การข่มขู่จากผู้มีอำนาจ

กลิ่นอายความชื้นของหินปูนเก่าแก่และคราบเขม่าจางๆ ยังไม่จางหายไปจากปลายจมูก เมื่อเงาร่างที่ควรจะถูกฝังกลบไว้ใต้หน้าประวัติศาสตร์เมื่อสามปีก่อน ก้าวข้ามผ่านกลุ่มควันสีเทาอมม่วงออกมาอย่างอืดอาด ศาสตราจารย์มัลκολ์—ผู้เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นเสาหลักแห่งภาควิชาเวทมนตร์ประยุกต์ กลับมาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าพวกเราในสภาพที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีดำสนิทไร้ร่องรอยของนัยน์ตาขาว ผิวหนังเหี่ยวย่นราวกับซากศพแห้งกรัง แต่กระแสพลังเวทที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นกลับรุนแรงและบิดเบี้ยวเสียจนอากาศรอบตัวสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ..." น้ำเสียงของเซเลสทีนสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่เรียวนิ้วเรียวยังคงกำคทาเวทในมือแน่นจนข้อต่อขาวซีด "ข้อมูลในหอสมุดกลางระบุชัดเจนว่าท่านเสียชีวิตในเหตุการณ์ระเบิดห้องทดลองใต้ดินเมื่อสามปีก่อน... ศพของท่านถูกระบุอัตลักษณ์อย่างถูกต้องแล้วนี่คะ!" เอเลียสไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาทันที เด็กหนุ่มก้าวเท้าขนาบข้างหญิงสาวเพื่อบังรัศมีอันตราย สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่องรอยพลังงานรอบตัวศาสตราจารย์มัลคอร์อย่างรวดเร็ว ในฐานะคนไม่มีพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ เอเลียสถูกบังคับให้ต้องพึ่งพาสัญชาตญาณ การสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และเสียงกระซิบจาก "ศัสตราเวทไร้เสียง" ที่ดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของเขามาโดยตลอด *‘เด็กน้อย... นั่นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต’* เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยอำนาจโบราณกระซิบเตือนในหัว *‘มันเป็นเพียงภาชนะที่ถูกควบคุมด้วยเชือกเชิดหุ่นเวทมนตร์ระดับสูง... ระวังพลังงานความมืดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ฝ่าเท้านั่นให้ดี’* "ระเบิดห้องทดลองงั้นหรือ?" ศาสตราจารย์มัลคอร์ส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าออกมา คล้ายกับกระดาษทรายที่ถูกเสียดสีกัน รอยยิ้มบนใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่ากลัว "นั่นเป็นเพียงนิทานที่พวกเบื้องบนแต่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความล้มเหลวต่างหากล่ะ เซเลสทีน เดอ ลูมิแยร์... เธอเองก็เป็นถึงอดีตอัจฉริยะผู้มีความสามารถ ไม่คิดเลยหรือว่าความจริงมันอาจจะน่าสนใจกว่านั้นมาก?" เอเลียสขยับตัวเล็กน้อย เสียงสะท้อนของโลหะจากดาบสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ถ้าท่านรอดชีวิตมาได้จริงๆ ด้วยวิธีที่บริสุทธิ์และถูกต้องตามกฎของสถาบัน... ท่านคงไม่ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และคงไม่ต้องใช้เวทมนตร์สายมืดระดับต่ำเพื่อพังผนึกประตูห้องใต้ดินหรอกจริงไหมคะ, ศาสตราจารย์?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจี้จุดดำมืด ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของมัลคอร์แข็งค้าง ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นหันขวับมาจ้องมองเอเลียสราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แรงกดดันมหาศาลถูกปล่อยออกมาจากร่างของอาจารย์ผู้ล่วงลับ กดทับจนไหล่ของเอเลียสและเซเลสทีนทรุดฮวบลงไปเล็กน้อย "สามหาว!" มัลคอร์คำราม เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงใต้ดิน "เจ้าเป็นเพียงแค่เศษสวะที่ไม่มีมานาในกระแสเลือด เป็นแค่ตัวภาระที่เข้ามาอาศัยร่มเงาของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้... กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับข้า!" ชั่วพริบตานั้นเอง อากาศรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไอความมืดพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของมัลคอร์จนกลายเป็นเกราะเวทมนตร์หนาทึบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัวของเอเลียส ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ขยับตัวตั้งรับ ศาสตราจารย์มัลคอร์ก็หายตัวไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! *‘ซ้าย!’* เสียงกระซิบในหัวของเอเลียสตะโกนเตือน พร้อมกับที่ร่างของเด็กหนุ่มตัดสินใจคว้าเอวของเซเลสทีนแล้วพุ่งตัวหลบไปด้านข้างอย่างเฉียดฉิว แรงปะทะมหาศาลพุ่งชนเข้ากับผนังหินด้านหลังจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ "แฮก... แฮก..." เซเลสทีนหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานซีดเผือดเมื่อเห็นร่องรอยการทำลายล้างที่อยู่ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่เพียงคืบเดียว "เวทมนตร์นั่น... มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่สอนกันในสถาบันแน่ๆ ค่ะ มันคือเวทมนตร์ต้องห้ามที่ถูกบันทึกไว้ในตำราโบราณที่สูญหายไปแล้ว" "ไม่ใช่แค่เวทมนตร์ต้องห้ามหรอกค่ะ" เอเลียสกล่าวเสียงเครียด สายตาจ้องมองไปยังกลุ่มควันจางๆ ที่มัลคอร์ยืนอยู่ "ท่านไม่ได้มาที่นี่เพื่อสั่งสอนพวกเรา... แต่ท่านมาเพื่อข่มขู่... หรือไม่ก็กำจัดพยานที่บังเอิญรู้ความลับบางอย่างเข้า" เงาร่างของศาสตราจารย์มัลคอร์ก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควันอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้ รอบกายของเขากลับปรากฏออราเวทสีแดงฉานน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูผิว "ฉลาดนักนะ เอเลียส วอน เครสต์" มัลคอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แววตาไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ "น่าเสียดาย... ที่ความฉลาดมักจะพาให้คนอายุสั้นเสมอ ถ้าพวกเธอรู้จักนิ่งเงียบและทำเป็นมองไม่เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นในหอนี้เมื่อคืนนี้ บางที... พวกเธออาจจะมีชีวิตรอดจนถึงพิธีจบการศึกษา" เซเลสทีนขมวดคิ้วแน่น เผลอกำคทาในมือมั่นขึ้น "เรื่องเมื่อคืน... หมายถึงการเคลื่อนย้ายพลังงานเวทปริศนาจากห้องใต้ดินไปสู่อาคารอำนวยการอย่างนั้นสินะคะ? ท่านกับใครบางคนในสภาบริหารกำลังทำอะไรลับหลังผู้อำนวยการกันแน่!" "รู้มากไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ เด็กน้อย" มัลคอร์แย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม มือเหี่ยวย่นยกขึ้นระดับอก ก่อเกิดกลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่น "จงจำไว้ว่า... ในโลกใบนี้ อำนาจที่แท้จริงไม่ได้เป็นของคนที่มีความรู้ แต่เป็นของคนที่กล้าทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าต่างหากล่ะ และวันนี้... ข้าจะทำให้พวกเธอได้เห็นว่าการล่วงเกินผู้มีอำนาจในสถาบันแห่งนี้มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน!" คลื่นพลังเวทอันบ้าคลั่งถูกระเบิดออกรอบทิศทาง แรงอัดอากาศมหาศาลทำให้เพดานหอคอยสั่นสะเทือน เศษหินและฝุ่นตกลงมาราวกับหิมะโปรยปราย เซเลสทีนยกคทาขึ้นร่ายบาตรป้องกันแสงสีฟ้าอ่อนอย่างยากลำบาก ขณะที่เอเลียสกัดฟันแน่น มือข้างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกุมด้ามดาบสั้นไว้มั่น เตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีระลอกใหญ่ที่จะตัดสินความเป็นความตาย ทว่า ในวินาทีที่คลื่นความมืดกำลังจะพุ่งเข้ากลืนกินร่างของพวกเขานั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงสุดของสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกตึกเรียน— *กริ๊งงงงงงง!* แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากระบบป้องกันอัตโนมัติของหอคอยที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท: *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลัก: ตรวจพบการใช้พลังงานเวทต้องห้ามเกินขีดจำกัดระดับ SSS ในเขตหวงห้ามชั้นใต้ดิน! ระบบกำลังเริ่มกระบวนการล็อกดาวน์พื้นที่โดยสมบูรณ์ภายใน 30 วินาที... ขอให้นักเรียนและบุคลากรทุกคนอพยพออกจากพื้นที่เสี่ยงทันที!]* ดวงตาสีดำสนิทของศาสตราจารย์มัลคอร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ร่างที่เคยนิ่งสงบชะงักไปชั่วขณะ และในจังหวะที่ช่องว่างระหว่างความเป็นและความตายเปิดออกเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเอง แสงประกายสีทองอร่ามก็สาดส่องทะลุผ่านผนังหินหนาทึบเข้ามา พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวพ้นม่านแสงเข้ามาอย่างสง่างาม— "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะสนุกกันเกินไปหน่อยนะคะ... ศาสตราจารย์มัลคอร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับปริศนาอันลึกล้ำนี้ด้วยกันเสมอนะคะ — แอสทริดธาตุมนต์