ความหึงหวงที่ซ่อนไว้ใต้มาดนิ่ง

"คุณช่วยถอยออกไปห่าง ๆ จากรินอีกสักสองก้าวได้ไหมครับ พอดีผมเป็นโรคแพ้คนหน้าตาดีเกินไปจนสมาธิในการทำงานมันพังหมด" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบังดังขึ้นผ่ากลางความเงียบของห้องประชุมชั้นสิบห้า อคินไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาที่เป็นถึงพระเอกหนุ่มฮอตปรอตแตกอย่าง 'กรณ์' เลยด้วยซ้ำ สายตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มกวาดมองแปลนกระดาษสถาปัตยกรรมบนโต๊ะยาว ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปจดจ้องที่รอยยิ้มพราวเสน่ห์ของอีกฝ่ายด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนคนรอบข้างสัมผัสได้ รินรดาที่กำลังยืนถือปากกาเมจิกชี้จุดแก้วิกฤตบทละครกับงานออกแบบฉากถึงกับชะงัก เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองคนปากจัดที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงราวกับอมยาขมหม้อใหญ่ ทั้งที่เมื่อนาทีที่แล้วเขายังนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่เลยแท้ ๆ "อ้าว คุณอคินครับ ผมแค่ก้มลงไปช่วยชี้จุดที่ริน... เอ่อ คุณรินเขากำลังอธิบายต่างหากครับ ไม่ได้คิดจะล้ำเส้นอะไรสักหน่อย"กรณ์ยิ้มรับด้วยท่าทีสุภาพ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความท้าทายตามประสาผู้ชายที่รู้ทันเกม "แต่ผมคิดครับ" อคินสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ของเขาเต็มไปด้วยความเยียบเย็น "แล้วก็กรุณาเรียกชื่อคนอื่นให้มันมีระยะห่างทางสังคมด้วยครับ 'ริน' เฉย ๆ เนี่ย ไว้ให้สนิทกันในระดับที่ผมอนุญาตก่อนค่อยใช้ดีกว่าไหมครับ" บรรยากาศในห้องประชุมพลันอึมครึมลงถนัดตา ทีมงานโปรดักชันต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักคน เมื่อสถาปนิกหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ จู่ ๆ ก็แปลงร่างเป็นเสือหิวเนื้อที่พร้อมขย้ำทุกคนที่เข้าใกล้เขตหวงห้ามของตัวเอง รินรดารู้สึกทั้งร้อนผ่าวที่ใบหน้าและหมั่นไส้จนอยากจะเอาแฟ้มบทละครฟาดหัวคนปากร้ายสักที เธอขยับตัวก้าวเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างผู้ชายสองคน พร้อมกับส่งสายตาดุ ๆ ไปให้อคิน "นี่คุณอคินคะ... เอ่อ คุณอคินครับ จะมาพาลอะไรสะเปะสะปะคะ... ครับเนี่ย!" รินรดาเกือบหลุดปากผิดสำนวนเมื่อเจอสายตาดุ ๆ ของอีกฝ่ายตอกกลับมา เธอรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน "คุณกรณ์เขาแค่จะชี้ให้ดูว่าตรงมุมห้องมันวางฉากยากต่างหากเล่า อย่าทำตัวเป็นเด็กหวงของเล่นไปหน่อยเลยค่ะ... หน่อยเลยครับ!" อคินหรี่ตามองหญิงสาวที่กำลังยืนเท้าสะเอวเถียงเขาฉอด ๆ ความหึงหวงที่พยายามเก็บกดไว้ภายใต้มาดนิ่งเริ่มทะลักล้นออกมาทางสันกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาจนเธอนึกถอยหลังหนีแทบไม่ทัน ทว่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางไว้อย่างรวดเร็วแต่ไม่แรงจนเจ็บ "ผมไม่ได้หวงของเล่นครับรินรดา" อคินโน้มใบหน้าลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาหญิงสาวสะท้านเฮือก "แต่ผมกำลังหวง 'คนเขียนบท' ของผม... คุณช่วยจำไว้ด้วยว่าเวลาที่คุณทำงานกับไอ้หน้าหล่อนี่ สายตาคุณต้องมองที่งาน ไม่ใช่ไปเคลิ้มตามมุกตลกฝืด ๆ ของมัน เข้าใจไหมครับ" "ฉันไม่ได้เคลิ้มสักหน่อย! ปล่อยมือฉันนะไอ้คุณสถาปนิกเผด็จการ!" รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของอีกฝ่ายมีมากกว่าเป็นไหน ๆ ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ เคมีระหว่างเขากับเธอมันช่างปะทุรุนแรงเสียจนกรณ์ที่ยืนมองอยู่ถึงกับต้องอมยิ้มบาง ๆ ออกมาอย่างรู้ทัน "ผมไม่ปล่อยหรอกครับ จนกว่าคุณจะยอมรับว่าเมื่อกี้คุณแอบยิ้มให้มัน" อคินกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่สั่นระริกเล็กน้อย มันเป็นความดื้อรั้นแบบเด็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์นักบริหารหนุ่มผู้สุขุม ซึ่งมีเพียงรินรดาเท่านั้นที่ได้เห็นมุมนี้ "ฉันไม่ได้..." *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังเข้มข้น รินรดารีบใช้จังหวะนี้สะบัดมือหลุดจากการเกาะกุม แล้วกระแอมไอแก้เก้อทันที ขณะที่อคินถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างหัวเสีย เสยผมลวก ๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ "เชิญครับ!" อคินตวาดเสียงห้วนโดยไม่หันไปมองประตู บานประตูไม้เนื้อดีค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสดีไซน์หรู เธอกวาดสายตาคมปลาบเข้ามาในห้องประชุมก่อนจะหยุดอยู่ที่อคินด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "อคินคะ... จำฉันได้ไหมเอ่ย พอดีฉันแวะมาเยี่ยมโปรเจกต์แฟนเก่าสักหน่อย หวังว่าคงจะไม่รบกวนเวลาสวีทกับน้องนักเขียนบทคนเก่งเขานะคะ" สิ้นเสียงหวานหยดย้อยนั้น อคินก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับว่าอดีตอันดำมืดที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยงานสถาปัตยกรรมกำลังเดินยิ้มเยาะเข้ามาหาเขาถึงกลางห้อง รินรดาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของอคินได้อย่างชัดเจน สัญชาตญาณนักเขียนบทละครบอกเธอทันทีว่า พายุลูกใหญ่ที่น่ากลัวที่สุดกำลังจะซัดถล่มเข้ามาในชีวิตของพวกเขาแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนโครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ