จังหวะหัวใจที่ไม่ตรงกัน

"ถ้าจะรื้อแบบหน้ากระดานแบบนี้ ผมว่าไปจ้างเด็กฝึกงานทำยังง่ายกว่ามานั่งเสียเวลาเถียงกับคุณนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดของอคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาของเขา อคินขยับเนคไทที่ตึงแน่นออกเล็กน้อย สันกรามคมกริบของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น บ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังถึงขีดจำกัด รินรดาวางปากกามาร์คเกอร์ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปัง' เธอไม่หลบสายตาที่ดูแคลนนั้นแม้แต่นิดเดียว เธอยืดตัวตรง จ้องตอบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยศ "ถ้าการที่ฉันพยายามจะทำให้บทละครนี้มัน 'มีชีวิต' มากกว่าแค่โครงสร้างสถาปัตยกรรมแข็งๆ ของคุณมันเรียกว่าเสียเวลา งั้นเราก็คงคุยกันไม่รู้เรื่องตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ อคิน" เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวยาวที่เป็นสมรภูมิรบระหว่างจินตนาการกับความจริง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอผสมกับกลิ่นกระดาษเขียนแบบและกาแฟดำที่อคินดื่มค้างไว้ มันเป็นส่วนผสมที่ทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาดูเหมือนยักษ์ใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้เธอด้วยคำพูด แต่เมื่อรินรดาไม่ถอยหนี กลับยืนประจันหน้าท้าทาย เขากลับเป็นฝ่ายที่ต้องชะงัก "คุณกำลังเอาอารมณ์อยู่เหนือเหตุผล" อคินเอ่ยเสียงต่ำพลางก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "งานชิ้นนี้มันไม่ใช่บทละครที่คุณจะเขียนตอนจบให้ใครรักใครก็ได้ แต่นี่คือโครงสร้างที่ต้องรับน้ำหนักความผิดพลาดได้จริง... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้" "ความผิดพลาดเหรอ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มเย้ยหยัน "คุณก็แค่กลัว... กลัวว่าถ้าบทมันสมบูรณ์แบบเกินไปจนคนอ่านเข้าถึงความรู้สึกตัวละครได้จริงๆ คุณจะหลบหลังมาดไอ้คนปากจัดไร้ความรู้สึกของคุณไม่ได้อีกต่อไป" คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงทะลุเกราะกำบังของอคิน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่จ้องมองเธอนิ่งนานเริ่มเปลี่ยนไป จากความดุดันกลายเป็นความลุ่มลึกและสับสน เขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาคำตอบว่าเธอทำแบบนี้เพื่อยั่วโมโห หรือเพื่อทดสอบหัวใจของเขากันแน่ บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น อคินโน้มตัวลงไปหาคนตัวเล็กกว่าจนจมูกเกือบจะชิดกัน ความถือดีของเขาสั่งให้เขาถอยห่าง แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับสั่งให้เขาตรึงเธอไว้ตรงนี้ "คุณรู้จักผมดีแค่ไหน รินรดา" อคินถามเสียงพร่า "ถึงได้มั่นใจนักว่าผมกำลังกลัวอะไร" "ฉันไม่ต้องรู้จักคุณดีหรอก แค่มองตาคุณ... ฉันก็รู้แล้วว่าคุณกำลังโกหกตัวเองอยู่" รินรดากระซิบตอบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอเป่ารดริมฝีปากเขา หัวใจของเธอเต้นรัวจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน แต่นาทีนี้ เธอเลือกที่จะไม่ถอย อคินขยับมือขึ้นช้าๆ เหมือนจะคว้าต้นแขนเธอไว้ แต่กลับเปลี่ยนใจไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอแทน สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร่างกายของรินรดาราวกับถูกไฟช็อต ความซึนเดเระที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงชายหนุ่มที่กำลังถูกความรู้สึกที่พยายามเก็บกดมานานตีตื้นขึ้นมาจนเกือบมิด "บางที... ความปากดีของคุณมันก็เป็นแค่เกราะที่ทำให้คนอื่นเจ็บ แต่สุดท้ายคนที่เจ็บที่สุดก็คือตัวคุณเอง" รินรดาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของเขาเบาๆ "คุณทำเหมือนโลกนี้มีแค่เหตุผลกับโครงสร้าง แต่วันหนึ่งถ้าไม่มีใครอยู่ข้างๆ คุณเลย คุณจะรู้ว่ามันไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด" อคินนิ่งงัน แววตาของเขาไหววูบเหมือนผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไป เขาไม่ได้ปัดมือเธอออก กลับกัน เขากลับทาบมือตัวเองทับลงบนมือของเธอที่วางอยู่บนอกเขา สัมผัสของเขาอบอุ่นและสั่นเทาเล็กน้อย "ริน..." เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงนั้นไม่มีความจิกกัดหลงเหลืออยู่ "อคิน... ฉัน..." รินรดาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ หัวใจที่เต้นรัวของเธอตอนนี้อาจจะไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือจังหวะที่ไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไป ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย แรงกดดันที่สะสมมานานกำลังจะถูกระบายออกด้วยคำสารภาพที่ค้างคาใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ดังแทรกบรรยากาศสีชมพูหม่นๆ นั้นเข้ามาทันที "คุณอคินครับ แบบแปลนโปรเจกต์ใหม่ถึงมือผมแล้ว... เฮ้ย! ขอโทษที ผมไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะ!" เสียงของ 'นนท์' ผู้ช่วยหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับร่างที่โผล่พรวดเข้ามา ทั้งอคินและรินรดารีบผละออกจากกันราวกับโดนไฟดูด ใบหน้าของรินรดาขึ้นสีจัดจนแทบจะกลั้นหายใจ ส่วนอคินรีบหมุนตัวกลับไปหยิบกระดาษบนโต๊ะแก้เก้อ แต่แววตาที่เขามองผ่านกระจกเงาไปหาผู้ช่วยนั้นดูเหมือนพร้อมจะฆ่าแกงกันได้ทุกเมื่อ รินรดาคว้าสมุดจดขึ้นมาบังหน้าไว้แล้วรีบเดินผ่านร่างของนนท์ออกไปโดยไม่หันกลับมามอง อคินยืนกำมือแน่น ความรู้สึกเสียดายและขุ่นเคืองปนเปกันจนเขาแทบเสียสมาธิ 'ให้ตายเถอะ... จังหวะหัวใจมันไม่เคยตรงกันเลยสักครั้ง' ในขณะที่เขาคิดเช่นนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนก็ดังขึ้น อคินเปิดอ่านแล้วชะงักไปชั่วครู่ มันคือข้อความจากเลขาส่วนตัวของหุ้นส่วนที่เขาพยายามเลี่ยงมาตลอดทั้งสัปดาห์ 'คืนนี้ เวลา 20.00 น. เจอกันที่ร้านเดิม เรื่องสัญญาฉบับใหม่ที่อคินต้องเซ็น... โดยเฉพาะเงื่อนไขเรื่องการถอนตัวจากโครงการ' อคินนิ่วหน้า โครงการที่รินรดาเพิ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กำลังจะถูกเขาขายทิ้งงั้นหรือ? และเขาก็รู้ดีว่าถ้าเขาก้าวเท้าออกจากห้องนี้ไปโดยไม่บอกความจริงกับเธอ... สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่คือการสูญเสียเธอไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้ตัวละครของผมได้เติบโตในทุกตอนนะครับครับโครโนสทริกเกอร์