จังหวะที่หัวใจเต้นแรง

กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใส สะท้อนเงาของหลอดไฟนีออนสีส้มสลัว ราวกับดวงตาที่กำลังจ้องจับผิดความเหนื่อยล้าของคนทั้งคู่ เสียงคีย์บอร์ดไร้สายถูกกดกระแทกด้วยจังหวะที่หนักแน่นและแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าจอขนาดสิบสามนิ้วเปรียบเสมือนกระสุนนัดสุดท้ายในรังเพลิง ที่หากยิงพลาดแม้แต่นัดเดียว ชีวิตของพวกเขาทั้งคู่จะต้องพังทลายลงในพริบตา "คุณกำลังใช้ความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสินน้ำหนักของพยานหลักฐานชุดนี้อีกแล้วนะครับ, คุณรินลดา" เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างระหงที่ยืนกอดอกพิงผนังกระจกอยู่เบื้องหลัง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンที่ข้อมือขวาอันเกิดจากการทำงานติดต่อกันมากว่าสิบแปดชั่วโมงเต็ม แว่นตากรอบบางสะท้อนแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์จนมองไม่เห็นแววตา แต่ความเฉียบขาดในน้ำเสียงนั้นชัดเจนเสียจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก รินลดาไม่ตอบทันที เธอยกมือขึ้นเสยผมปรกใบหน้าที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่คมกริบจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เกลียดชังความเย็นชาไร้หัวใจของเขา... แต่ในขณะเดียวกัน ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในยามที่พายุแห่งวิกฤตกำลังโหมกระหน่ำใส่สำนักงานกฎหมายแห่งนี้ มีเพียงผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่ยืนหยัดต้านทานแรงกดดันมหาศาลจากกลุ่มทุนอิทธิพลมืดได้อย่างไม่สะทกสะท้าน "ถ้าฉันใช้แค่ความรู้สึก ฉันคงไม่มานั่งทนหายใจร่วมห้องกับคนไร้หัวใจอย่างคุณหรอกค่ะ—เอ๊ย... ครับ" รินลดาเผลอหลุดคำสามัญสำนองเดิมออกมาก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิดที่เผลอหลุดฟอร์มต่อหน้าคู่ปรับทางธุรกิจ ธันวาหยุดพิมพ์นิ้วบนแป้นพิมพ์ทันที เขากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งและว่างเปล่า ก่อนจะค่อยๆ หันเก้าอี้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมปลาบสีนิลคู่นั้นมองสำรวจเธอตั้งแต่ปลายผมจรดปลายรองเท้าส้นสูง ราวกับกำลังประเมินมูลค่าความเสียหายที่เธออาจจะก่อขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ "ระวังหน่อยนะครับ... ทนายความสาวผู้ผดุงความยุติธรรม" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ที่แฝงความจริงจังไว้เต็มเปี่ยม "การเผลอหลุดตัวตนที่แท้จริงออกมาในสถานการณ์แบบนี้ มันอันตรายยิ่งกว่าการถือเอกสารลับเดินเข้าสำนักงานอัยการเสียอีก" "ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่, ธันวา" รินลดาเดินตรงเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาทั้งกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศลอยปะทะจมูก "เอกสารบัญชีซ้อนชุดที่สามนั่น... ถ้าเราส่งมอบให้ ป.ป.ช. ในเช้าวันนี้ พ่อฉันจะไม่ตายฟรี และบริษัทตระกูลอิทธิพลของคุณก็จะพังครืนลงมาในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด... คุณพร้อมจะแลกมันไหมล่ะ?" บรรยากาศภายในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่งนาน แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า 'พ่อ' หลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาว ความเจ็บปวดในอดีตของรินลดาไม่ใช่เรื่องลับสำหรับเขา และนั่นคือจุดอ่อนที่ทำให้เขาต้องคอยปกป้องเธออย่างลับๆ แม้ว่าภายนอกเขาจะแสดงออกราวกับเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานธุรกิจก็ตาม "คุณคิดว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยความแค้นหรือครับ, รินลดา?" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทีละน้อย แต่ยังคงความคมคาย เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา เปิดมันออกช้าๆ เผยให้เห็นลายเซ็นอันคุ้นเคยที่ทำให้รินลดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นี่มัน... อะไรกัน?" เสียงของเธอกระดอนสะท้อนอยู่ในลำคอ "มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงว่า คนที่อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อคุณ... ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นหุ้นส่วนใหญ่คนปัจจุบันที่คุณกำลังร่วมมือด้วยเพื่อโค่นล้มผมต่างหากล่ะครับ" รินลดาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเธอเอง ขณะที่ธันวายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยประกายความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ทว่า ก่อนที่รินลดาจะทันได้เอ่ยคำถามใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเคาะสามครั้งที่ไม่ได้มีไว้เพื่อขออนุญาต แต่มีไว้เพื่อประกาศการมาถึงของผู้ล่า... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงแห่งอารมณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ