หัวใจที่แข็งแกร่ง

ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกไม่ได้มาจากอุณหภูมิในหอคอยที่สั่นคลอน แต่มันมาจากไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างในชุดเกราะโบราณเบื้องหน้า เศษหินที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นส่งเสียงดังสนั่นราวกับเสียงกลองที่เตือนถึงวาระสุดท้าย แต่สำหรับเซเลสทีน โลกทั้งใบกลับเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก นัยน์ตาของนักเรียนระดับหัวกะทิผู้เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้สั่นระริกไร้จุดโฟกัส เธอพยายามจะร่ายเวทมนตร์ป้องกัน ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นเทาจนแท่งคริสตัลในมือแทบจะหลุดร่วง "อย่ามองมัน..." เอเลียสกระซิบ เสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าหนักแน่นจนน่าประหลาด เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ดึงร่างบางให้หลบมาอยู่ด้านหลังของเขาโดยไม่ลังเล แม้ในมือเขาจะไม่มีไม้กายสิทธิ์หรือเวทมนตร์ใดๆ มีเพียง 'ศัสตราเวทไร้เสียง' ที่สั่นไหวอยู่ภายใต้ร่มผ้าตามจังหวะชีพจรของเขาเท่านั้น "เอเลียส... มัน... มันคือตำนานที่ถูกลืม" เสียงของเซเลสทีนขาดห้วง "เวทมนตร์ของฉันทำอะไรไม่ได้เลย ความรู้ที่ฉันมี... มันว่างเปล่าไปหมด" เอเลียสหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดกลัว แต่มันกลับมีความอบอุ่นที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ จังหวะการหายใจของเขาทำให้เธอเริ่มกลับมาหายใจได้เป็นจังหวะอีกครั้ง "เซเลสทีน ฟังฉันนะ" เขาเว้นจังหวะให้เธอสบตา "ที่ผ่านมาเธออาจจะถูกสอนมาว่าเวทมนตร์คือสูตรสำเร็จ คือลำดับขั้นที่ต้องสมบูรณ์แบบ แต่ดูที่มือฉันสิ... ฉันไม่มีพลังนั้นเลยสักนิด แต่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้กับเธอ" "แต่นี่มันคนละเรื่องกัน!" เธอเถียง เสียงสั่นเครือ "นั่นคืออัศวินแห่งอาณาจักรที่สาบสูญ พลังของมัน..." "พลังของมันน่ะหรือ?" เอเลียสแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่กุมข้อมือเธอไว้บีบเบาๆ อย่างปลอบประโลม "พลังของมันอาจจะแผดเผาหอคอยนี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา แต่สิ่งที่ทำให้เรายังมีชีวิตอยู่จนถึงวินาทีนี้ ไม่ใช่เวทมนตร์ขั้นสูงหรือพรสวรรค์ที่ใครมอบให้หรอกนะ แต่มันคือการที่เธอ 'ยอมรับ' ว่าเธอกำลังกลัว และเธอยังคง 'เลือก' ที่จะยืนอยู่เคียงข้างฉันต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับค้อนที่ทุบทำลายกำแพงแห่งความหวาดกลัวในใจเซเลสทีน เธอชะงักไป ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยเริ่มกลับมามีความคิดความอ่านอีกครั้ง ความอับอายที่เคยยึดกอดไว้ว่าตนเองล้มเหลว พลันจางหายไปเมื่อเห็นความเชื่อมั่นที่เอเลียสมอบให้ "ฉัน... ฉันต้องทำอย่างไร" เธอถาม น้ำเสียงเริ่มกลับมามั่นคง "จงดึงความทรงจำเกี่ยวกับ 'แก่นแท้' ของมันออกมา ไม่ใช่แค่สูตรการร่ายเวทที่เคยท่องจำ" เอเลียสปล่อยมือแล้วหันไปเผชิญหน้ากับร่างในชุดเกราะที่เริ่มขยับเขยื้อนอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีฟ้าครามของร่างนั้นส่องประกายเรืองรองด้วยเปลวไฟสีม่วงที่ไร้ความปรานี "ฉันจะเป็นโล่ให้เธอ... ส่วนเธอ จงเป็นคนเขียนจุดจบของเรื่องนี้ด้วยตัวเธอเอง" บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบขาดใจ เมื่อร่างในชุดเกราะยกดาบขนาดยักษ์ขึ้นช้าๆ แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นหอคอยแตกร้าวเป็นวงกว้าง เอเลียสหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือชิ้นส่วนโลหะรูปร่างประหลาดที่เขามักจะพกติดตัวเสมอ ทันทีที่เขาแตะมัน เสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากบรรพกาลก็ดังขึ้นในหัวเขา แต่มันไม่ใช่เสียงที่ทำให้เขาคลุ้มคลั่ง มันคือเสียงที่เขาสื่อสารด้วยได้มาโดยตลอด *‘หากเจ้าต้องการปกป้องนาง... จงยืมพลังแห่งเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน’* "เซเลสทีน! ตอนนี้แหละ!" เซเลสทีนหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อสัมผัสถึง 'กระแสเวท' ที่ไหลวนอยู่ในอากาศรอบๆ ร่างในชุดเกราะ เธอเริ่มร่ายเวทมนตร์ที่ไม่ใช่อักขระตามตำรา แต่มันคือจังหวะที่หัวใจของเธอเต้นสอดประสานกับแรงสั่นสะเทือนของหอคอย แสงสีขาวนวลเริ่มห่อหุ้มรอบร่างของเอเลียสและเธอ ร่างในชุดเกราะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง แต่จังหวะที่ดาบยักษ์กำลังจะฟาดลงมา พื้นที่รอบตัวเขากลับหยุดชะงักราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เอเลียสไม่ได้ขยับหนี เขากลับก้าวเข้าไปข้างหน้า มือเปล่าคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของชุดเกราะนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนจะเกิดแรงระเบิดของพลังเวทจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว เมื่อฝุ่นจางลง ภาพที่ปรากฏทำให้ทั้งคู่ต้องกลั้นหายใจ ชุดเกราะโบราณไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันกลับคุกเข่าลงต่อหน้าเอเลียสราวกับยอมสยบให้กับสิ่งที่เขาสื่อสารออกไป และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเอเลียสอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องในหัวของเขา [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS 'ผู้กุมตราประทับแห่งหอคอย' เริ่มต้นขึ้น] [สถานะ: ปลดล็อกเงื่อนไขความเชื่อมั่นของ 'คู่หูผู้กุมปริศนา'] [คำเตือน: สิ่งที่อยู่หลังร่างชุดเกราะนั้น... ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่ถูกผนึกไว้ด้วยเลือดยุคบรรพกาล] ทันใดนั้น เงาดำมืดมิดที่ดูเหมือนหมึกหยดลงในน้ำก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากด้านหลังของชุดเกราะที่คุกเข่าอยู่ มันไม่ใช่หุ่นยนต์หรือนักรบ แต่มันคือ 'ตัวตน' ที่มีใบหน้าเหมือนกับเอเลียส... ราวกับกระจกเงาที่สะท้อนด้านมืดในจิตวิญญาณของเขาออกมา! "ในที่สุด... เราก็เจอกันเสียทีนะ... ตัวข้าที่แสนเปราะบาง" ร่างเงาปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก พลางส่งยิ้มที่ทำให้เอเลียสต้องชะงักไปครู่ใหญ่ เซเลสทีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าร่างเงานั้นยื่นมือออกมาเพื่อจะฉุดกระชากวิญญาณของเอเลียสออกไปจากหอคอยในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในตอนนี้ หวังว่าจะประทับใจกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!