ยินดีต้อนรับสู่โลกบั๊กนิยาย

กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเตือนความดันต่ำของเครื่องชีพจร คือสิ่งสุดท้ายที่รินจำได้ก่อนที่โลกทั้งใบจะดับวูบลงในฐานะโปรแกรมเมอร์หัวกะทิผู้ทำงานหามรุ่งhหามค่ำเพื่อแก้ไขบั๊กในระบบคอร์ปอเรชั่นยักษ์ใหญ่ แต่วินาทีที่เปลือกตาหนักอึ้งพยายามฝืนเปิดขึ้น กลิ่นอายความอับชื้นของห้องพยาบาลโรงเรียนเอกชนชื่อดังกลับแทนที่กลิ่นไอซียู กลิ่นกระดาษสมุดราคาแพงและแสงไฟนีออนสีขาวนวลบาดตาทำให้สมองที่ผ่านการประมวลผลมาอย่างหนักหน่วงต้องสะดุดกึก “ฟื้นแล้วเหรอคะ คุณนักเรียนทุนผู้สร้างปัญหา” เสียงหวานทว่าราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้นจากมุมห้อง รินหันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที ภาพที่ปรากฏคือเด็กสาวในชุดเครื่องแบบนักเรียนตัดเย็บประณีต เธอสวมแว่นกรอบทองและกำลังใช้นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ—หน้าจอที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า รินขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณนักพัฒนาซอฟต์แวร์ทำงานอัตโนมัติ เขาไม่ใช่เด็กมัธยมปลาย ร่างกายนี้ผอมบางเกินไปและกลิ่นเหงื่อก็เจือจางกว่าความเป็นจริง ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงเครื่องจักรกลสังเคราะห์ก็ดังขึ้นในหัว สมองของเขาราวกับถูกเจาะผ่านด้วยข้อมูลนับล้านบรรทัด *[ติ๊ง! เชื่อมต่อโฮสต์: 'ริน' สำเร็จ]* *[ตรวจพบสถานะ: ผู้เล่นนอกรีต / ตัวแปรแทรกแซงระดับ 0]* *[ยินดีต้อนรับสู่โลก 'พันธนาการสีคราม' — นิยายรักวัยรุ่นยอดฮิตอันดับหนึ่งที่คุณกำลังวิจารณ์อย่างไร้ความปรานีเมื่อคืนนี้]* รินนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลภาพความทรงจำของร่างนี้ที่ไหลทะลักเข้ามา เขาทะลุมิติ—ไม่ใช่สิ เขากลายเป็นตัวละครประกอบไร้ชื่อในนิยายแนวรักโรแมนติกแฟนตาซีที่ตัวเองเพิ่งเขียนวิจารณ์ในเน็ตอย่างเผ็ดร้อนเมื่อวานว่า *“พล็อตกลวง ปมโง่ และตัวร้ายแบนราบยิ่งกว่ากระดาษทิชชูเปียกน้ำ”* “มองหน้าฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไงคะ หรือว่าคุณยังช็อกกับยอดหนี้ค่าซ่อมกระจกห้องเรียนที่เพิ่งเอาหัวไปโขกจนแตกเมื่อเช้า” เด็กสาวคนเดิมปรายตามอง พร้อมกับสะบัดมือเรียกหน้าจออีกแผ่นให้พุ่งตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา หน้าจอนั้นไม่ใช่ระบบสถานะเกมRPGแฟนตาซีทั่วไป แต่มันคือ **“หน้าต่างระบบซ่อมแซมหัวใจ” (Heart Repair System)** ที่แสดงกราฟเส้นชีพจรสีแดงฉาน พร้อมตัวเลขเคาน์ดาวน์ขนาดมหึมาที่กำลังกระพริบเตือนเป็นจังหวะ **[เวลาคงเหลือก่อนระบบล่มสลายและโลกแตก: 40 ตอน / 1,440 ชั่วโมง]** **[ภารกิจหลัก: แก้ไขจุดบกพร่อง (Bug) ทางอารมณ์ของ 'เซน' ตัวร้ายหลักของเรื่อง มิฉะนั้น พลังงานจิตวิญญาณจะระเบิดและทำลายล้างมิตินี้ทั้งหมด]** **[บทลงโทษหากล้มเหลว: รีเซ็ตความทรงจำและลบตัวตนถาวรในทุกมิติ]** รินสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเรียวคมกวาดมองตัวเลขสีแดงเด่นชัดนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานกันระหว่างความหงุดหงิดและความท้าทาย ในฐานะอดีตหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์ เขาเกลียดที่สุดคือ “บั๊ก” ที่แก้ไม่หาย และยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่เมื่อบั๊กนั้นถูกโยนมาให้เขาแบกรับไว้โดยไม่มีทางเลือก “สี่สิบตอน...” รinพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อย “นี่พวกคุณล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ ระบบบ้าบออะไรกัน ถึงกับกำหนดวันโลกแตกเป็นจำนวนตอนนิยายเลยเนี่ยนะ” เด็กสาวสวมแว่นเลิกคิ้วเล็กน้อยท่าทางฉายแววสนใจ “คุณดูตั้งสติได้เร็วกว่าที่คาดไว้ค่ะ ริน... ฉันคือ 'เอวา' ผู้ช่วยนำทางระดับ F ที่ถูกส่งมาควบคุมคุณ จำใส่สมองเอาไว้ให้ดีว่า ถ้าคุณคิดจะหนีหรือปล่อยให้เซนตายด้วยน้ำมือของพระเอกในตอนที่สี่สิบ คุณก็จะต้องตายไปพร้อมกับซากโค้ดขยะเหล่านี้ด้วยเช่นกัน” รินแค่นหัวเราะในลำคอ เขายันกายลุกขึ้นจากเตียงพยาบาล แม้ร่างกายนี้จะบอบบางราวกับกิ่งไม้แห้ง แต่แววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความนิ่งสงบแบบมืออาชีพที่ผ่านวิกฤตเซิร์ฟเวอร์ล่มมานับครั้งไม่ถ้วน “เซน... คุณชายตระกูลอัคร The Main Villain ผู้มีปมปัญหาชีวิตรุมเร้าจนจิตใจบิดเบี้ยวกลายเป็นโรคจิตคลั่งรักสินะคะ” รินทวนชื่อที่ปรากฏในฐานข้อมูลหัวสมอง “ในฐานะโปรแกรมเมอร์ วิธีแก้บั๊กที่ดีที่สุดไม่ใช่การลบทิ้ง แต่คือการเข้าไปแก้ที่ 'รูטโค้ด' ต้นตอของปัญหา” เอวาหรี่ตามองมนุษย์แปลกหน้าที่ยืนนิ่งสงบอยู่ตรงหน้า เธอแปลกใจที่เขาไม่มีน้ำตา ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายวิบวับในดวงตาที่ดูคล้ายกับนักล่ากำลังเจอเหยือกชิ้นโต “อย่ามั่นใจนักเลยนะคะริน” เอวาเตือนเสียงเย็น “คุณชายเซนในตอนนี้เกลียดชังทุกคนบนโลกใบนี้ ยิ่งเป็นเด็กทุนยากจนอย่างคุณที่เพิ่งเข้าไปสร้างความอับอายให้เขาต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนเมื่อเช้า เขาน่าจะอยากหักคอคุณทิ้งเสียมากกว่าจะยอมให้เข้าใกล้” รินหยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวม จัดกรอบให้เข้าที่ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของนักแก้ปัญหาผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อเดดไลน์ “งั้นเหรอคะ... งั้นก็แสดงว่าเรามีเวลาจำกัดในการทำความรู้จักกับคุณชายผู้สูงส่งคนนั้นสินะคะ พาฉันไปเจอเขาหน่อยค่ะ เอวา” ประตูห้องพยาบาลถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลมภายนอก ท้องฟ้าด้านนอกโรงเรียนมัธยมปลายเซนต์เทเรซ่าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาทึบ เมฆฝนก่อตัวหนาแน่นราวกับสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้า ในขณะที่รินก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยกับดักและบั๊กมรณะ หน้าจอระบบในหัวของเขาก็ส่งเสียงเตือนแหลมสูงขึ้น พร้อมกับข้อความสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า **[ประกาศเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบตัวละครเป้าหมาย 'เซน' กำลังอยู่ในสภาวะสูญเสียการควบคุมจิตใจขั้นรุนแรง ณ ดาดฟ้าอาคารเรียนตึก B]** **[คำเตือน: หากปล่อยให้ระดับความมืดมนของเขาแตะ 100% ภายใน 10 นาทีนี้ โลกจะข้ามไปสู่จุดจบก่อนกำหนด และท่านจะถูกกำจัดทันที]** รินชะงักฝีเท้าลงชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อคำนวณระยะทางกับเวลาในใจ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้งอย่างท้าทาย “ดูท่าทาง... งานเลี้ยงต้อนรับของฉันจะเริ่มเร็วกว่าที่คิดสินะคะ” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับความวุ่นวายครั้งนี้นะคะ <3