อย่าเดาใจผม

"คุณกำลังเอาผมไปใส่ไว้ในตอนที่หก... แถมนิสัยตัวละครตัวนั้นมันทุเรศเกินกว่าจะเรียกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานสถาปัตยกรรมสไตล์อินดัสเทรียลลอฟท์ถูกปิดลง อคินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกระดาษไขร่างแบบตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวที่คีบดินสอเอาไว้ยังคงลากเส้นตัดผ่านแปลนอาคารด้วยความแม่นยำเฉียบคม ราวกับว่าตัวตนของคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเขาไม่ได้มีน้ำหนักมากไปกว่าฝุ่นผงบนโต๊ะ รินรดาแค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงอย่างไม่เกรงกลัว เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนแทบจะชิดขอบไม้สักหนาเตอะ "ถ้าคุณร้อนตัวขนาดนั้น แสดงว่าฉันเขียนถูกเผงเลยสิคะ คุณสถาปนิก" หญิงสาวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่แต่แฝงไว้ด้วยเขี้ยวเล็บ "ตัวละครชื่อ 'อัคคี' ในบทละครเรื่องล่าสุดของฉัน เป็นผู้ชายปากจัด เย็นชา และชอบทำตัวเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ... อืม แปลกจัง ทำไมพอนึกถึงคาแรคเตอร์นี้ทีไร หน้าคุณลอยมาทุกทีเลยล่ะค่ะ" อคินหยุดมือที่กำลังวาดเส้น เขาวางดินสอลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความดุดันและร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน แต่กระนั้น รังสีความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบไปชั่วขณะ นี่คือข้อเสียของการเป็นนักเขียนบท... เธอมักจะเผลอเอาความรู้สึกนึกคิดและคนรอบตัวมาดัดแปลงเป็นตัวละครในหน้ากระดาษอยู่เสมอ และดูเหมือนว่าอคินจะเป็นเหยื่อรายโปรดที่เธออดไม่ได้ที่จะหยิบเอาความกวนประสาทของเขามาขยี้ลงในพล็อตเรื่อง "ผมเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ รินรดา" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวทำให้รินรดาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ แม้ปากจะเก่งแค่ไหน แต่สัญชาตญาณดิบก็บอกให้รู้ว่าเธอกำลังเล่นกับไฟที่ใกล้จะลามเลีย "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวของเรา... หรือแม้แต่ตัวตนของผม ไปเป็นวัตถุดิบราคาถูกในงานเขียนของคุณ นิยายหรือบทละครของคุณมันไม่ได้สะท้อนความจริง แต่มมันสะท้อนแค่ความอคติที่คุณมีต่อผมต่างหาก" "อคติเหรอ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ทdความรู้สึกเจ็บแปลPเล็กๆ ในอกเมื่อได้ยินคำว่า 'วัตถุดิบราคาถูก' จากปากเขา "คุณคิดว่าฉันว่างมากจนต้องเอาผู้ชายปากร้ายอย่างคุณมาเป็นแรงบันดาลใจทุกเรื่องเลยหรือไงคะ? ตื่นค่ะคุณอคิน โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวคุณ และงานเขียนของฉันมันมีค่ามากกว่าจะเอามาเขียนระบายความแค้นส่วนตัว!" "ถ้าไม่ได้ระบายแค้น แล้วทำไมฉากที่พระเอกจูบนางเอกแบบไร้ความปรานีในตอนที่แปด ถึงได้มีรายละเอียดตรงกับวันที่เราเถียงกันเรื่องแปลนตึกเป๊ะๆ ล่ะ?" คำถามนั้นพุ่งตรงราวกับลูกศรปักเข้ากลางใจ รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความทรงจำในคืนฝนตกวันนั้น—วันที่อคินดึงเธอเข้าไปหลบฝนและเถียงกันจนเกือบเลยเถิด—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับถูกกดปุ่มรีเพลย์ ให้ตายเถอะ... เธอดันเผลอใส่รายละเอียดบ้าๆ นั่นลงไปจริงๆ เพราะอารมณ์ชั่ววูบ! "ฉัน... ฉันแค่หาแรงบันดาลใจไม่ได้ต่างหากล่ะ!" รินรดาแก้ตัวเสียงแข็ง พยายามซ่อนพิรุธด้วยการไขว้แขนกอดอกและหลบสายตาดุคู่นั้น "ในฐานะนักเขียน ฉันมีสิทธิ์จะหยิบจับสิ่งรอบตัวมาผสมผสานจินตนาการได้ทั้งนั้นแหละค่ะ หรือคุณกลัวว่าคนอ่านจะรู้ว่าจริงๆ แล้วคุณไม่ได้เย็นชาอย่างที่ปากว่ากันแน่?" อคินไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปึง หนังสือสถาปัตยกรรมเล่มหนาสั่นไหวตามแรงกระแทก ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงกักขังเธอไว้ระหว่างวงแขนทั้งสองข้าง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นกาแฟดำและกระดาษเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว หัวใจของรินรดาเต้นรัวรากับกลองเพล เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รังสีความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดลึกที่คาดเดาความรู้สึกไม่ได้ "อย่าเดาใจผม รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู ทำให้ขนลุกชันไปทั้งร่าง "เพราะถ้าคุณเดาถูก... คุณอาจจะไม่ได้ออกไปจากห้องนี้ง่ายๆ เหมือนทุกที" "คุณ... ถอยไปนะ อคิน" เธอพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มันก็แข็งราวกับกำแพงคอนกรีตที่เขาออกแบบ ปลายนิ้วของเธอสัมผัสได้ถึงไอSร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "ทำไมล่ะ? กลัวเหรอ หรือว่ากลัวว่าตัวละครที่คุณเขียนมันจะกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาจริงๆ?" อคินเลิกคิ้ว สายตาดุดันคู่นั้นทอดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า "จำไว้ว่าผมไม่ใช่ตัวละครกระดาษที่คุณจะเขียนให้รักหรือเกลียดตามใจชอบ... ถ้าอยากรู้ว่าตัวตนจริงๆ ของผมเป็นยังไง เลิกมองผมผ่านตัวอักษรพวกนั้น แล้วหันมามองผมตรงๆ สิ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของทั้งสองคนดังแข่งกับเสียงเข็มนาฬิกาบนผนัง รินรดาเม้มปากแน่น สมองอื้ออึงจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก เคมีที่เคยปะทะกันด้วยคารมคมคายตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นคลอนความมั่น ในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก และอคินกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาปิดระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิดนั้นเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พี่อคินครับ แบบแปลนโครงสร้างตึก B มีปัญหาใหญ่แล้วครับ—อุ๊ย!" เสียงของเด็กฝึกงานหนุ่มในสังกัดสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า อคินชะงัก ร่างสูงถอยหลังกลับไปตั้งหลักทันทีด้วยใบหน้าเรียบเฉยรากับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่รินรดารีบจัดเสื้อผ้าและแว่นตาของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู อคินสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ขุ่นมัว ก่อนจะหันไปมองหน้าเด็กฝึกงานที่ยืนอ้าปากค้างด้วยแว่นตาเบี้ยวๆ "มีปัญหาอะไร ว่ามาสิ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับคมกริบจนเด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ รินรดารีบฉวยโอกาสนั้นคว้ากระเป๋าถือของตัวเองขึ้นมาสะพาย เธอกระแอมเบาๆ เพื่อกู้เสียงที่สั่นพร่าของตัวเองกลับคืนมา แล้วหันไปสบตาอคินเป็นครั้งสุดท้าย "ดูเหมือนคุณจะมีงานด่วนนะคะ... งั้นฉันขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ เรื่องบทละคร เดี๋ยวฉันจะลอง 'ปรับ' คาาแรคเตอร์ให้มันสมจริงขึ้นก็แล้วกัน!" พูดจบ หญิงสาวก็ก้าวฉับๆ เดินเลี่ยงผ่านเด็กฝึกงานแล้วพุ่งตัวออกจากห้องทำงานนั้นทันที โดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ จากปากของสถาปนิกหนุ่มจอมเผด็จการอีกเลย อคินมองตามหลังร่างบางที่เดินหายลับไปจากกรอบประตู มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ขณะที่สายตาคมกริบทอดมองไปที่โต๊ะทำงาน ซึ่งมีสมุดบันทึกเล่มสีดำของรินรดาตกค้างอยู่บนเก้าอี้... และหน้าเปิดของสมุดเล่มนั้น ก็เขียนชื่อหัวข้อไว้ตัวโตด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *'ตอนที่ 11: แผนการเอาคืนนายสถาปนิกปากจัด'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความฟินและปมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะครับ!