ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงพัดระบายอากาศของเคสคอมพิวเตอร์ราคาแพงบนโต๊ะทำงานตัวนั้นดังฮัมเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบจากห้วงเวลาอื่น บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเซนเงียบงันเสียจนรินได้ยินแม้กระทั่งจังหวะการเต้นของชีพจรที่ระรัวอยู่ใต้ผิวหนังของตัวเอง ดวงตาคู่คมของหญิงสาวกวาดมองตัวอักษรภาษาอังกฤษสีฟ้าเรืองแสงบนหน้าจอ แถบโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดถูกเรียงร้อยขึ้นอย่างประณีตด้วยมือของเขาเอง และชื่อโฟลเดอร์ที่ปะทะเข้ากับม่านตาเมื่อครู่ก็ยังคงเด่นหร่าท้าทายความรู้สึก *'Rin_Protection_Protocol'* "คุณ..." รินเปล่งเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว ลำคอของเธอกลืนก้อนความประหลาดใจลงไปอย่างยากลำบาก เซนไม่ได้ขยับตัวหนี เขาเพียงแต่หันเก้าอี้หนังสีดำกลับมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงความเย็นชาไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับลึกซึ้งราวกับบึงน้ำที่ซ่อนกระแสน้ำวนไว้เบื้องล่าง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพนักแขนเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับผู้ล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักที่ตัวเองขุดไว้ด้วยความเต็มใจ "อ่านจบแล้วหรือคะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้รินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา รินเม้มริมฝีปากแน่น สมองส่วนตรรกะที่เคยทำงานอย่างเที่ยงตรงมาตลอดชีวิตโปรแกรมเมอร์กำลังประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง โฟลเดอร์นี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อสามวันก่อน วันแรกที่เธอทะลุมิติเข้ามาในโลกใบนี้ วันที่ระบบซ่อมแซมหัวใจเริ่มต้นทำงาน... นั่นหมายความว่า เขาเฝ้าสังเกตเธอมาตั้งแต่แรก? หรือเขากำลังวิเคราะห์เธอในฐานะ "สิ่งแปลกปลอม" กันแน่? แต่ทว่า เมื่อกวาดสายตาผ่านโค้ดบรรทัดต้นๆ ที่สะท้อนผ่านเงาสะท้อนบนแว่นตาของเธอ รินก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้งด้วยความตกตะลึงระลอกใหม่ มันไม่ใช่โค้ดสำหรับการทำลายล้าง หรือโปรแกรมสอดแนมข้อมูลส่วนตัว... แต่มันคืออัลกอริทึมในการ "บล็อก" สัญญาณเตือนภัยจากระบบหลัก ที่กำลังจะลงโทษเธอในข้อหาฝ่าฝืนกฎการปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่อง เขากำลังปกป้องเธอ... ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? "ฉันไม่เข้าใจค่ะคุณเซน..." รินพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "โปรแกรมนี้... มันคืออะไร ทำไมคุณถึงต้องเขียนระบบสำรองเพื่อป้องกันการลบข้อมูลของฉัน ทั้งที่เราเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน" เซนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันในโชคชะตา เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย จนรินต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "เพิ่งรู้จัก?" เซนทวนคำ เสียงของเขาเจือความขมขื่นจางๆ "คุณคิดว่าโลกใบนี้หมุนรอบตัวคุณแค่ในฐานะ 'ผู้มาเยือน' ที่บังเอิญตกลงมาจากฟากฟ้าอย่างนั้นหรือคะ ริน... คุณประเมินความโง่เขลาของฉันต่ำเกินไป หรือคุณแค่ซื่อบื้อจนมองไม่เห็นความจริงกันแน่" คำพูดที่เฉียบคมบาดลึกราวกับใบมีดไม่ได้ทำให้รินโกรธ แต่กลับจุดประกายความสงสัยขั้นขีดสุดในตัวตนของชายหนุ่มคนนี้ ระบบไม่ได้บอกอะไรเธอเกี่ยวกับเบื้องลึกของตัวละครตัวนี้เลย นอกจากคำว่า "ตัวร้ายผู้เย็นชา" แต่วันนี้... เธอกำลังได้เห็นรอยร้าวเบื้องหลังเกราะป้องกันอันหนาทึบนั้น รินสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันที เธอเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความท้าทายในแบบฉบับของโปรแกรมเมอร์สาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อบั๊กที่แก้ไม่ตก ในเมื่อเขาเปิดไพ่มาแล้ว เธอเองก็มีไพ่ในมือที่จะใช้พลิกเกมเช่นกัน "ถ้าอย่างนั้น... เรามาทำข้อตกลงกันไหมคะ" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ก้าวเข้าไปประชิดระยะที่อันตรายยิ่งขึ้นจนปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะห่างกันเพียงคืบ เซนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความแปลกใจที่เธอไม่ยอมถอยหนี "ข้อตกลงอะไรของคุณ?" เซนหรี่ตาลง "คุณกำลังต้องการใครสักคนที่จะช่วยแก้โค้ดระบบบ้าๆ นี่ เพื่อไม่ให้คุณต้องกลายเป็นหุ่นเชิดของเนื้อเรื่องเดิม และในขณะเดียวกัน ฉันก็ต้องการความช่วยเหลือจากคุณเพื่อความอยู่รอดในโลกใบนี้" รินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างที่เซนไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันจะขอสมัครเป็น 'ติวเตอร์ส่วนตัว' ให้คุณค่ะ... คุณชายเซน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้งราวกับเวลาหยุดเดิน เซนจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบ แววตาของเขาไหววับอย่างรุนแรง ความคิดนับร้อยกำลังตีกันในหัว สมองของเขาบอกให้ปฏิเสธผู้หญิงจอมจุ้นจ้านคนนี้เสีย เพื่อความปลอดภัยของหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต ทว่า... กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอกลับกำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเขาจนราบคาบ "ติวเตอร์ส่วนตัว?" เซนทวนคำ น้ำเสียงต่ำพร่า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "คุณคิดว่าคนอย่างฉัน ต้องให้ใครมาสอนเรื่องพวกนี้ด้วยหรือคะ ริน" "คุณไม่ได้ต้องการคนสอนหรอกค่ะคุณเซน..." รินกระซิบแผ่วเบา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับกำลังอ่านไฟล์ข้อมูลลับสุดยอดที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งหัวใจของเขา "แต่คุณกำลังต้องการ 'ใครสักคน' ที่จะคอยดึงคุณกลับมาจากขอบเหวต่างหาก... และบังเอิญว่า ฉันเก่งเรื่องการกู้คืนระบบที่กำลังจะล่มสลายซะด้วยสิคะ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของชายหนุ่ม เซนรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกึกลงไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ นี่คือเกมเสี่ยงโชคที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเขา... และเขาก็รู้ดีตั้งแต่แรกแล้วว่า ตัวเองไม่มีทางชนะผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกพบ เซนยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวแตะลงที่ปลายคางมนของเธอเบาๆ บังคับให้เธอยิ่งต้องแหงนเงยขึ้นสบตาเขาชัดเจนขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของทั้งคู่ "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากค่ะ ริน..." เซนกระซิบชิดริมหริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าจนน่ากลัว "แต่ถ้าหากว่า... บทเรียนแรกที่คุณจะต้องสอนฉัน มันไม่ใช่เรื่องโค้ดดิ้ง หรือระบบบ้าบออะไรนั่นล่ะ..." รินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ "แล้วมันคืออะไรคะ?" ยังไม่ทันที่เธอจะได้คำตอบ จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยแสดงผลโฟลเดอร์สีฟ้า ก็เกิดอาการกระพริบ W-R-A-N-I-N-G สีแดงฉานขึ้นพร้อมเพรียงกันทั่วทั้งหน้าจอ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นก้องห้องทำงานจนแก้วหูแทบแตก *[SYSTEM WARNING: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก! เป้าหมายลำดับที่ 0 (ประธานาธิบดีแห่งสภาความมั่นคง) กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เครือข่ายส่วนตัวของท่าน ณ บัดนี้!]* รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมองหน้าจอ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัวทำอะไร เสียงเคาะประตูก็จังๆ สามครั้งก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอการอนุญาต "ดูเหมือนว่า... เราจะหมดเวลาเล่นสนุกกันแล้วล่ะค่ะคุณติวเตอร์" เซนกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ขณะที่รินหันไปมองผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ และหัวใจของเธอก็ต้องหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูกลับเป็นบุคคลที่เธอคาดคิดไว้ว่า "ไม่มีทาง" จะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ได้อย่างเด็ดขาด! ...................................................................... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ถักทอขึ้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!