เราต่างกันเกินไปไหม

"คุณกำลังใช้ไม้บรรทัดของตัวเอง มาตีเส้นชีวิตผม... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของอคินไม่ได้ดังนัก แต่มันมีน้ำหนักมากพอจะทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานในสตูดิโอสถาปนิกของเขาร่วงดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง กลิ่นกาแฟดำที่เคยหอมกรุ่นบนโต๊ะดูจะจืดจางลงไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนค้ำโต๊ะเขียนแบบ รินรดากำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมที่มักจะใช้มองโลกผ่านมุมมองของนักเขียนบทละครตวัดมองชายหนุ่มกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่อคินมักจะนิยามมันในใจว่า 'รอยยิ้มพิฆาตเรตing' ก่อนที่เสียงหวานใสจะสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "แล้วไม้บรรทัดของฉันมันผิดตรงไหนล่ะคะ อคิน? หรือมันไปวัดให้เห็นความจริงที่ว่า... คุณน่ะไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกจากกรอบสี่เหลี่ยมที่คุณสร้างขึ้นมาขังตัวเองไว้กันแน่" คำพูดนั้นจี้เข้าที่จุดเปราะบางอย่างแม่นยำ อคินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา เขาสบถเบาๆ ในลำคอแล้วหัวเราะในคออย่างเย้ยหยัน "คุณเป็นนักเขียนบท... คุณก็เลยคิดว่าทุกอย่างบนโลกนี้ต้องมีตอนจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง มีพล็อตดราม่าเรียกน้ำตา มีการเสียสละเพื่อความรักแบบโง่ๆ ถึงจะเรียกว่าชีวิตที่มีความหมายสินะครับ" อคินก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวทีละน้อย บังคับให้รินรดาต้องถอยหลังจนสะโพชนุ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน "ตื่นเถอะครับริน โลกความเป็นจริงมันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยบทละครน้ำเน่าที่คุณนั่งปั่นหน้าจอคอมพิวเตอร์สิบสองชั่วโมงหรอกนะ" เพล้ง! ไม่ใช่เสียงแก้วแตก แต่เป็นเสียงสะเก็ดไฟในความรู้สึกที่พุ่งชนกันจนแหลกละเอียด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธแลաբขึ้นมาถึงริ้วคอจนผิวเนียนขึ้นสีแดงจัด เธอดันอกแกร่งของเขาออกสุดแรง แม้ว่าอคินจะแทบไม่ขยับเขยื้อนเลยก็ตามที "ใช่สิ! ฉันมันก็แค่คนเพ้อเจ้อที่มองโลกสวย ส่วนคุณน่ะมันพ่อพระเอกมาดขรึมผู้แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า... แบกแม้กระทั่งความกลัวที่จะมีความสุข!" รินรดาตวาดกลับ เสียงสั่นด้วยความอัดอั้น "ถ้าการมีอนาคตที่คุณวาดฝันไว้ มันหมายถึงการต้องยืนอยู่คนเดียวบนตึกสูงปูนเปลือยอย่างไร้ความรู้สึก... งั้นเราก็คงไม่ต้องคุยกันอีกแล้วล่ะค่ะ" เธอคว้ากระเป๋าหนังบนเก้าอี้มาสะพายไหล่ด้วยท่าทางฉุนเฉียว หันหลังเตรียมจะก้าวเดินหนีออกจากพื้นที่ตรงนั้นเพื่อยุติการทะเลาะที่เริ่มลุกลามไปสู่เรื่องส่วนตัว ทว่า... ข้อแขนเรียวกลับถูกมือหนาคว้าหมับไว้เสียก่อน แรงบิดเพียงเล็กน้อยดึงรั้งให้เธอนิ่วหน้าหันกลับไป อคินไม่ได้ยื้อเธอด้วยความรุนแรง แต่ปลายนิ้วที่กุมรอบข้อมือเธอนั้นสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด ดวงตาคู่คมที่มองมาเต็มไปด้วยความอึดอัดและร่องรอยของบางสิ่งที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด "จะไปไหน..." เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ปล่อยค่ะ! จะไปไหนก็เรื่องของฉัน ในเมื่อคุณคิดว่าเรา 'ต่างกันเกินไป' ตั้งแต่แรกแล้วนี่คะ จะมาเสียเวลาคุยกับคนเพ้อเจ้อแบบฉันทำไมอีก" รินรดาเชิดหน้าขึ้นกลั้นหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าอย่างศักดิ์ศรี เธอเกลียดตัวเองที่อ่อนแอต่อหน้าผู้ชายปากจัดคนนี้เหลือเกิน "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." อคินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของหญิงสาว "ริน... ฟังผมก่อน" "ไม่ฟังค่ะ! คุณบอกเองว่าเราใช้ชีวิตคนละโลก คุณอยู่ในตึกระฟ้า ส่วนฉันอยู่ในจินตนาการ... งั้นก็เชิญคุณอยู่กับแบบแปลนและเสาเข็มพวกนี้คนเดียวไปเลยนะคะ คุณสถาปนิก!" รินรดาสบัดแขนหลุดจากการเกาะกุม เธอหมุนตัวพุ่งตรงไปยังประตูสตูดิโอทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีก อคินยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ความเงียบงันเข้ากัดกินพื้นที่รอบกาย หัวใจข้างซ้ายกระหน่ำเต้นรัวด้วยความกลัว—ความกลัวที่แท้จริงไม่ใช่การสูญเสียโปรเจกต์ใหญ่ร้อยล้าน แต่เป็นการสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปจากชีวิต เขาก้าวเท้าตามไปสามก้าวตั้งใจจะรั้งเธอไว้ด้วยอ้อมกอดและคำขอโทษที่ติดอยู่ริมฝีปาก แต่ทว่า... *กริ๊งงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าสตูดิโอดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมๆ กับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบ ทรงผมเซ็ตเป๊ะ และรอยยิ้มคุ้นตาปรากฏขึ้นตรงธรณีประตู "อ้าว อคิน... ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ รินบอกฉันว่าเธออยู่ที่นี่ ฉันเลยแวะมารับไปทานข้าวด้วยกัน" กรณ์... รุ่นพี่ในวงการโทรทัศน์และโปรดิวเซอร์หนุ่มไฟแรงผู้กุมหัวใจนางเอกละครล็อตหน้าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมกับกวาดสายตามองบรรยากาศมาคุในห้อง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่รินรดาที่ยืนชะงักอยู่ใกล้ประตู รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อเห็นคนที่มาใหม่ ในขณะที่อคินซึ่งยืนอยู่กลางห้องพลันหยุดชะงักฝีเท้า ใบหน้าคมสันกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มคมปลาบจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาใหม่สลับกับรินรดาที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันอัดแน่นไปด้วยแรงปะทะที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ... รี้ดเดอร์ทุกท่านครับ ขอบพระคุณสำหรับการติดตามและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ