ร่องรอยของอดีต

กลิ่นอับชื้นของกระดาษคดีเก่าอายุยี่สิบปีลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บเอกสารใต้ดิน แสงไฟนีออนสีตุ่นกะพริบถี่ทุกครั้งที่คอมเพรสเซอร์แอร์ตัวเก่าส่งเสียงครางต่ำ รินลดาไม่ได้สนใจความหนบชื้นที่เกาะพราวบนผิวแก้ม เธอกำลังจ้องมองแฟ้มคดีหมายเลข 404/2543—คดีวิสามัญฆาตกรรมนายตำรวจตงฉินผู้ถูกตราหน้าว่ารับสินบน... พ่อของเธอเอง เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางเอกสารแถวที่สามโดยไม่มีสัญญาณเตือน รินลดาไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็จดจำกลิ่นโคโลญจน์ผสมกลิ่นกระดาษยับยู่ยี่ของเอกสารธุรกิจที่ลอยมาแตะจมูกได้ทันที—กลิ่นเฉพาะตัวของธันวา "ดึกป่านนี้แล้ว ทนายความมือหนึ่งของสำนักงานไม่ควรมานั่งขุดคุ้ยซากศพที่ถูกฝังกลบไปแล้วนะครับ" น้ำเสียงนุ่มทุบแต่แฝงความเยียบเย็นเอ่ยขึ้นจากความสลัว ธันวาค่อยๆ ก้าวพ้นเงาสลัวของเสาปูน มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟดำที่ยังไอคุกรุ่น ยื่นส่งให้เธอด้วยท่าทีที่ดูเป็นสุภาพบุรุษเสียจนน่ากลัว รินลดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งนาน ราวกับกำลังใช้เลนส์ซูมเข้าสำรวจทุกอณูบนใบหน้าของชายหนุ่ม "บางครั้ง ซากศพที่ถูกฝังไว้ลวกๆ ก็มักจะส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมาเมื่อเวลาผ่านไป คุณว่าจริงไหมครับ... ธันวา" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์คมกริบราวกับใบมีดที่ค่อยๆ กรีดลงบนผิวกระจก ธันวาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มมุมปากที่มักจะประดับอยู่เสมอจางหายไปแทนที่ด้วยความนิ่งงัน ดวงตาคมกราบของเขาไหววูบเพียงนิดก่อนจะกลับมาควบคุมมันได้อย่างแนบเนียน เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานเก่าๆ ส่งเสียงกระทบไม้ดังทึบ "ประวัติศาสตร์มักถูกเขียนขึ้นโดยผู้ชนะ ริน... การที่คุณพยายามเอาไม้บรรทัดทางศีลธรรมไปวัดบรรทัดฐานของโลกธุรกิจในอดีต มีแต่จะทำให้คุณทำลายปลายนิ้วตัวเองเสียเปล่าๆ" "โลกธุรกิจกับความตายของพ่อฉัน มันเส้นเดียวกันไม่ใช่เหรอครับ?" รินลดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันระหว่างคนทั้งสองพุ่งปะทะกันในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ดึงออกมาจากแฟ้มคดีให้เขาดู "บันทึกการประชุมลับของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เมื่อยี่สิบปีก่อน... ลายเซ็นอนุมัติงบก้อนสุดท้ายที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับของนายตำรวจที่ถูกกล่าวหาว่ารับสินบน มีชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่คนหนึ่งเซ็นกำกับไว้" ธันวาเหลือบมองกระดาษแผ่นนั้นเพียงแวบเดียว ดวงตาของเขาฉายแวววับขึ้นมาอย่างประหลาด แต่ไม่ใช่ความตกใจ—มันคือความระอาใจปนความสมเพช "คุณกำลังสงสัยว่าพ่อของผมเป็นคนสั่งฆ่าพ่อของคุณ เพื่อปิดปากเรื่องการฮุบที่ดินแปลงนั้นสินะครับ" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและโดดเดี่ยว "ริน... คุณฉลาดเกินกว่าจะเชื่อเรื่องพล็อตละครน้ำเน่าแบบนี้ แต่นั่นแหละ ความโกรธมักทำให้คนเรามองข้ามความจริงที่เรียบง่ายที่สุด" "ความจริงอะไรล่ะ? ที่ว่าตระกูลของคุณเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อสร้างอาณาจักรหมื่นล้านขึ้นมาบนคราบน้ำตาของครอบครัวฉัน!" รินลดาตวาดกลับ เสียงของเธอก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดินอันเงียบสงัด ธันวาไม่ถอยหลังหนี เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือน้อยเสียจนรินลดาได้กลิ่นลมหายใจที่เจือด้วยความขมขื่นของกาแฟดำ ธันวาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและสั่นเครือเล็กน้อยจนน่าใจหาย "ถ้าผมบอกคุณว่า... คนที่ลงมือเซ็นคำสั่งฆ่าพ่อของคุณ ไม่ใช่พ่อของผม... แต่เป็นคนที่คุณไว้ใจที่สุดในกรมตำรวจตอนนี้ล่ะ?" รินลดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ "คุณโกหก... เพื่อเบี่ยงเบนประเด็น!" "ผมไม่เคยโกหกคุณ ริน... โดยเฉพาะเรื่องนี้" ธันวาผละตัวออกช้าๆ เขายื่นมือไปหยิบแฟ้มคดีอีกแฟ้มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารเก่าขึ้นมา วางมันลงตรงหน้าเธอ "นี่คือเอกสารที่ผมใช้เวลาตามหามาครึ่งชีวิต เพื่อพิสูจน์ว่าตระกูลของผมไม่ได้มือเปื้อนเลือดอย่างที่คุณคิด... และเปิดมันดูสิครับ ทนายความผู้เที่ยงธรรม" รินลดามือสั่นเทาขณะเอื้อมไปเปิดแฟ้มเอกสาร หน้าแรกสุดคือสำเนาคำสั่งลับที่มีตราประทับตราครุฑสีแดงฉาน และชื่อของนายตำรวจยศ "พลตำรวจตรี" คนหนึ่งปรากฏหราอยู่บรรทัดสุดท้าย—คนที่เพิ่งมอบหมายคดีให้เธอทำเมื่อสัปดาห์ก่อนนี้เอง! ในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เสียงฝีเท้าฝีหน้ารองเท้าหนังราคาแพงก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดทางขึ้น พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนผนังปูนเปลือย... "ดึกดื่นค่ำคืนนี้ สองหนุ่มสาวผู้พิทักษ์ความยุติธรรมและผลกำไร กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงแห่งอารมณ์และอุดมการณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ