ร่องรอยของลัทธิ

"อย่าแม้แต่จะคิดขยับตัว เอเลียส" เสียงกระซิบของเซเลสทีนเย็นเยียบและเฉียบขาดราวกับใบมีดโกน เธอคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น รั้งร่างของเขาให้หยุดนิ่งอยู่ใต้พุ่มไม้หนาทึบของเขตป่าต้องห้ามที่ 7 ความเงียบในยามนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความเงียบชนิดที่ทำให้หูอื้ออึง เอเลียสกัดฟันแน่น หัวใจของเขาเต้นรัวจนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่แผ่นอก ด้ามศัสตราเวทในมือสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนมันกำลังรับรู้ถึงเจตจำนงสังหารที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเบื้องหน้า "ผมเห็นมันแล้ว เซเลสทีน" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบไม่ต่างจากลมหายใจ "สัญลักษณ์นั่น... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่" เบื้องหน้าของพวกเขา ห่างออกไปเพียงสิบก้าวบนลำต้นไม้โบราณที่ตายซาก รอยกรีดลึกเป็นรูป 'ดวงตาที่ถูกเย็บปิดด้วยเส้นด้าย' ปรากฏเด่นชัด มันไม่ได้ถูกแกะสลักขึ้นด้วยเครื่องมือธรรมดา แต่มีไอเวทสีม่วงเข้มไหลเวียนอยู่ราวกับเลือดที่ยังคงสูบฉีดอยู่ในเนื้อไม้ กลิ่นอายของมันชวนให้อาเจียนและกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัว เซเลสทีนปล่อยมือจากข้อมือเขา ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเธอหรี่ลงวิเคราะห์ร่องรอยนั้นด้วยความชำนาญระดับหัวกะทิ "ลัทธิกุญแจพันธนา... พวกมันหายสาบสูญไปตั้งแต่สงครามเวทมนตร์ครั้งก่อนแล้ว การที่พวกมันกลับมาปรากฏตัวในบททดสอบนักเรียนปีหนึ่งแบบนี้ หมายความว่าการสอบครั้งนี้ถูกแทรกแซงโดยเจตนา" "แทรกแซงเพื่ออะไร?" เอเลียสถาม พลางขยับนิ้วแตะที่รอยสัญลักษณ์อย่างระมัดระวัง แม้พลังเวทในตัวเขาจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่เขาสัมผัสได้ถึง 'เสียง' ของอาวุธในมือที่กำลังกรีดร้องเตือนภัย มันไม่ใช่เสียงพูด แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่บีบคั้นประสาทสัมผัส "เป้าหมายไม่ใช่แค่การประเมินนักเรียน แต่เป็นการหาใครสักคน" เซเลสทีนกล่าวเสริม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งสำหรับอดีตนักเรียนอัจฉริยะผู้นี้ "หรือบางที... พวกมันอาจกำลังมองหาบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ในป่าแห่งนี้ เอเลียส คุณต้องรีบเก็บอาวุธของคุณไปซะ ถ้าพวกมันจับสัมผัสพลังงานจาก 'ศัสตราเวทไร้เสียง' ได้ เราตายกันหมดแน่" เอเลียสชะงัก สายตาเขาสอดส่ายไปรอบๆ ป่าที่ดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากทางทิศเหนือ ทิศที่นักเรียนกลุ่มอื่นกำลังมุ่งหน้าไปเพื่อเก็บคะแนนสะสม "เราต้องเตือนคนอื่น" เขาตัดสินใจแน่วแน่ แม้จะรู้ดีว่านั่นคือการฆ่าตัวตายในภารกิจที่ถูกควบคุมโดยศัตรู "คุณมันบ้า" เซเลสทีนมองเขาด้วยสายตาที่ไม่สามารถอ่านออกว่ากำลังโกรธหรือเป็นห่วง แต่เธอก็ขยับกายเตรียมพร้อม "ถ้าคุณจะบ้า ฉันก็จะอยู่ข้างคุณจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย... แต่จำไว้ เอเลียส ถ้าเหตุการณ์นี้เกินขีดจำกัดที่เราจะรับมือได้ ฉันจะเป็นคนลากคุณออกไปเอง ไม่ว่าคุณจะต้องการหรือไม่ก็ตาม" ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวถอยออกมาจากจุดนั้น เอเลียสก็ชะงักกึก เมื่ออาวุธในมือของเขาเริ่มแผ่ไอเย็นเยียบไปทั่วฝ่ามือ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวเบาๆ และความเงียบงันที่น่าอึดอัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกระซิบที่ดังมาจากทุกทิศทาง *“ผู้กุมปริศนา... พบร่องรอยแล้ว... กุญแจดอกสุดท้าย... กำลังขยับ...”* เอเลียสเบิกตากว้าง หันไปมองเซเลสทีนที่สีหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเธอได้ยินเสียงกระซิบนั้นเช่นกัน พวกเขาไม่ได้อยู่ลำพังในป่านี้ และสัญลักษณ์บนต้นไม้นั่นก็ไม่ใช่แค่รอยจารึก แต่มันคือ 'ประตูปิดผนึก' ที่กำลังถูกเปิดออกโดยใครบางคนที่เฝ้ามองพวกเขาอยู่จากที่มืด ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะทันได้หันหลังกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายความตายออกมาไม่ขาดสาย เขาถือ 'ดาบสีคราม' ที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับอาวุธในมือเอเลียสราวกับถอดแบบกันมา "ตามหาได้ยากเย็นจริงๆ... เจ้าของศัสตราที่ไร้เสียง" คนแปลกหน้าเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ "ยินดีที่ได้รู้จักนะ เอเลียส วอน เครสต์... หวังว่าเลือดของเจ้าจะช่วยปลุกหอคอยนี้ให้ตื่นขึ้นได้สมกับที่ข้าเฝ้ารอมานานนับศตวรรษ" เซเลสทีนชักไม้กายสิทธิ์ออกมายืนบังหน้าเอเลียสทันที แต่แล้วจู่ๆ ระบบภารกิจในหัวของเอเลียสก็แจ้งเตือนขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สว่างวาบจนแสบตา [ระบบ: พบเงื่อนไขการปลดล็อกพันธสัญญาเลือด] [ภารกิจระดับ SSS: รอดชีวิตจาก 'ผู้เฝ้าหอคอย' และปลดปล่อยอาวุธที่แท้จริง] [คำเตือน: หากท่านปฏิเสธการสังเวย อาวุธในมือจะกลืนกินจิตวิญญาณของท่านใน 60 วินาที] เอเลียสมองดูนาฬิกานับถอยหลังที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือร่างของศัตรูเบื้องหน้า ความตายไม่ได้รออยู่ข้างหน้า แต่มันกำลังเต้นระบำอยู่บนคมดาบของเขาเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับเอเลียสและเซเลสทีนในตอนนี้นะคะ!