อดีตที่หลอกหลอน

"ถอยไปรินรดา! อย่าเข้ามา!" เสียงตะคอกแหบพร่าของอคินดังสะท้อนก้องไปทั่วชั้นใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและเสียงน้ำไหลซู่จากท่อเมนที่แตกทะลัก ผมวิ่งฝ่าความมืดลงมาตามเสียงเรียกที่ไร้สติของคนงานที่ตื่นตระหนก ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ภาพของสถาปนิกมาดนิ่งผู้หยิ่งผยองที่ผมเคยรู้จัก แต่เป็นชายหนุ่มที่นั่งกอดเข่าพิงกำแพงอิฐเก่าๆ ในมุมมืดที่สุดของห้อง น้ำจากท่อที่แตกไม่ได้รุนแรงเท่ากับแรงสั่นสะเทือนในแววตาของเขา "คุณอคิน..." ผมหยุดกึก รองเท้าส้นสูงจมลงไปในแอ่งน้ำที่นองพื้นจนถึงข้อเท้า ผมพยายามก้าวเข้าไปใกล้ แต่สายตาที่เขามองมามันเหมือนกับมีดกรีดลงบนความรู้สึกของผม มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความแตกสลายที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "ผมบอกให้ออกไปไง! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงคุณนักเขียนบท!" เขาตวาดซ้ำ สองมือสั่นเทาปิดใบหน้าที่เปียกชื้นด้วยหยาดน้ำ... ไม่ใช่แค่น้ำจากท่อ แต่มันคือคราบน้ำตาที่ปะปนกับความเย็นเยียบของบรรยากาศ "ถ้าฉันออกไป แล้วใครจะช่วยคุณพยุงตัวเองขึ้นจากตรงนี้ล่ะคะ... เอ้ย! จะช่วยคุณขึ้นไปล่ะครับ" ผมเผลอหลุดปากด้วยความเคยชินก่อนจะรีบแก้คำ แต่ดูเหมือนอคินจะไม่สนใจ เขาไม่ได้ฟังคำพูดของผมด้วยซ้ำ เขากำลังจ้องมองไปที่จุดหนึ่งในความมืด มุมนั้นที่เป็นบ้านเก่าที่เขามักจะเดินละเมอมาหาเสมอ ผมค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งข้างๆ เขาโดยไม่สนว่ากระโปรงแบรนด์เนมจะเปื้อนคราบน้ำสกปรกแค่ไหน "อดีตมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ" ผมถามเบาๆ เสียงของผมสั่นเล็กน้อย "ถึงขนาดทำให้สถาปนิกที่เก่งที่สุดในประเทศ ต้องมานั่งร้องไห้เหมือนเด็กหลงทางในบ้านร้างที่ตัวเองเป็นคนออกแบบ" อคินนิ่งไป ร่างกายที่สั่นเทาค่อยๆ นิ่งสนิท เขาหันมามองผม ดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นดูอ่อนล้าจนหัวใจผมกระตุกวาบ "เธอไม่เข้าใจหรอก รินรดา... สถานที่นี้มันไม่ได้สร้างขึ้นด้วยอิฐกับปูน แต่มันสร้างขึ้นด้วยความล้มเหลวของพ่อกับแม่ผม ทุกครั้งที่ผมก้าวเข้ามาที่นี่ ผมไม่ได้เห็นห้องใต้ดิน แต่มันคือวันที่ผมเห็นแม่หันหลังให้บ้านหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย" ความเงียบเข้าปกคลุมแทนที่เสียงน้ำที่เริ่มซาลง ผมสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความหนาวจากน้ำ แต่เป็นความอ้างว้างที่เขาแบกไว้คนเดียวมาตลอดชีวิต "คุณไม่ใช่คนเดียวที่ล้มเหลวครับ อคิน" ผมตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้ามือที่เย็นเฉียบของเขาไว้ "คุณอาจจะเก่งที่วางโครงสร้างตึกให้แข็งแรง แต่คุณกลับลืมวางโครงสร้างความรู้สึกให้ตัวเอง ถ้าอดีตมันหลอกหลอนนัก ก็แค่ทุบมันทิ้งเสียใหม่... เหมือนกับที่คุณชอบทำกับแบบร่างของผมไงครับ" อคินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่ผมจับไว้ค่อยๆ กระชับแน่นขึ้น ความเงียบระหว่างเราไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยเคมีที่ซับซ้อนและเปราะบาง "เธอนี่มัน... ปากเก่งไม่เปลี่ยนจริงๆ" เขาพึมพำ ก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่ของผมอย่างหมดแรง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอับของห้องใต้ดินกลายเป็นกลิ่นที่ผมจำได้ขึ้นใจ จังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น แสงไฟฉายดวงใหญ่จากทางเข้าชั้นใต้ดินก็ส่องสว่างวาบเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ "คุณอคินครับ! ผมได้รับแจ้งว่าระบบโครงสร้างหลักเสียหายหนัก ผมเลยเอาแบบแปลนฉบับสมบูรณ์มาให้ตรวจสอบตามที่แจ้งไว้ตอนเย็น... อ้าว?" เสียงของพนักงานหยุดชะงักลงทันที เมื่อแสงไฟฉายจับจ้องมาที่ภาพของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังกอดนักเขียนบทละครไว้แนบอก ท่ามกลางซากปรักหักพังของท่อประปาที่แตกกระจาย อคินผละออกจากผมทันที ดวงตาของเขากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที เขาเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวกๆ แล้วลุกขึ้นยืนด้วยมาดที่น่าเกรงขามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "วางแบบไว้ตรงนั้น แล้วออกไปให้หมด!" เขาตวาดเสียงแข็ง ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม "ส่วนคุณ... อย่าคิดว่าเห็นอะไรแล้วจะเอาไปเขียนเป็นพล็อตละครน้ำเน่าได้นะรินรดา เพราะถ้าผมรู้... ผมจะทำให้ชีวิตคุณมันยิ่งกว่านิยายโศกนาฏกรรมซะอีก" ผมลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามตัว พยายามเก็บซ่อนความสั่นไหวในใจไว้ภายใต้รอยยิ้มที่เหนือกว่า "งั้นเราก็คงต้องดูต่อว่า... เรื่องราวหลังจากนี้ ใครกันแน่ที่จะเป็นคนพังทลายลงไปก่อนกัน" ทว่าในวินาทีที่ผมกำลังจะหันหลังเดินกลับขึ้นไป อคินกลับคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนผมต้องหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับจะพูดอะไรบางอย่างที่สำคัญกว่าคำขู่ แต่อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอโชว์ชื่อบุคคลที่อคินไม่เคยอยากจะรับสายมากที่สุดในรอบสิบปี "พ่อ..." อคินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่ากว่าเดิม พร้อมกับปล่อยมือจากผมราวกับถูกไฟลวก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับโครโนสทริกเกอร์นะครับ