายืนดูคุณตายเพราะความดื้อรั้นหรอกนะคะ อดทนไว้อีกนิด ฉันกำลังรีเซ็ตค่าพลังงานส่วนเกินให้" ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมห้องทดลองใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเซน และเสียงติ๊dเบาๆ ของระบบที่กำลังประมวลผล รินรับรู้ได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ความเชื่อมโยงระหว่างทั้งคู่ผ่านระบบซ่อมแซมหัวใจทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดที่ชายหนุ่มแบกรับมาตลอดชีวิต—มันหนักหนาเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว และนั่นคือเหตุผลที่เธอไม่มีวันปล่อยมือจากเขาเด็ดขาด ทว่า... ก่อนที่แถบสถานะสีเขียวจะวิ่งถึงขีดปลอดภัย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินยาวด้านนอก *กริ๊ง... กริ๊ง...* ไม่ใช่เสียงกระดิ่งธรรมดา แต่เป็นเสียงของอาวุธเวทมนตร์ระดับสูงที่กระทบกันเป็นจังหวะ พร้อมด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งเข้ามาจนอากาศภายในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง รินสะดุ้งเฮือก เธอรีบดึงมือกลับและปัดหน้าต่างระบบให้โปร่งใสล่องหนในพริบตาเดียว ประตูเหล็กกล้าหนาหนักถูกกระแทกเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของผู้อำนวยการสถาบันก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ แววตาหลังกรอบแว่นทองคำคู่กวาดมองสภาพอันสะบักสะบอมของเซนและรินด้วยความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ คุณโปรแกรมเมอร์นอกรีต... กับตัวอันตรายที่สถาบันของเราเฝ้าระวังมาตลอด" เสียงทุ้มต่ำของผู้อำนวยการดังขึ้น ก้องกังวานในพื้นที่แคบ เซนกัดฟันกรอด พยายามจะยันกายลุกขึ้นยืนบังหน้าหญิงสาว แต่พลังย้อนกลับของเวทมนตร์ทำให้เขากระอักเลือดออกมาคำโต รินรีบพุ่งเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ทันที สายตาคมกริบราวกับใบมีดหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นในอก "ผู้อำนวยการ... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?" รินเอ่ยถาม น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "หมายความว่าอะไรอย่างนั้นหรือหนูน้อย?" ผู้อำนวยการหัวเราะในลำคอเบาๆ กวือกมือเรียกให้หน่วยกวาดล้างด้านหลังก้าวเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งคู่ไว้ "พลังของเซนในตอนนี้เติบโตเกินกว่าที่การควบคุมจะรองรับได้แล้ว เขามันก็แค่ระเบิดเวลาที่รอวันทำลายสถาบันและอาณาจักรทั้งใบ... และในฐานะผู้อำนวยการ ผมมีหน้าที่ต้อง 'กำจัด' เสี้ยนหนามชิ้นนี้ทิ้งเสีย ก่อนที่มันจะสายเกินไป" สิ้นคำสั่ง ทหารเวทมนตร์นับสิบต่างยกคฑาขึ้นเล็งตรงมาที่ร่างของเซนและริน แสงสีฟ้าเจิดจ้าเตรียมพร้อมที่จะสาดกระสุนเวทเข้าสังหารได้ทุกเมื่อ เซนเหลือบมองรินที่ยืนขวางเขาไว้ครึ่งตัว ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวพุ่งพล่านขึ้นในใจ เขากลัว... ไม่ใช่กลัวความตายที่จะมาถึง แต่กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องมาพลอยรับเคราะห์ไปด้วยเพราะความอ่อนแอของเขา "ริน... หนีไป" เซนกระซิบเสียงสั่น มือหนาเอื้อมไปแตะข้อศอกเธอเบาๆ เป็นเชิงขอร้อง "ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น" รินตอบกลับเสียงหนักแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในเสี้ยววินาที ทางหนีทีไล่ถูกประมวลผลอย่างรวดเร็วผ่านตรรกะของระบบ แต่ช่องโหว่มีมากเกินไปในสถานการณ์ที่ไร้ซึ่งอาวุธเช่นนี้ ผู้อำนวยการยิ้มเยาะ ยกมือขึ้นเตรียมจะออกคำสั่งเด็ดขาด "น่าซาบซึ้งใจเสียจริงครับ ความรักอันโง่เขลาในวาระสุดท้าย... งั้นก็ไปตายพร้อมกันเสียเถอะ" ทว่า ในวินาทีที่นิ้วเรียวของผู้อำนวยการกำลังจะสะบัดลงเพื่อสั่งโจมตี หน้าจอสถานะสีดำสนิทที่รินไม่เคยเรียกใช้งานมาก่อน กลับเด้งผงาดขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีเลือดกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอคนเดียว— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตంటฆ่าระดับสูงสุด ปลดล็อกมาตรการฉุกเฉิน: 'เขตแดนย้อนเวลาศูนย์จุด' (Time-Zero Domain)] [คำเตือน: เจ้าของระบบจะสูญเสียความทรงจำครึ่งหนึ่งเพื่อแลกกับการรีเซ็ตโลกใบนี้... ยืนยันการใช้งานหรือไม่? (Y/N)] หัวใจของรินกระตุกวูบ นิ้วมือสั่นเทาขณะมองตัวเลือกสีแดงฉานที่ปรากฏตรงหน้า ขณะที่ลำแสงเวทมนตร์นัดแรกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาใกล้ร่างของพวกเขาเข้าทุกที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเคียงข้างรินกับเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!