อุปสรรคจากคนใกล้ชิด

"ถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูบานนั้นโดยไม่พูดความจริง... เราก็ไม่ต้องคุยอะไรกันอีก" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือด้วยความหวาดกลัว แต่มันนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ถูกลับจนขึ้นเงา ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงเวลานี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย ประโยคเดิมที่เธอมักใช้หยอกล้อในยามที่เขาทำตัวน่าหมั่นไส้ บัดนี้กลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นเส้นตายที่ขีดคั่นระหว่าง 'เรา' กับ 'คนแปลกหน้า' อคินชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวไปทางประตูกระจก มือหนาที่ถือแฟ้มเอกสารโครงการสำคัญเกร็งแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน เขารู้ดีว่าความเงียบของเขาไม่ใช่การปกป้องเธอ... แต่มันคือการทำลายความเชื่อใจที่เธอมอบให้ทีละน้อย โครงการคอมมิวนิตี้สเปซที่รินรดาทุ่มเททั้งหยาดเหงื่อและสมองเพื่อเขียนบทซีรีส์โปรโมท กำลังจะถูกกลุ่มทุนใหญ่ซื้อกิจการ และหนึ่งในนั้นมีชื่อของบริษัทที่เขาเพิ่งเซ็นสัญญาควบรวมกิจการแบบลับๆ เพื่อแลกกับการรักษาอธิปไตยทางสถาปัตยกรรมของเขาไว้ แต่เขาลืมคิดไป... ว่าสำหรับนักเขียนบทที่ซื่อสัตย์ต่อผลงานอย่างรินรดา การทรยศเชิงสุนทรียศาสตร์นั้นเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการหักหลังกันทางความรู้สึก "ริน..." อคินหมุนตัวกลับมา น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟันด้วยความอัดอั้น "คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ถ้ายกเลิกดีลนี้ โครงการทั้งหมดที่คุณปั้นมากับมือก็จะถูกรื้อทิ้งเพื่อสร้างคอนโดมิเนียมไฮไลท์ไร้จิตวิญญาณ ผมยอมเป็น 'ตัวร้าย' ในสายตาคุณ ดีกว่าปล่อยให้หยาดเหงื่อของคุณกลายเป็นแค่เศษอิฐปูนที่ไร้ความหมาย" "แล้วคุณก็เลือกที่จะเก็บมันไว้คนเดียวเหมือนเคยใช่ไหมครับ?" รินรดาย้อนถามด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวาบ "คุณชอบคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกผู้เสียสละแบกโลกไว้ทั้งใบ โดยไม่เคยถามสักคำว่าคนที่อยู่ข้างหลังเขาอยากได้ความสงสารแบบนี้หรือเปล่า... อคิน คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ซ่อนตัวอยู่หลังความปากจัด!" ฉึก! ถ้อยคำนั้นคมกริบยิ่งกว่ากรรไกรตัดโมเดล อคินก้าวฉับๆ เข้าประชิดตัวเธอด้วยความรู้สึกที่ระเบิดออก ร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างบางจนพื้นที่ในสตูดิโอแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้มพัดปะทะจมูก รินรดาไม่ถอยหนี เธอยืดอกขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีที่พลุ่งพล่านระหว่างความดื้อรั้นและแรงดึงดูดอันตรายทำให้บรรยากาศร้อนระอุขึ้นมาทันที อคินยกมือขึ้นหมายจะคว้าไหล่บางเพื่อเขย่าให้เธอตื่นจากอคติ แต่จังหวะนั้นเอง... สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ด้านหลัง ประตูสตูดิโอไม่ได้ล็อก และก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจะได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาเพื่อรั้งสถานการณ์ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งแบบไม่เกรงใจใคร ตามด้วยการผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคนที่ทำให้อุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบลงติดลบ "ผมหวังว่าผมคงไม่ได้ขัดจังหวะเวลาส่วนตัว... ของคุณสองคนหรอกนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทแบรนด์เนมเข้ารูป เรือนผมเซ็ตเนี้ยบและรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน อคินชะงัก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ขณะที่รินรดานิ่วหน้าด้วยความตกใจระคนไม่คาดฝัน 'กรณ์' แฟนเก่าของรินรดา—นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้กุมอำนาจสื่อโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ และเป็นคู่แข่งคนสำคัญในโปรเจกต์นี้ ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีเหนือกว่า สายตาคมกวาดมองอคินและรินรดาที่ยืนชิดกันเกินความจำเป็นด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "บังเอิญจริงๆ ที่ผมผ่านมาแถวนี้" กรณ์ปรายตามองแฟ้มในมืออคิน ก่อนจะหันมาสบตารินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยเก่าก่อน "ริน... ผมไม่คิดว่าคุณจะลดตัวมาทำงานร่วมกับสถาปนิกปากจัดที่กำลังจะขายโปรเจกต์ทิ้งลับหลังคุณแบบนี้... สนใจไปทานมื้อค่ำกับผม เพื่อคุยเรื่องการซื้อลิขสิทธิ์บทละครไปทำใหม่ในแบบที่ 'มีราคา' กว่านี้ไหมครับ?" บรรยากาศในห้องหยุดชะงักลงทันที อคินหันขวับกลับมามองหน้าหญิงสาวในอ้อมกอดกลายๆ ขณะที่รินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอตั้งใจฝังกลบไปแล้ว มือหนาของอคินที่ยังคงค้างอยู่ใกล้ตัวรินรดา ค่อยๆ กำหมัดแน่นขึ้น ชายหนุ่มรับรู้ได้ทันทีว่าเกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือการประกาศศึกนอกจอที่อันตรายที่สุด -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "โครโนสทริกเกอร์" เสมอมานะครับ