ความมั่นใจที่สั่นคลอน

กระดาษ A4 สองแผ่นในซองเอกสารสีน้ำตาลกำลังสั่นน้อย ๆ ตามแรงบีบจากปลายนิ้วของรินรดา มันไม่ใช่บทละครโทรทัศน์ตอนใหม่ที่เธอเพิ่งแก้ตามใจผู้จัด และไม่ใช่ใบเสร็จค่ากาแฟจากร้านใต้ตึก แต่มันคือจดหมายตอบรับจากโปรดักชั่นเฮาส์ใหญ่ฝั่งอเมริกา ที่ยื่นข้อเสนอให้เธอย้ายไปเขียนบทซีรีส์ยาวที่นั่นแบบเต็มตัว สัญญาห้าปีกับตัวเลขหลักล้านที่คนเขียนบทไทยหลายคนใฝ่ฝัน... แต่แลกมาด้วยการต้องบินลัดฟ้าไปเริ่มต้นใหม่ในอีกซีกโลก และการ "ต้องจบ" ทุกความสัมพันธ์ที่นี่ทันที "คุณจะอธิบายยังไงกับเรื่องนี้ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของอคินดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง ดวงตาสีเข้มคมกริบของสถาปนิกหนุ่มไม่ได้มองซองเอกสารในมือเธอด้วยซ้ำ เขากำลังมอง *ตัวเธอ* มองลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกราวกับพยายามค้นหาคำตอบว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา พื้นที่ปลอดภัยที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้นมาด้วยอิฐทีละก้อนและตัวอักษรทีละบรรทัด มีค่าพอกُด์จะรั้งเธอไว้บ้างไหม หรือมันเป็นแค่ทางผ่านชั่วคราวระหว่างรอตั๋วเครื่องบินใบเดียว รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคอ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามสัญชาตญาณของการเป็นคนปากแข็ง เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "มันก็แค่... โอกาสค่ะ... เอ้ย... โอกาสครับ" เผลอหลุดปากผิดสรรพนามไปนิด แต่เธอก็แก้ตัวด้วยการเชิดหน้าใส่ "มันเป็นข้อเสนอที่ดีมาก คุณก็รู้ว่าวงการเขียนบทบ้านเรามันบีบคั้นแค่ไหน งานนี้คือความฝันสูงสุดของฉัน... ของผมครับ" "ความฝัน?" อคินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาแห้งผากและเย็นเยียบจนน่ากลัว สถาปนิกหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน กลิ่นอายเฉพาะตัวผสมผสานระหว่างกลิ่นกระดาษ กาแฟดำ และความโกรธกรุ่นแผ่ซ่านอยู่รอบตัวเขา "ความฝันของคุณคือการทิ้งทุกอย่างที่เราเพิ่งเริ่มสร้างด้วยกันอย่างนั้นเหรอ รินรดา? คุณกลัวใช่ไหมล่ะ... คุณกลัวว่าความรักบ้า ๆ ระหว่างเรามันจะทำให้งานของคุณพัง คุณกลัวว่าถ้าคุณมีความสุขกับผมจริง ๆ จัง ๆ แล้วจินตนาการดาร์ก ๆ ของคุณมันจะเขียนต่อไม่ออก คุณเลยเลือกที่จะวิ่งหนีมันไปซีกโลก" คำพูดของเขาแทงใจดำจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอกลัว... ใช่ เธอเคยยอมรับกับตัวเองในใจเป็นร้อยครั้งว่าเธอกลัวความสุข ความรักที่มั่นคงและอบอุ่นเกินไปมันทำลายสัญชาตญาณดิบในการเขียนบทของเธอ เธอคือนักเขียนที่เติบโตมาจากความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว และการต่อ 300% กับโลกใบนี้ ถ้าเธอมี "เซฟโซน" ที่อบอุ่นเกินไปอย่างอคิน ปากกาของเธออาจจะทื่อลง และเธอกลายเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่พึ่งพาผู้ชาย "ใช่! ฉันกลัว... ผมกลัว!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่นห้องด้วยความเหลืออด น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "คุณเป็นสถาปนิก คุณสร้างตึกที่มั่นคงได้เพราะคุณใช้อิฐปูนและเหล็กกล้า แต่ฉันคือนักเขียนบท! โครงสร้างชีวิตของฉันมันทำมาจากความเปราะบาง ความสับสน และแผลเป็นในอดีต ถ้าฉันเอาชีวิตตัวเองไปผูกไว้กับคุณ ชีวิตประจำวันที่มีความสุขราบเรียบของคุณจะฆ่าตัวตนของฉันให้ตายทั้งกลม คุณไม่เข้าใจหรอกอคิน!" อคินชะงักไป ดวงตาสีเข้มวูบไหวลงชั่วขณะเมื่อได้ยินคำตัดพ้อที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้มิดชิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องทำงานกว้าง ร่างสูงหยุดคุกคาม เปลือกตาปิดลงช้า ๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังปะทุ ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความแน่วแน่ที่เดับความเกรี้ยวกราดลงจนหมดสิ้น สถาปนิกหนุ่มเอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงที่ข้อมือบางที่กำลังกำซองเอกสารแน่น แรงบีบที่เคยรุนแรงเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลอย่างที่รินรดาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก "คุณคิดว่าผมชอบความราบเรียบเหรอ รินรดา?" อคินเอ่ยเสียงนุ่ม ลึกซึ้ง และจริงจังจนหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "คุณคิดว่าการสร้างเซฟโซนของผมมันง่ายดายนักหรือไง... ตลอดชีวิตผม ผมสร้างกำแพงหนาเตอะเพื่อกันทุกคนออกไปจากโลกของผม เพราะผมกลัวความสูญเสีย กลัวความพังทลายเหมือนครอบครัวในอดีต แต่รู้ไหมว่าเพราะอะไร... เพราะคุณเป็นคนเดียวที่เดินทะลุกำแพงนั้นเข้ามาโดยไม่เคาะประตูเลยสักครั้ง" รินรดานิ่งงัง ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่นของเขา "ผมไม่เคยขอให้คุณทิ้งความเจ็บปวด หรือลบตัวตนดาร์ก ๆ ของคุณทิ้งไปเลยนะ" อคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากของเขากับเธอแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก "ถ้าบทละครของคุณมันต้องการความร้าวราน... ให้ผมเป็นคนรับความร้าวรานนั้นเอง ถ้างานของคุณมันต้องแลกมาด้วยคราบน้ำตา ผมพร้อมจะเป็นคนซับมันให้คุณทุกหยด... รินรดา งานของคุณจะไม่พังเพราะความรักของเราหรอก แต่มันจะยิ่งใหญ่ขึ้น เพราะคุณจะมีคนที่รักคุณที่สุดคอยยืนมองความสำเร็จของคุณจากเบื้องหลัง" คำพูดนั้น... เรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับคานเหล็กที่รองรับตึกทั้งหลัง มันสั่นคลอนความมั่นใจทั้งหมดที่เธอเคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัว รินรด้ารู้สึกขอบตาร้อนผ่าว หัวใจที่เคยด้านชากำลังถูกความอบอุ่นละลายจนยวบยาบ มืออีกข้างที่ว่างเปล่าค่อย ๆ ยกขึ้น วางทาบลงบนอกเสื้อด้านซ้ายของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน "คุณมันบ้า... อคิน" เธอพึมพำเสียงสั่นเครือ รอยยิ้มหยันสมเพชตัวเองผุดขึ้นที่มุมปาก "พูดจาซะเหมือนพระเอกในละครน้ำเน่าที่คุณชอบค่อนขอดฉันนักนี่" "ถ้ามันทำให้คุณอยู่ต่อได้ ผมยอมเป็นพระเอกน้ำเน่าให้คุณเขียนบทด่าไปตลอดชีวิตเลยครับ" อคินกระิบชิดริมฝีปาก รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเคร่งขรึม มือใหญ่เลื่อนขึ้นประคองแก้มเนียน ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ร่องรอยความเครียดบริเวณโหนกแก้มอย่างทะนุถนอม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเดือดดาลเป็นความหวานล้ำที่อบอวลจนน่าใจหาย รินรดาหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสอันอ่อนโยนนั้น เธอกำลังจะพยักหน้ารับคำขอร้องที่ไร้เสียง และเตรียมจะทิ้งซองเอกสารสีน้ำตาลลงในถังขยะเพื่อเลือก "เขา" แทนโอกาสโกอินเตอร์ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดในขณะที่หันไปถลึงตาใส่ประตูห้องทำงาน รินรดารีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ปริ่มขอบตาออกลวก ๆ แล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "เข้ามา!" อคินตะคอกเสียงห้วนจัด ประตูห้องเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเลขาหน้าห้องที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่สั่นเทา "คุณอคินคะ! คุณรินรดา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคนทั้งคู่เย็นเฉียบลงพร้อมกัน "ทางโปรดักชั่นฝั่งอเมริกาเพิ่งโทรศัพท์สายตรงด่วนเข้ามา... พวกเขาบอกว่า ถ้าคุณรินรดายังไม่เซ็นสัญญาตอบรับภายในเที่ยงคืนนี้ พวกเขาจะ **'ยกเลิกโปรเจกต์ทั้งหมด'** และฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากข้อหาผิดสัญญาเบื้องต้นที่ตกลงกันไว้ปากเปล่าครับ... เอ้ย... ค่ะ!" อคินหันขวับกลับมามองหน้าหญิงสาวทันที ดวงตาสีเข้มฉายแววตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า... สงครามระหว่าง "ความรัก" กับ "อนาคต" ของเธอมันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เอง --- ขอบคุณสำหรับการติดตามและส่งกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะครับ