ก้าวสู่บททดสอบอาถรรพ์

กลิ่นอายดินชื้นและไอเวทมนตร์ที่หนาแน่นจนเกือบจะมองเห็นเป็นละอองสีม่วงจางๆ ลอยคว้างอยู่รอบกาย มันไม่ใช่ป่าธรรมดา แต่มันคือ ‘พงไพรแห่งเขาวงกตกระจก’ สถานที่ที่ความเป็นจริงถูกบิดเบี้ยวด้วยอาคมโบราณ “หยุดฝีเท้า เอเลียส” เสียงกระซิบจากเซเลสทีนดังก้องขึ้นในโสตประสาทของชายหนุ่ม เธอไม่ได้ขยับปาก แต่สัมผัสจากพลังจิตที่เชื่อมโยงกันทำให้เขารู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งบางข้างกาย เอเลียส วอน เครสต์ หยุดกะทันหัน ปลายเท้าของเขาทิ้งน้ำหนักลงบนผืนหญ้าที่ดูเหมือนปกติ แต่ทว่า... เงาสะท้อนของเขาที่ทอดลงบนแอ่งน้ำขังเล็กๆ กลับไม่ได้ขยับตามเขาในทันที แต่มันค่อยๆ หันใบหน้ากลับมาแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว “พวกมันรู้ตัวแล้วสินะ” เอเลียสพึมพำ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้าน มือขวาขยับไปแตะที่ด้ามอาวุธข้างเอวโดยสัญชาตญาณ เสียงกังวานเย็นเยียบดั่งโลหะกระทบกันดังแว่วมาจากภายในจิตใจ—เสียงของ ‘ศัสตราเวทไร้เสียง’ ที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับเลือดเนื้อที่กำลังจะสูบฉีดในไม่กี่อึดใจข้างหน้า “อย่าดึงมันออกมา” เซเลสทีนเตือนพลางขยับแว่นสายตา ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงวิเคราะห์มวลพลังงาน “นี่คือการสอบภาคสนามระดับพิเศษ ถ้าศัสตราเวทของเธอหลุดการควบคุม ต่อให้สอบผ่าน อาจารย์คุมสอบก็คงสั่งถอนชื่อเธอออกจากหอคอยตั้งแต่วินาทีแรก” “แล้วเธอคิดว่าเราจะรอดไปถึงจุดหมายโดยไม่ใช้กำลังได้งั้นหรือ?” เอเลียสเลิกคิ้วถามพลางจ้องไปยังเงาในแอ่งน้ำที่เริ่มยืดตัวออกมาจากพื้นดิน กลายเป็นก้อนเนื้อสีดำมืดสนิทที่ดูไร้รูปทรงแต่แฝงไว้ด้วยเขี้ยวเล็บคมกริบ “เรามีทางเลือกอื่น” เซเลสทีนหยิบผลึกแก้วใสที่สลักลวดลายซับซ้อนออกมาจากกระเป๋าคาดเอว “การสอบนี้ไม่ได้วัดแค่ปริมาณเวทมนตร์ แต่เขาวัด ‘ไหวพริบในการจัดการกับสิ่งที่ไม่รู้จัก’ ป่านี้ตอบสนองต่อคลื่นสมองที่ว้าวุ่น ถ้าเราทำให้หัวใจเต้นจังหวะเดียวกับแมกไม้... พวกมันก็จะมองไม่เห็นเรา” “กลยุทธ์ของเธอคือการซ่อนตัว?” “ไม่ใช่การซ่อนตัว แต่มันคือการ ‘กลืนกลาย’” ทว่าก่อนที่แผนการของเซเลสทีนจะได้เริ่มขึ้น เสียงหวีดร้องแหลมสูงจากทางทิศเหนือก็ดังทะลุผ่านความเงียบงัน มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย แต่เป็นเสียงของ ‘ผู้เข้าสอบ’ คนอื่นที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบาก บรรยากาศรอบข้างพลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หมอกสีม่วงที่เคยจางหายเริ่มควบแน่นจนกลายเป็นกรงขังมิติ เงาสีดำเบื้องหน้าหยุดชะงัก มันไม่ได้สนใจทั้งเอเลียสและเซเลสทีนอีกต่อไป ราวกับว่ามีสิ่งที่ ‘น่าสนใจ’ และ ‘ทรงพลัง’ กว่าปรากฏขึ้นในป่าแห่งนี้ เอเลียสสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง รอยแยกของห้วงมิติบนท้องฟ้าค่อยๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นรอยจารึกโบราณที่ส่องประกายสีเลือด เขารู้ดีว่านั่นไม่ใช่ส่วนหนึ่งของบททดสอบ “เซเลสทีน... นั่นมันไม่ได้อยู่ในตำราเรียน” เอเลียสกระซิบ เสียงของเขาเคร่งเครียดขึ้น เซเลสทีนมองขึ้นไปบนฟ้า หน้าซีดเผือด “นั่นมัน ‘อักขระพันธนาการกาลเวลา’... ใครบางคนกำลังพยายามเปิดประตูมิติในเขตสอบ! ถ้ามิตินี้พังทลาย ทุกคนในป่านี้จะถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงว่างเปล่า!” เอเลียสสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากศัสตราเวทในจิตใจ มันไม่ได้แค่ส่งเสียง แต่มันกำลัง ‘ร่ำร้อง’ ราวกับว่ามันรู้จักอักขระเหล่านั้นดี... มันคือตัวตนเดียวกับสิ่งที่กำลังจะพังทลายมิตินี้ลง ในวินาทีที่เขากำลังตัดสินใจว่าจะดึงอาวุธออกมาเพื่อหยุดยั้งหรือจะทำตามแผนที่วางไว้ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเอเลียสอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เย็นชาและไร้อารมณ์ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS - 'รอยร้าวแห่งบรรพกาล'] [เงื่อนไข: ปิดผนึกรอยแยกก่อนที่เงาสะท้อนจากอีกมิติจะหลุดออกมา] [บทลงโทษหากล้มเหลว: กวาดล้างข้อมูลอัตลักษณ์ของโฮสต์ออกจากหอคอยอย่างถาวร] เอเลียสเบิกตากว้าง เขาหันไปสบตากับเซเลสทีนที่กำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาตื่นตระหนก “เอเลียส... มีบางอย่างกำลังก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... มันไม่ใช่สัตว์อสูร แต่มันคือ...” ก่อนที่เธอจะพูดจบ สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ในชุดคลุมสีเงินยวบยาบก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ กลิ่นอายกดทับรุนแรงจนเอเลียสแทบทรุดเข่าลงพื้น มันหันมามองที่เอเลียสเพียงแวบเดียว แต่สายตานั้นกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมองทะลุเข้าไปถึงดวงวิญญาณ และสิ่งที่มันพูดออกมาด้วยภาษาที่ไม่มีใครในหอคอยรู้จัก คือชื่อของเข... เอเลียสกำด้ามอาวุธแน่นจนนิ้วสั่นระริก นี่ไม่ใช่การสอบธรรมดาเสียแล้ว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเอเลียสและเซเลสทีนมาจนถึงบททดสอบที่อันตรายที่สุดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!