เป้าหมายคือตัวร้ายอันดับหนึ่ง

กลิ่นอายจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ผสมความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศรุ่นไฮendในห้องทำงานส่วนตัว ช่างเป็นฉากหลังที่ขัดแย้งกับอัตราการเต้นของหัวใจในอกของรินเสียเหลือเกินค่ะ หน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าเรืองแสงลอยเด่นอยู่เบื้องสายตา พร้อมกับตัวหนังสือวิ่งรัวที่แสดงสถานะพลังงานของระบบซ่อมแซมหัวใจ ซึ่งตอนนี้กำลังกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน *ติ๊ด... เตือนภัย: ระดับความเย็นชาของเป้าหมาย (เซน) เกินขีดจำกัด 90% ความเสี่ยงในการถูกปฏิเสธการเข้าถึงคือ 99.9%* รินสูดลมหายใจเข้าลึก, ปรับสีหน้าให้เรียաբเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจตามแบบฉบับของอดีตโปรแกรมเมอร์สาวผู้ผ่านวิกฤตเดดไลน์มานับไม่ถ้วน การก้าวเข้ามาในอาณาเขตของตระกูลอัคราภิรมย์ไม่ใช่เรื่องง่าย ตั้งแต่ก้าวแรกที่ผ่านประตูเหล็กดัดอลังการ เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตานับคู่ที่มองมาด้วยความเคลือบแคลง ไม่มีใครในคฤหาสน์หลังนี้กล้าเข้าใกล้ห้องทำงานของ "คุณชายเซน" แม้แต่แม่บ้านเก่าแก่ยังต้องเดินอ้อมปีกตึกด้านนั้นราวกับมันเป็นเขตแดนต้องห้าม มือเรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนเคาะลงบนบานประตูไม้สักทองสามครั้งพอดี เป็นจังหวะที่คำนวณไว้แล้วว่าไม่ดังหรือเบาจนเกินไป "เข้ามา" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดลอดผ่านบานประตูออกมา มันไม่ใช่การอนุญาต แต่มันคือคำสั่งให้เผชิญหน้า รินบิดลูกบิดประตูแล้วก้าวเข้าไป ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าที่ผิวแก้วจนขนลุกชัน ทว่าสิ่งที่หนาแน่นยิ่งกว่าความเย็นคือบรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เซนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจดจ้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์กราฟิกสามมิติที่ซับซ้อน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศในห้อง "ฉันไม่ได้สั่งแฟลชไดรฟ์เพิ่ม และไม่ได้อนุญาตให้แผนกบุคคลส่งใครมารบกวนเวลานี้" เซนเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะชายตาแล น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับกำลังพูดกับอากาศธาตุ รินไม่ถอย เธอเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เว้นระยะห่างที่พอเหมาะไม่ให้ล้ำเส้นส่วนตัว แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้ระบบในหัวของเธอวิเคราะห์ข้อมูลชีวมิติของเขาได้อย่างแม่นยำ "ดิฉันไม่ได้มาในฐานะแผนกบุคคลค่ะ คุณชายเซน" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง "และแฟลชไดรฟ์ที่คุณกำลังรอคอยอยู่... น่าจะมีปัญหาเรื่องรหัสเข้ารหัสระดับเจ็ด ที่ต่อให้ทีมวิศวกรของคุณใช้เวลาอีกสามวันก็แก้ไม่ตกอยู่ดี" ปลายนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะหยุดชะงักลงทันที เซนเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตานิ่งสนิทคู่นั้นราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่งเข้า "เธอเป็นใคร..." ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา ปกติแล้วคนธรรมดาคงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีความเย็นชาเบอร์นี้ แต่น้ำผึ้งหยดแรกอย่างรินกลับคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่นักเขียนอย่างเธอจงใจออกแบบให้มันทั้งเป็นมิตรและท้าทายในเวลาเดียวกัน "รินค่ะ... ที่ปรึกษาคนใหม่ของคุณ" เธอยื่นแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทชิ้นหนึ่งวางลงบนโต๊ะทำงาน "และเป็นคนเดียวที่จะช่วยให้โปรเจกต์ล่มๆ ของคุณรอดพ้นจากการถูกบอร์ดบริหารตัดงบในสัปดาห์หน้า" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่งรินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว ระบบในหัวส่งเสียงเตือนระรัวเมื่อเซนโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบจับจ้องราวกับจะสקันร่างเธอให้ทะลุปรุโปร่ง เขากำลังประเมินเธอ... และความอดทนของเธอก็กำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง ทันใดนั้น เซนก็หยิบแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้นขึ้นมาพิจารณา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันกลับทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบอย่างประหลาด "กล้าดีนี่..." เซนพึมพำเสียงต่ำ "แต่หวังว่าเธอจะเก่งสมกับความปากกล้า ไม่อย่างนั้น... ฉันจะเป็นคนโยนเธอออกไปเองโดยไม่สนว่าใครส่งเธอมา" ก่อนที่รินจะได้ทันตอบโต้อะไร เสียงเตือนระดับวิกฤตจากระบบก็ดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับข้อความสีทองตัวเบ้อเริ่มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *[แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 2 "ละลายน้ำแข็งขั้วโลก" เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ | ตรวจพบค่าความผูกพันซ่อนเร้นระหว่างตัวเอกและเป้าหมายขยับจาก 0% เป็น 1.5% | คำเตือน: ระวังตัวให้ดี เพราะคุณชายเซนเพิ่งจดจำรหัสผ่านคอมพิวเตอร์ส่วนตัว... โดยใช้ชื่อของคุณ]* รินเบิกตากว้างเล็กน้อย หันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาอีกครั้ง และหัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าหน้าจอหลักกำลังแสดงไฟล์งานลับสุดยอด... ที่มีชื่อโฟลเดอร์เด่นหร่าว่า *'Rin_Protection_Protocol'* ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "น้ำผึ้งหยดแรก"