รอยร้าวในกำแพงเก่า

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ตึกนี้ถล่มลงมาทับหัวเราสองคนตายเป็นผีเฝ้าตึก ก็ช่วยลดปืนในสายตาของคุณลงแล้วฟังสิ่งที่ผมกำลังจะพูดให้ดีครับ” อคินตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เสียงสะท้อนของเขาดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้นห้าของอาคารเก่าแก่ที่เพิ่งถูกซื้อต่อมา รินรดายืนตัวแข็งทื่อ มือที่กำม้วนกระดาษพิมพ์เขียวแน่นสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่ยังค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ “คุณพูดเหมือนกับว่าตึกนี้มีชีวิตงั้นแหละ อคิน” เธอเค้นเสียงตอบโต้ แม้ข้างในจะเริ่มไหววูบเมื่อเห็นสภาพกำแพงตรงหน้า “นี่มันแค่โครงสร้างเก่าที่ถูกทิ้งร้าง มันก็แค่เหล็กกับปูนที่เสื่อมสภาพตามกาลเวลา อย่ามาใช้ทฤษฎีจิตวิทยาสถาปัตยกรรมของคุณมาขู่ให้ฉันกลัวนะ” “งั้นลองดูนี่” อคินไม่ตอบโต้ด้วยการเถียง เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปใกล้กำแพงอิฐเปลือยด้านหนึ่ง แล้วใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดรอยร้าวที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงตามหลักวิศวกรรม เสียงก้องกังวานจากภายในผนังดุจกล่องเสียงที่กลวงเปล่าทำให้รินรดาเผลอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว “ได้ยินไหมครับ?” อคินหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นซ่อนความกังวลที่พยายามปิดบังไว้ “มันไม่ใช่รอยร้าวจากการทรุดตัว แต่มันคือรอยแยกจากการ 'พยายามจะเปิดออก'” รินรดาขมวดคิ้ว ปากที่เคยเตรียมพ่นคำด่าค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าสงสัย เธอเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นแป้งจากสูทราคาแพงของชายหนุ่ม เขาขยับตัวหลบให้เธอเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่หลังวอลเปเปอร์ที่ลอกร่อนออกมา “รอยพวกนี้มันเรียงตัวเป็นจังหวะเหมือนรหัสมอร์ส...” เธอกระซิบ ความเป็นนักเขียนบทในตัวเริ่มประมวลผล “คุณหมายความว่าตึกนี้ถูกตั้งใจสร้างให้เป็น...” “เซฟเฮาส์ลับ” อคินต่อประโยคให้ทันที “ของใครบางคนที่มีอำนาจมากพอจะซ่อนตึกทั้งตึกไว้ใต้ชื่อบริษัทบังหน้า และถ้าผมเดาไม่ผิด คนที่ส่งคุณมาเขียนบทให้ผมที่นี่... เขารู้อยู่แล้วว่าในกำแพงพวกนี้มีอะไร” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงฉับพลัน มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท อคินหยิบอุปกรณ์เลเซอร์วัดระยะออกมาปรับองศา แสงสีแดงวาบผ่านความมืดไปตกกระทบที่จุดลับตาของฝาผนัง ก่อนที่เสียงกลไกเฟืองเหล็กจะขบกันดัง ‘แก๊ก’ เบาๆ จากใต้พื้นเท้าของพวกเขาทั้งคู่ รินรดาหายใจสะดุด มือของเธอเผลอไปคว้าชายเสื้อสูทของอคินไว้โดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองมือที่กำเสื้อเขาไว้แน่นก่อนจะเหลือบมองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าห่างจากเขาเพียงคืบ แววตาของรินรดาไม่ใช่ความถือดีเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความอยากรู้อยากเห็นแบบนักเขียนที่เผลอหลุดเข้าไปในพล็อตเรื่องที่อันตรายเกินควบคุม “ถ้าเราเปิดเข้าไป... เราอาจจะไม่ได้ออกไปอีกเลย” อคินเตือน เสียงของเขาทุ้มต่ำและอ่อนลงกว่าเดิมอย่างประหลาด “คุณยังจะไปต่อไหมครับ นักเขียน?” รินรดาเงยหน้าสบตาเขา แสงเลเซอร์สีแดงสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้นของเขา ราวกับกำลังบอกใบ้ถึงอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า เธอคลายมือจากเสื้อเขา เปลี่ยนเป็นยืนกอดอกแน่นเพื่อรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากทรวงอก “ถ้าเรื่องนี้เป็นบทละคร ตอนจบของมันต้องไม่ใช่อยู่แค่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้แน่” เธอยืดอกตอบ “คุณเป็นสถาปนิก คุณทำหน้าที่พังกำแพงพวกนี้ไป ส่วนฉันจะเป็นคนบันทึกไว้เองว่าข้างหลังนั่น... มันคือปีศาจหรือสมบัติกันแน่” อคินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก มันไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยัน แต่มันคือรอยยิ้มของ 'พันธมิตร' ที่เพิ่งพบจุดร่วมกันท่ามกลางสงครามเย็น “งั้นก็ถอยไปข้างหลังครับ ถ้ากลไกนี่มันทำงานพลาด ผมไม่อยากให้คนปากเก่งอย่างคุณต้องมาเสียโฉม” เขากดสวิตช์ลับที่เขาเพิ่งค้นพบ ผนังอิฐค่อยๆ แยกตัวออกราวกับฉากในนิยายสืบสวน เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลึกลงไปสู่ชั้นใต้ดินซึ่งไม่เคยปรากฏในผังอาคารใดๆ ทว่าในจังหวะที่กลไกทำงานจนสุด แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้เพดานทางเดินพังถล่มลงมาปิดกั้นทางออกเดิมจนมืดสนิท รินรดากรีดร้องเบาๆ ก่อนจะเสียหลักล้มลง แต่อ้อมแขนของอคินคว้าเอวเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะกระแทกพื้น เขากระชากเธอเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอแนบไปกับอกกว้าง กลิ่นกายสะอาดของผู้ชายที่ดูดุร้ายขัดกับสัมผัสที่ปกป้องเธอได้อย่างเหลือเชื่อ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์จางๆ รอดผ่านรอยแยกเข้ามา อคินกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเข้มข้นจนคนฟังรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า “ดูเหมือนตอนนี้เราจะมีเรื่องให้ต้องคุยกันยาว... และที่แย่ไปกว่านั้น คือดูเหมือนจะมีใครบางคน กำลังเดินลงมาจากบันไดฝั่งนั้นเพื่อมาต้อนรับเราครับ” ไฟฉายดวงหนึ่งสาดส่องลงมาจากมุมมืดของทางเดินลับ เงาร่างของชายชุดดำสามคนที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าค่อยๆ ก้าวลงมาทีละขั้น พร้อมกับเสียงปลดล็อกอาวุธที่ดังชัดเจนจนน่าขนลุก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวปริศนาในวันนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ - โครโนสทริกเกอร์