โปรเจกต์ที่สั่นคลอน

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดีดัง *ปึก* จนแก้วกาแฟเซรามิกสีดำบนมุมโต๊ะสั่นสะเทือน ของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย เปื้อนกระดาษไขแปลนโครงสร้างที่อคินเพิ่งนั่งแก้มาค่อนข้ามคืน รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อปที่กำลังเปิดหน้าต่างโปรแกรมเขียนบทค้างไว้ สายตากวาดมองใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม สันกรามที่คมกริบของอคินขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองหน้าเธอ แต่มันกำลังจดจ้องกระดาษแผ่นบนสุดที่ถูกพิมพ์ด้วยหัวกระดาษบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่—หัวข้อชัดเจนแจ่มแจ้งจนแทบไม่ต้องแปลความหมาย *คำสั่งระงับการก่อสร้างและปรับปรุงโครงสร้างชั่วคราว (Stop Work Order)* "ผมเตือนคุณแล้วรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด อคินใช้มือเสยผมทรงรองทรงสูงของตัวเองลวกๆ จนมันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แต่นั่นกลับทำให้เขาดูเซ็กซี่ในแบบที่น่าหมั่นไส้สำหรับเธอ "ว่าไอ้โปรเจกต์รีโนเวทห้องสมุดโบราณกึ่งคอมมูนิตี้สเปซเนี่ย มันมีแต่พวกนักลงทุนหูเบาที่ไม่เข้าใจศิลปะคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง แล้วผลลัพธ์มันเป็นยังไงล่ะ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อไม่ให้ตัวเองดูด้อยกว่าในสถานการณ์นี้ แม้ในใจจะเริ่มเต้นระรัวด้วยความกังวลไม่แพ้กัน เพราะงานเขียนบทละครสารคดีเบื้องหลังการรีโนเวทครั้งนี้ผูกติดกับความคืบหน้าของหน้างานโดยตรง หากตึกถูกสั่งระงับ โปรเจกต์ของเธอก็พังไม่เป็นท่าเช่นกัน "แล้วคุณคิดว่าฉันอยากให้มันเป็นแบบนี้หรือไงคะ... อ้อ ขอโทษที ติดปากไปหน่อย..." รินรดาชะงักเมื่อเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นเคย ก่อนจะแก้คำพูดอย่างรวดเร็ว "ฉันหมายถึง... คุณอคินคิดว่าฉันดีใจเหรอคะที่งานเขียนบทของฉันต้องมาสะดุดเพราะความบ้าอำนาจของบอร์ดบริหารพวกนั้น?" "หึ นักเขียนบทอย่างคุณก็เก่งแต่ใช้คำสวยหรูสร้างดราม่าเรียกเรตติ้งไปวันๆ นี่ครับ" อคินหันขวับมามองเธอ แววตาคมกริบฉายแววเยาะหยันตามนิสัยปากจัดที่แก Iม่หาย "พอเจอโลกความเป็นจริงที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์เข้าจริงๆ ถึงได้ไปไม่เป็นทุกที" "นี่คุณ!" รินรดาปรี่เข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวตบลงบนโต๊ะเสียงดังไม่แพ้กัน "อย่ามาเหާމยว่าฉันนะอคิน! ฉันพยายามประสานงานกับทางโปรดิวเซอร์และช่องมาตลอดเพื่อไม่ให้กระทบตารางงานของคุณ แล้วดูที่คุณทำสิ เอาแต่ทำหน้ายักษ์แล้วก็พ่นคำพูดแย่ๆ ใส่คนอื่น มันช่วยให้อาคารหลังนี้สร้างเสร็จเร็วกว่าเดิมหรือไง!" บรรยากาศในห้องทำงานชั่วคราวหน้าไซต์งานตึงเครียดจนแทบจะตัดได้ด้วยมีด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ความกว้างของโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อคินก้มมองหญิงสาวที่ยืนจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธ แต่มันกลับสะท้อนภาพใบหน้าของเขาเองอย่างชัดเจน อคินชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จางๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอ กลิ่นที่เขามักจะเผลอสูดดมเข้าไปทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน แม้ปากเขาจะร้ายใส่เธอสารพัด แต่ลึกๆ แล้วเขากลับเสพติดการได้ต่อปากต่อคำกับผู้หญิงคนนี้—ผู้หญิงคนแรกที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ความเผด็จการทางความคิดของเขาเลยสักครั้ง "ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมไม่ลองใช้สมองอันปราดเปรื่องของนักเขียนบทชื่อดัง คิดหาวิธีไปเป่าหูไอ้คุณประธานบริษัทจอมเคี่ยวคนนั้นให้ยอมถอนคำสั่งระงับงานดูล่ะครับ" อคินลดเสียงลงกระซิบ ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่บริเวณหน้าผากมน รินรดาชะงักไปนิดเมื่อตระหนักว่าพวกเขายืนใกล้กันเกินไปแล้ว "ฉันไม่จำเป็นต้องไปประจบใครทั้งนั้นแหละค่ะ..." น้ำเสียงของเธอบาดหางเสียงลงเบาลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเข้มที่พราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "อีกอย่าง... คนที่จะต้องรับมือกับบอร์ดบริหารไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณ ในฐานะหัวหน้าสถาปนิกผู้รับผิดชอบโปรเจกต์นี้ต่างหาก" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเอนตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ติดที่ขอบโต๊ะทำให้เธอขยับหนีไปไหนไม่ได้ "ห่วงผมเหรอครับ?" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนโทนจากประชดประชันกลายเป็นความนุ่มลึกชวนใจสั่นอย่างกะทันหัน เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างความซึนและความดื้อรั้นตีรวนกันจนห้องเงียบกริบ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมคราม รินรดาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธออ้าปากจะเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว แต่ก่อนที่คำพูดประชดประชันชุดใหม่จะหลุดออกจากริมฝีปากอิ่ม... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกดังขึ้นทำลายความเงียบงัน และหยุดยั้งจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะของคนทั้งคู่ลงทันที ร่างสูงโปรดิวเซอร์หนุ่มใหญ่ผู้ควบคุมโปรเจกต์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้พวกเขาทั้งคู่ต้องช็อกยิ่งกว่าคำสั่งระงับงาน "อคิน... ริน..." เสียงหอบหายใจเล็กน้อยของโปรดิวเซอร์หนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "พวกคุณต้องรีบไปดูที่ห้องโถงกลางชั้นล่างเดี๋ยวนี้เลย... มีคนบุกรุกเข้าไปในพื้นที่หวงห้าม และตอนนี้เขากำลังทำลายโครงสร้างเสาหลักโบราณตัวที่พวกคุณเพิ่งช่วยกันซ่อมแซมไปเมื่อวาน!" อคินหันขวับไปมองหน้าโปรดิวเซอร์ทันที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยโทสะระลอกใหม่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วออกวิ่งนำหน้าพุ่งตรงไปยังลิฟต์ทันทีโดยไม่รอช้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ