กับดักลวงตา

"อย่ามองเข้าไป... เซเลสทีน!" เสียงของเอเลียสตะโกนก้องผ่านกระแสลมที่บิดเบี้ยว เขากระชากดาบ ‘ศัสตราเวทไร้เสียง’ ออกจากฝัก แรงสั่นสะเทือนจากอาวุธลึกลับในมือสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับภาพที่เขาเห็นตรงหน้า—เซเลสทีนยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดบัดนี้ว่างเปล่าและหม่นแสง ราวกับถูกใครบางคนสูบเอาวิญญาณออกไปจากร่าง อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวกลายเป็นสีเทาหม่น นาฬิกานับถอยหลังที่ยังคงลอยเด่นอยู่เหนือหัวศัตรูเริ่มเดินเร็วขึ้นราวกับจังหวะหัวใจของผู้ที่กำลังจะตาย เอเลียสรู้ดีว่านี่ไม่ใช่สนามรบปกติ แต่มันคือ ‘มิติหลอน’ ที่ศัตรูสร้างขึ้นเพื่อดึงเอาความเปราะบางที่สุดในจิตใจของเหยื่อออกมา "เอเลียส..." เสียงของเซเลสทีนแผ่วเบา แหบแห้ง และไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เธอค่อยๆ หันมาหาเขา แต่ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ตัวเขา—เธอกำลังมองผ่านเขาไปยังอดีตที่แตกสลาย "ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่ช่วยฉันในวันนั้น" เอเลียสชะงัก ฝีเท้าที่กำลังพุ่งเข้าไปหาหยุดกึก ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เขาเห็นภาพซ้อนทับกัน เงาของเด็กสาวที่ล้มเหลวในการทดสอบครั้งสำคัญเมื่อสามปีก่อนกำลังโอบกอดร่างของเซเลสทีนเอาไว้ ความโศกเศร้าและความรู้สึกไร้ค่าที่เธอเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งกำลังถูกขยายขนาดขึ้นจนกลายเป็นกำแพงหนามแหลมคม "นั่นไม่ใช่ฉัน เซเลสทีน!" เอเลียสเค้นเสียงสั่ง สัญชาตญาณบอกเขาว่าหากเขาสัมผัสตัวเธอในสภาวะนี้ พลังเวทที่ผันผวนของเธอจะฉีกกระชากร่างกายของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี "เธอไม่ได้อยู่ในห้องโถงวันนั้นแล้ว เธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้าฉัน ในหอคอยแห่งนี้... ตั้งสติหน่อย!" "ไม่มีที่ไหนที่ฉันยืนอยู่... มีเพียงความมืด" เซเลสทีนพึมพำ มือของเธอสั่นระริก ปลายคทาในมือของเธอเริ่มปลดปล่อยไอเวทสีดำทมิฬออกมา มันคือ ‘เวททำลายล้างระยะประชิด’ ที่ทรงพลังที่สุดที่เธอเคยศึกษา แต่มันถูกดัดแปลงให้บิดเบี้ยวด้วยจิตที่แตกสลาย เอเลียสขบกรามแน่น สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขาไม่มีพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ที่จะไปหักล้างพลังระดับนั้นได้ แต่เขามี ‘เสียง’... เสียงจากดาบในมือที่กำลังเตือนภัยด้วยคลื่นความถี่ต่ำที่หูมนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน *‘ตัดทอนการเชื่อมต่อ... ทำลายจุดกำเนิด’* เสียงกระซิบจากดาบดังก้องอยู่ในหัวของเอเลียส มันคือคำแนะนำจากศัสตราที่ไร้ความปรานี แต่นั่นคือหนทางเดียว เขาทิ้งตัวลงกับพื้น กลิ้งหลบคมเวทที่พุ่งผ่านหน้าไปเพียงเสี้ยววินาที แรงอัดอากาศทำให้แก้มของเขาแสบร้อน เอเลียสไม่ได้มุ่งหน้าเข้าหาศัตรู แต่เขากำลังพุ่งไปที่ ‘จุดศูนยกลาง’ ของมิติหลอน—ผลึกคริสตัลสีเลือดที่ลอยนิ่งอยู่เหนือหัวของเซเลสทีน เขากระโดดสูงขึ้นไปในอากาศ รวบรวมสมาธิทั้งหมดลงไปที่ปลายดาบ ดาบที่ไร้พลังเวทแต่เปี่ยมไปด้วย ‘เจตจำนง’ เขากระแทกสันดาบเข้ากับอากาศเบื้องหน้า พื้นที่ว่างเปล่าสั่นสะเทือนราวกับแก้วที่กำลังแตกละเอียด "ตื่นได้แล้ว!" เคร้ง! เสียงราวกับแก้วแตกกระจายไปทั่วหอคอย ภาพหลอนที่ปกคลุมบรรยากาศเริ่มปริร้าวเหมือนกระจกที่ร้าวราน เซเลสทีนกรีดร้องออกมาเบาๆ ร่างของเธอทรุดฮวบลงกับพื้น แต่ก่อนที่สติจะดับวูบไป เธอเห็นเอเลียสที่ยืนหอบหายใจอยู่เบื้องหน้า แววตาของเขาไม่ได้มีความสมเพช มีเพียงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "ฉัน... ฉันทำอะไรลงไป..." เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มขาวซีด เอเลียสรีบเข้าไปประคองร่างที่อ่อนแรงของเธอไว้ ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำที่พุ่งออกมาจากเงามืดหลังกำแพง มันไม่ใช่ศัตรูตัวเดิมที่เขาเผชิญหน้า แต่มันคือ ‘ผู้คุมสอบ’ ที่ถือสมุดบันทึกสีดำสนิท ซึ่งปกติไม่ควรจะปรากฏตัวในเหตุการณ์นี้ เงาดำนั้นหยุดนิ่ง จ้องมองมาที่เอเลียสด้วยสายตาที่ไม่มีแววตา มันยกปากกาขนนกขึ้นเขียนบางอย่างลงบนกระดาษอย่างเชื่องช้า ทุกตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นบนอากาศส่องแสงสีทองอร่ามจนดูเจิดจ้า ‘การประเมินรอบที่สอง: ความผูกพันที่ไร้ค่า’ เอเลียสรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนเขาแทบจะทรุดลงตามไป เขาพยายามขยับตัว แต่ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดรึงร่างของเขาไว้ และในจังหวะที่เขากำลังจะเงยหน้าขึ้นมองให้ชัดว่ามันคือตัวอะไร... เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนก็ดังขึ้นก้องในมโนภาพของเขา [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบภารกิจระดับ SSS - 'การล่มสลายของหอคอยเวทมนตร์' เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [ผู้เล่นเอเลียส วอน เครสต์ ถูกระบุตัวเป็น 'ผู้ทรยศต่อโชคชะตา'] [เป้าหมายในระยะ 5 เมตร: ศัตรูระดับตำนานที่ถูกผนึกกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล... และเธอกำลังจ้องมองมาที่คุณด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานนับพันปี] พื้นหอคอยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมา เซเลสทีนในอ้อมแขนของเขาเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาดำนั้น คือร่างของสตรีในชุดเกราะโบราณที่สลายไปนานแล้ว แต่บัดนี้... ดวงตาของนางกำลังลืมขึ้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับของหอคอยในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ แอสทริดธาตุมนต์