รอยเท้าปริศนา

"เราช้าไป..." เซเลสทีนพึมพำ ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อตระหนักว่ากับดักถูกปิดตายแล้ว กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุดินผสมสารปรอทลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องสมุดลับใต้ดินชั้นสามสิบเจ็ด ไอความเย็นยะเยือกของอาคมผนึกผนังกำลังบีบอัดพื้นที่รอบตัวให้แคบลงทุกที ประกายแสงสีม่วงเข้มวาบขึ้นจากแผ่นศิลาโบราณใจกลางห้อง มันคือกลไกทำลายหลักฐานอัตโนมัติที่ผู้บงการตั้งเวลาไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำ เอเลียสไม่ได้ขยับหนี เขายืนนิ่งอยู่หน้าชั้นหนังสือที่เพิ่งถูกรื้อค้น ดวงตาสสีนิลกวาดมองละอองเวทที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูง แม้ไร้ซึ่งพรสวรรค์ในการร่ายเวทสายตรง ทว่าความเข้าใจในโครงสร้างรูนโบราณของเขากลับเหนือกว่านักเวทระดับสูงหลายเท่า "ไม่ได้ช้าไปเสียทีเดียวค่ะ เซเลสทีน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่หนักแน่นพอจะดึงสติของหญิงสาวให้หลุดจากความตื่นตระหนก เอเลียสย่อตัวลงต่ำ ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นหินอ่อนที่มีรอยขูดขีดจางๆ รอยเท้าคู่หนึ่งประทับอยู่ตรงนั้น มันไม่ใช่รอยเท้าธรรมดา แต่เป็นรอยที่เกิดจากการใช้ "รองเท้าเคลือบผงมานา" ซึ่งเป็นไอเทมหายากใช้สำหรับกลบเกลื่อนคลื่นพลังเวทขณะเดิน และที่สำคัญที่สุด... รอยเท้านี้เพิ่งเกิดขึ้นไม่เกินสามนาทีที่ผ่านมา เซเลสทีนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ เธอดันแว่นตากรอบเงินขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆ เด็กหนุ่ม "รอยเท้านี้มุ่งหน้าไปทางระเบียงทิศใต้... แต่ตรงนั้นมันคือหน้าผาไร้ทางออกของหอคอยไม่ใช่เหรอคะ?" "นั่นแหละคือสิ่งที่น่าสนใจ" เอเลียสลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับที่ดาบไร้เสียงในฝักข้างเอวส่งเสียงสั่นพ้องเบาๆ ในระดับความถี่ที่รับรู้ได้เฉพาะเขาคนเดียว *'มันรออยู่...'* เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นในห้วงความคิด เป็นเสียงของอาคมต้องห้ามที่ผูกพันธะกับวิญญาณของเขา มันไม่ใช่คำเตือน แต่เป็นความกระหายอยากที่จะล่าเหยื่อ "เราต้องตามไปค่ะ" เอเลียสตัดสินใจเด็ดขาด ทั้งสองพุ่งตัวออกจากห้องสมุดลับผ่านช่องทางระบายอากาศเก่าแก่ที่เชื่อมต่อกับโครงสร้างภายนอกของหอคอยเวทมนตร์ สายลมยามวิกาลพัดกระโชกแรงจนชายเสื้อคลุมโบกสะบัด ความมืดมิดของสถาบันการศึกษาเวทมนตร์แห่งนี้ซ่อนเร้นความลับนับร้อย และในค่ำคืนนี้ ปริศนาชิ้นใหญ่กำลังจะถูกกระชากหน้ากาก การเคลื่อน ily ของพวกเขาไร้เสียงและรวดเร็ว เซเลสทีนร่ายอาคมพรางตัวระดับสูงคลุมร่างทั้งสองไว้ ขณะที่เอเลียสใช้ประสาทสัมผัสทางกายภาพและการคำนวณมุมองศาของแรงลมแกะรอยละอองมานาที่จางลงเรื่อยๆ พวกเขาลัดเลาะผ่านระเบียงหินกอธิค ไต่ขึ้นตามโครงสร้างค้ำยันของหอคอยสังเกตการณ์ จนกระทั่งมาถึงจุดสิ้นสุดของทางเดิน—ระเบียงแคบๆ ที่ยื่นออกไปสู่หุบเขาเบื้องล่าง รอบด้านถูกโอบล้อมด้วยหมอกหนาทึบและไม่มีทางไปต่อจริงดังว่า ทว่า เอเลียสกลับหยุดฝีเท้าลง เขายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เซเลสทีนเงียบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือความว่างเปล่า แต่บรรยากาศรอบตัวกลับบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำหยดใส่ อากาศตรงหน้าสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นระลอกคลื่นโปร่งใส "มิติซ้อนทับ..." เซเลสทีนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นี่มันไม่ใช่เวทมนตร์ของนักเรียน หรือแม้กระทั่งอาจารย์ในสถาบัน... รู่นนี้มันถูกสร้างขึ้นโดยผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์เวทมนตร์มิติ!" เอเลียสไม่ตอบ เขาก้าวเข้าไปใกล้กำแพงอากาศที่บิดเบี้ยวนั้น ชูมือขวาขึ้นสัมผัสกับม่านพลังโดยตรง ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นที่ฝ่ามือ แต่เขากัดฟันอดกลั้น ดวงตาสีนิลจ้องมองทะลุผ่านม่านพลังพรางตาไปเบื้องหลัง ที่นั่น... มีเงาร่างหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้อยู่ เงาร่างนั้นสวมเสื้อคลุมฮู้ดสีดำสนิท ปลายชายเสื้อปักลวดลายตราสัญลักษณ์ต้องห้ามที่ถูกลบเลือนไปจากประวัติศาสตร์ของโรงเรียน และก่อนที่เอเลียสจะทันได้ส่งสัญญาณเตือน เงาร่างปริศนานั้นก็ค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด—รอยยิ้มของคนที่รู้ตัวอยู่แล้วว่ากำลังถูกตามล่า และจงใจทิ้งรอยเท้าไว้เพื่อล่อให้พวกเขาเดินเข้ามาสู่กรงขังที่แท้จริง *แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยมานาความหนาแน่นสูงระดับ SSS กำลังปิดล้อมพื้นที่* *คำเตือน: เส้นทางถอยร่นทั้งหมดถูกตัดขาด คุณได้เข้าสู่เขตแดนอาคมปิดตายของ "ผู้ชำระแค้นแห่งหอคอยคราส" เป็นที่เรียบร้อยแล้ว* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!