ฝนตกกับงานที่ไม่คืบหน้า

"ถ้าคุณยังแก้บทฉากนี้ด้วยตรรกะพัง ๆ แบบเดิม ผมจะถือว่าคุณตั้งใจพังโปรเจกต์นี้ร่วมกับผมจริง ๆ นะครับคุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกระแทกกระทั้นลงกลางความเงียบงันของไซต์งานก่อสร้างโครงสร้างคอนกรีตเปลือย รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองสถาปนิกหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ไม่ห่าง แสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวจากการซ่อมแซมระบบไฟฟ้าชั่วคราวสาดกระทบใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด อคินในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนสถาปนิกรางวัลระดับประเทศเลยสักนิด เขาเหมือนตัวร้ายในละครหลังข่าวที่พร้อมจะหาเรื่องนางเอกได้ทุกเมื่อตามที่เธอเคยค่อนขอดไว้จริง ๆ "ตรรกะพัง ๆ ของฉันมันสะท้อนความเป็นมนุษย์มากกว่าแปลนกระดาษไร้หัวใจของคุณก็แล้วกันค่ะ... อ้อ ขอโทษที เผลอพูดคำว่า 'ค่ะ' ตามความเคยชิน เอาใหม่—ของ 'คุณ' ต่างหากล่ะคะ" รินรดายิ้มหวานหยดอย่างจงใจกวนประสาท แม้สถานการณ์รอบตัวจะไม่ค่อยเป็นใจนัก เมื่อเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นตามมาด้วยสายฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำเทลงมาจากท้องฟ้าสีนิลอย่างไร้ความปรานี พวกเขากำลังติดอยู่ในไซต์งานอพาร์ตเมนต์บูติกสูงสี่ชั้นที่ยังสร้างไม่เสร็จ ถนนด้านนอกน้ำท่วมสูงจนรถเก๋งคันงามของเธอไม่น่าจะฝ่าออกไปได้ และที่แย่ที่สุดคือ สัญญาณอินเทอร์เน็ตในสนามรบแห่งนี้กลายเป็นศูนย์สนิท อคินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นเสยผมลวก ๆ อย่างจนปัญญา เขาทิ้งตัวลงนั่งบนลังไม้ใส่เครื่องมือช่าง ใกล้กับโต๊ะสนามชั่วคราวที่มีกระดาษแปลนและแท็บเล็ตวางเกลื่อนกลาด "ผมขี้เกียจจะเถียงกับคุณเรื่องคาแรกเตอร์ตัวละครแล้วครับริน... นี่มันทุ่มครึ่งแล้ว ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และเราติดแหง็กอยู่ที่นี่กันสองคนเพราะความรั้นของคุณที่อยากจะตรวจหน้างานรอบดึก" "ฉันรั้นเหรอคะคุณอคิน? ใครกันแน่ที่บอกว่าถ้าไม่มาดูหน้างานจุดที่ผนังมันเยื้องออกไปสองเซนติเมตรวันนี้ คุณจะแก้แบบโครงสร้างใหม่ทั้งหมดจนโปรเจกต์เลทไปอีกสองอาทิตย์?" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวนั้น แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่แววตาดุดันและท่าทีไม่ยอมก้มหัวให้ใครก็ทำให้สถาปนิกหนุ่มต้องยอมเงยหน้าขึ้นมอง ระยะห่างระหว่างกันในพื้นที่จำกัดและมืดสลัว ทำให้กลิ่นน้ำฝนจาง ๆ ที่ปะปนกับกลิ่นอายดินและปูนซีเมนต์ผสมผสานเข้ากับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จาง ๆ จากตัวหญิงสาว อคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนที่รั้นระคนเหนื่อยอ่อน ปากบางเฉียบที่มักจะสรรหาคำพูดมาจิกกัดเขาอยู่เสมอกำลังเม้มเข้าหากันแน่น "ผมแค่พูดตามความเป็นจริง..." เสียงของอคินอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ในอก "ถ้าโครงสร้างมันเพี้ยน งานดีไซน์ที่ผมตั้งใจทำมาทั้งหมดมันก็พัง" "แล้วชีวิตคนเรามันเคยเป๊ะตามดีไซน์ที่คุณวางไว้บ้างไหมล่ะคะ?" รินรดาถามสวนกลับ น้ำเสียงของเธอนุ่มลงกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยความเครียดฉายชัดอยู่บนหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเขา "คุณอคิน... ฉันรู้ว่าคุณเก่ง ฉันรู้ว่าคุณแบกรับความคาดหวังของทุกคนไว้ แต่บางครั้ง... การปล่อยให้มันมีรอยร้าวหรือความไม่สมบูรณ์แบบบ้าง มันอาจจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ดีก็ได้นะ" อคินเงียบไป ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ภายใต้แสงไฟสลัวสีส้ม รินรดาไม่ได้ดูเป็น 'คู่ปรับ' ที่น่ารำคาญเหมือนทุกที เธอกลับสะท้อนความเปราะบางบางอย่างที่เขาคุ้นเคย—ความเปราะบางแบบเดียวกับที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดเจ้าระเบียบและปากจัดของตัวเอง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงฝนที่ซัดสาดกระทบหลังคาโครงสร้างด้านบนกลายเป็นดนตรีประกอบฉากหลังที่ตัดขาดพวกเขาออกจากโลกภายนอก อคินขยับตัวลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มสูงโปรดก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละน้อย จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับเสาปูนด้านหลังโดยไม่รู้ตัว "คุณรู้อะไรไหมริน..." อคินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอจนสติที่เคยกระเจิงเริ่มกลับมารวมตัวกันยากขึ้น "คุณนี่... ปากเก่งได้ตลอดเวลาจริง ๆ แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้" "แล้วคุณ... จะทำไมล่ะคะ" รินรดาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณความไม่ยอมคนทำให้เธอยังคงเชิดหน้าสู้สายตาเขา "จะดุฉันอีกรอบเหรอ หรือจะไล่ฉันกลับบ้านตอนนี้เลยถ้าคุณแน่จริง" อคินไม่ตอบ เขายื่นมือหนาออกไป วางทาบลงบนเสาปูนข้างศีรษะของเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ สายตาที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเคืองหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกล้ำและร้อนรุ่มเสียจนคนมองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำเอารินรดาลืมบทสนทนาทั้งหมดที่เตรียมไว้จะเถียงกลับไปเสียสนิท หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "ผมไม่ไล่คุณหรอกครับ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เพราะถ้าคุณกลับไปตอนนี้... ใครจะช่วยผมรับมือกับความเงียบและความบ้าคลั่งในหัวของผม เวลาที่ฝนตกแบบนี้ล่ะครับ" รินรดานิ่งงัง เธอมองเห็นร่องรอยความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งนัยน์ตาคู่นั้น มันเป็นปมในอดีตที่เธอเคยเดาไว้แต่ไม่เคยกล้าแตะต้อง และในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยถามอะไรบางอย่างออกไป— *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งแผדแผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบงันและบรรยากาศอันตึงเครียดแต่ชวนใจสั่นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ อคินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากลอกตาถอนหายใจยาวก่อนจะยอมผละตัวออกห่างจากรินรดาอย่างเสียดาย ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับสายติดต่อกันนับสิบสาย เพียงแค่กวาดตามองชื่อบนหน้าจอ สีหน้าของอคินก็เปลี่ยนจากความอบอุ่นเมื่อครู่เป็นความเย็นชาและตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับมีกำแพงน้ำแข็งถูกสร้างขึ้นกั้นกลางระหว่างเขากับโลกภายนอกในเสี้ยววินาที รินรดายืนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นโ공โคมครามด้วยฤทธิ์ของสถานการณ์เมื่อครู่ เธอมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของอคินแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม "ใครโทรมาเหรอคะ หน้าตาคุณถึงได้ดูเหมือนเพิ่งเจอผีสางแบบนั้น" อคินกดตัดสายทิ้งทันที ใบหน้าคมคายบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่นคมหันกลับมามองเธอนิ่งนานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางในใจ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศทั้งหมดดิ่งลงเหว "แม่ผมเองครับ..." อคินเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้เสียงฝนด้านนอกกลบความเงียบอันหนักอึ้ง "ท่านบอกว่าคนที่คุณไม่อยากเจอที่สุด... กำลังรออยู่ที่ล็อบบี้คอนโดผมตอนนี้แล้ว" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงผ่านตัวละครไปด้วยกันนะครับ - โครโนสทริกเกอร์