บทละครนอกบท

เสียงก้าวเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องโถงทางเดินคอนโดมิเนียมของอคิน ไม่ได้มาพร้อมกับลมพายุ แต่มาพร้อมกับความจริงอันน่ารำคาญใจที่รินรดาไม่อยากเผชิญหน้าที่สุดในตอนนี้ "ฉันบอกให้หยุดเดินตามไง!" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือความหงุดหงิดของสถาปนิกหนุ่มดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ ท่ามกลางบรรยากาศกึ่งสำนักงานกึ่งห้องนั่งเล่นที่เวลานี้เต็มไปด้วยกระดาษแปลนและแก้วกาแฟที่วางระเกะระะ ร่างบางในเสื้อเชิ้ตพับแขนของรินรดาชะงักกึก ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ที่ยืนหอบหายใจเล็กน้อยด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ ขัดเคือง และแปลกใจที่เห็นแววตาตื่นตัวแบบแปลกๆ ของเขา ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครที่ไหน—บรรณาธิการจอมจู้จี้ผู้คุมโปรเจกต์ละครเรื่องล่าสุดที่กำลังไล่บี้คิวบทจากเธออยู่ ยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ "ว้าว... ฉันขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย คุณนักเขียนบทมือทอง กับสถาปนิกผู้ไม่เคยเปิดรับใครเข้าสตูดิโอ" เสียงปรบมือเบาๆ สองครั้งดังขึ้นพร้อมกับสายตาจับผิดที่กวาดมองตั้งแต่รินรดาที่ยืนหลังชิดโต๊ะทำงาน จนถึงอคินที่ยืนค้ำโต๊ะด้วยท่าทางปกป้องแบบไม่รู้ตัว รินรดาเม้มปากแน่น รีบขยับตัวถอยหลังให้ห่างจากรัศมีตัวของอคิน พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "คุณมาทำอะไรที่นี่คะ... เอ๊ย ที่นี่ครับ!" เผลอหลุดปากผิดสำเนียงไปนิดเพราะความลนลาน แต่อคินไวกว่า เขาก้าวขึ้นมาบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่งตามสัญชาตญาณของการเป็นเจ้าของพื้นที่และ... อาจจะรวมถึงการปกป้องคนปากเก่งข้างหลังด้วย "ถ้าไม่มีนัดหมายล่วงหน้า ที่นี่คือพื้นที่ส่วนบุคคล และคุณไม่มีสิทธิ์บุกรุกเข้ามาแบบนี้" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบและคมกริบสมกับเป็นสถาปนิกปากจัด รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง บรรณาธิการหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน "พื้นที่ส่วนบุคคลเหรอครับ? แต่เท่าที่ผมเห็นเมื่อกี้... เหมือนคุณสองคนกำลังจะสร้าง 'พื้นที่ทับซ้อน' กันมากกว่านะ อคิน" เขายักคิ้วกวนๆ ก่อนจะโยกตัวมองข้ามไหล่กว้างของอคินไปสบตารินรดา "ริน... ทางสถานีโทรทัศน์โทรมาเร่งบทตอนที่เก้าแล้วนะ พวกเขาอยากได้พล็อตหักมุมที่มันแซ่บกว่านี้ ไม่ใช่พล็อตความรักกุ๊กกิ๊กน้ำเน่าระหว่างพระเอกปากร้ายกับนางเอกสู้คนแบบที่คุณกำลังเขียนส่งๆ มาให้ผมแก้" คำพูดนั้นจี้ใจดำรินรดาเข้าอย่างจัง เธอเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง กำมือแน่นจนข้อต่อขาวโพลน บทตอนที่เก้าที่เธอเขียนด้วยความรู้สึกสับสนและเหนื่อยล้าถูกปฏิเสธอีกแล้ว ความกดดันจากกองบรรณาธิการและทีมนักแสดงพรั่งพรูเข้ามาในสมองจนเธอรู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย แต่อคิน... กลับสังเกตเห็นอาการนั้น สถาปนิกหนุ่มเหลือบมองแผ่นหลังบางที่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกรำคาญใจเมื่อครู่พลันมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่ความหงุดหงิด แต่เป็นความรู้สึก 'อยากปกป้อง' ที่ผุดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มือหนายื่นออกไปข้างหลังโดยอัตโนมัติ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะข้อศอกของรินรดาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เธอใจเย็นลง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสโดนผิวเนื้อ เธอนำสายตาหันไปมองเจ้าของมือคู่นั้น อคินไม่ได้หันมามองเธอ เขายังคงจ้องหน้าบรรณาธิการด้วยสายตาดุดัน "งานของเธอ... ผมเป็นคนตรวจแล้ว และมันดีพอที่จะไม่ต้องให้คนนอกที่ไม่รู้เรื่องงานสถาปัตยกรรมหรือชีวิตจริงมาวิจารณ์" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลังและเยือกเย็น "ถ้าอยากได้พล็อตหักมุมนัก ก็เชิญกลับไปคิดเองที่ตึกสถานี เพราะตอนนี้... สตูดิโอของผมกำลังปิดทำการสำหรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" บรรณาธิการหนุ่มหรี่ตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "โอ Ho... ออกโรงปกป้องออกนอกหน้าขนาดนี้เลยเหรอครับ คุณอคิน สถาปนิกผู้รักสันโดษยอมให้ยัยตัวแสบคนนี้เข้ามาป้วนเปี้ยนในเซฟโซนส่วนตัวได้ยังไงเนี่ย ระวังหัวใจตัวเองจะพังโดยไม่ต้องรื้อถอนโครงสร้างนะครับ" พูดจบ เจ้าตัวก็ยกมือขึ้นยอมแพ้ หมุนตัวเดินกลับออกไปทางประตูอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ความเงียบงันกลับมาปกคลุมสตูดิโออีกครั้ง เสียงประตูปิดลงเบาๆ แต่แรงกระเพื่อมในใจของคนทั้งสองกลับรุนแรงเกินกว่าจะควบคุม รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ความอุ่นจากปลายนิ้วของอคินที่แตะอยู่บนข้อศอกยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน อคินถอนหายใจยาวเหยียด เขาปล่อยมือออกจากแขนเธอ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้าตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึงตามวิสัย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อก้มลงมองหญิงสาวที่มักจะทำตัวเข้มแข็งใส่เขามาตลอด "ไหวไหม?" เสียงของเขาเบากว่าปกติ ไร้ซึ่งความประชดประชัน มีเพียงความห่วงใยเจือจางที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุดัน รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาดื้อรั้นที่มักใช้ต่อกรหายไปชั่วขณะ หญิงสาวกะพริบตาช้าๆ ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการถูกกดดันเรื่องงานผสมผสานกับความประหลาดใจที่ได้รับความช่วยเหลือจาก 'ตัวร้าย' ในชีวิตจริง ทำให้กำแพงในใจของเธอพังทลายลงทีละน้อย นี่เป็นครั้งแรก... ที่เธอรู้สึกว่าผู้ชายปากจัดคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ความหยิ่งยโส "ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ" เธอกล่าวเสียงแผ่ว ลืมตัวใช้สรรพนามเดิมที่มักเผลอพูดออกไปยามอ่อนแอ อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับคำพูดนั้น แต่ไม่ได้เอ่ยปากแซวเหมือนทุกที เขากลับทำในสิ่งที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง อคินเอื้อมมือมาดึงแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอออกไปไกลๆ แล้วเลื่อนแก้วชาสมุนไพรบำรุงประสาทที่เขามักจะชงดื่มเองเวลาเครียดมาวางไว้ตรงหน้าเธอแทน "ดื่มซะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนี้ ถ้าคุณเป็นลมคาห้องทำงานของผม งานมันจะยิ่งช้าเข้าไปใหญ่... ยัยนักเขียนบทจอมรั้น" น้ำเสียงของเขาแม้จะยังเจือความปากร้ายอยู่บ้าง แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน รินรดามองแก้วชาในมือ สลับกับใบหน้าคมคายที่ดูจริงจังและจริงใจกว่าทุกวัน หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลอื่นเสียแล้ว เธอยกแก้วชาขึ้นจิบเบาๆ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วช่องอก พร้อมๆ กับความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ... ความรู้สึกที่ว่า ผู้ชายคนนี้ อาจจะไม่ใช่เซฟโซนที่อันตรายอย่างที่เธอเคยคิดไว้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะละมุนละไมจนน่าใจหาย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ สถาปนิกหนุ่มขมวดคิ้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความอ่อนโยนเมื่อครู่ให้กลายเป็นความเย็นชาและตึงเครียดขึ้นมาทันที อคินเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาอีกครั้ง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความลังเลและความลับบางอย่างที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด "ใครโทรมาเหรอคะ..." รินรดาเอ่ยถามด้วยความสังเกตเห็นความผิดปกติ อคินไม่ตอบ เขากดรับสายด้วยมือเดียว ขณะที่สายตายังคงจ้องมองรินรดาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา— "ครับแม่... ผมกำลังจะกลับไปเคลียร์ทุกอย่างที่บ้าน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ บทตอนนะครับ