ห้องโถงต้องห้าม

กลิ่นอานของโลหะที่ถูกเผาไหม้ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของหินโบราณพุ่งเข้าปะทะนา J โสตประสาทของเอเลียสทันทีที่เงาร่างนั้นก้าวข้ามธรณีประตู ความกดอากาศในห้องเก็บอาวุธลดฮวบลงจนแก้วหูอื้ออึง ราวกับบรรยากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น "ถอยไปเซเลสทีน!" เอเลียสตะโกนก้อง มือซ้ายกระชับด้ามดาบสั้นที่สลักอักขระเวทซึ่งกำลังเปล่งแสงสีแดงฉานระยิบระยับ แม้เขาจะไร้ซึ่งพลังมานาในการหล่อเลี้ยงเวทมนตร์บทใหญ่ แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ถูกขัดเกลามาจากการไขปริศนาในหอคอยแห่งนี้กลับทำงานอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเวทเคลื่อนย้ายพริบตา เซเลสทีนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวสะบัดข้อมือเบาๆ วงแหวนเวทสีครามซับซ้อนสามชั้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจคือ มานาของเธอกลับไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ผู้บุกรุก แต่เป็นการเสริมความแข็งแกร่งให้กับโครงสร้างพื้นห้องที่สั่นคลอน เพื่อป้องกันไม่ให้ชั้นใต้ดินถล่มลงมาทับพวกเขาทั้งสอง "ระวังตัวด้วยนะเอเลียส..." น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าด้วยความตกใจ แต่แววตากลับแน่วแน่และเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "ไอสังหารระดับนี้... ไม่ใช่นักเรียนหรืออาจารย์เวรยามธรรมดาแน่ เขาคือ 'ผู้กลืนกินเงา' ที่ถูกบันทึกไว้ในตำราต้องห้ามของหอคอย!" เงาดำทะมึนเบื้องหน้าหยุดเคลื่อนไหวชั่วขณะ ไອควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกของชุดคลุมราวกับลมหายใจของปีศาจ ร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาคู่หนึ่งที่เรืองแสงสีม่วงอมฟ้าในความมืด มันจ้องมองมาที่เอเลียส—หรือพูดให้ถูกคือ จ้องมองมาที่ 'ดาบ' ในมือของเขา *(เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าเศษเหล็กไร้ค่าในมือจะปกป้องเจ้าจากความตายได้งั้นหรือ?)* เสียงกระซิบแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นในห้วงความคิดของเอเลียสโดยตรง มันไม่ใช่เสียงของบุคคลตรงหน้า แต่เป็นเสียงของ 'ศัสตราเวทไร้เสียง' ที่สถิตอยู่ในดาบเล่มนี้ เสียงที่มักจะกระตุ้นความโลภและอำนาจ แต่วันนี้มันกลับสั่นเครือคล้ายกับความหวาดกลัวต่อบางสิ่ง "แกเป็นใครกันแน่ และต้องการอะไรจากหอคอยนี้" เอเลียสกัดฟันแน่น ฝ่าเท้าก้าวถอยหลังเพื่อจัดระเบียบร่างกาย ขณะเดียวกันสมองก็ประมวลผลอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ ไม่มีร่องรอยของเวทมนตร์ธาตุ ไม่มีวงแหวนเวทสนับสนุน... นี่คือการต่อสู้ด้วย 'กายภาพ' และ 'จิตวิญญาณ' ล้วนๆ ที่อันตรายถึงชีวิต ผู้บุกรุกไม่ตอบคำถาม ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ประหนึ่งเงาที่ลื่นไหลไปตามแสงสว่างอันน้อยนิด ประกายไฟจากดาบในมือของเอเลียสปะทะเข้ากับกรงเล็บเหล็กที่เคลือบด้วยพลังเวทมืดจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ร่างของเอเลียสไถลไปกับพื้นหิน ทว่าเขากัดฟันฝืนความเจ็บปวดแล้วตวัดดาบสวนกลับไปในมุมอับสายตา เซเลสทีนเห็นจังหวะเหมาะ มือเรียววาดลวดลายกลางอากาศ ร่ายมนตร์บทสนับสนุนระดับสูงที่เธอถนัดที่สุด 'พันธนาการแห่งดารา' ลำแสงสีเงินยวงพุ่งลงมาจากเพดานห้องราวกับสายฝน เข้าตรึงร่างของเงาดำไว้ชั่วพริบตา ทว่าพลังของอีกฝ่ายกลับรุนแรงเกินคาด เพียงแค่สะบัดแขนครั้งเดียว วงแหวนเวทของเธอก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ส่งผลให้เซเลสทีนกระอักเลือดออกมาคำโต "เซเลสทีน!" เอเลียสเบิกตากว้าง ความโกรธแค้นพุ่งพล่านขึ้นมากลบความกลัวทั้งหมดในใจ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งใสสีทองอันคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเอเลียส พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวอย่างเฉียบพลัน— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตระดับ SSS] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: 'เจตจำนงแห่งศัสตรา' ได้รับการยอมรับเต็มรูปแบบ] [คำเตือน: หากท่านดึงพลังของดาบเล่มนี้เกินขีดจำกัด 80% ร่างกายของท่านจะสูญเสียการควบคุมอย่างถาวร... ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?] เอเลียสจ้องมองตัวอักษรสีแดงฉานเหล่านั้น มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เขามองหน้าเซเลสทีนที่กำลังทรุดตัวลงพิงกำแพง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเงาดำที่กำลังหลุดพ้นจากการพันธนาการ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่คมดาบ ปล่อยให้โลหิตสีแดงสดไหลรินเคลือบอักขระเวทจนสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องโถงต้องห้าม และในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากตอบรับระบบนั้นเอง ประตูเหล็กบานยักษ์ด้านหลังของผู้บุกรุกก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับคำพูดที่ทำให้หัวใจของเอเลียสหยุดเต้น— "หยุดมือเสีย เอเลียส วอน เครสต์... เจ้ากำลังทำลายกุญแจดอกสุดท้ายที่จะเปิดประตูสู่อดีตของมารดาเจ้าเองนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับตัวละครในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!