รอยร้าวที่ขยายตัว

เสียงกดแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กของรินลดาดังแผ่วเบาตัดกับความเงียบงันของห้องทำงานในยามวิกาล แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าของเธอจนเห็นริ้วรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่คม เธอกำลังไล่เรียงข้อมูลในแฟ้มดิจิทัลลับที่ได้รับจากแหล่งข่าวปริศนา—ข้อมูลที่ว่าด้วยโครงสร้างธุรกิจของบริษัทคู่แข่งในอดีตที่ธันวาเคยดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเชิงกลยุทธ์ รินลดาถอนหายใจยาว พลางหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นจิบ สายตาของเธอกวาดมองรายชื่อบริษัทตัวแทนที่ทำหน้าที่ฟอกเงินและปั่นหุ้น ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นความลับทางการค้าที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ง่ายๆ แต่แล้ว นิ้วเรียวของเธอก็หยุดชะงักที่เอกสารแนบท้ายฉบับหนึ่ง "รหัสโครงการ 'เงาพยัคฆ์'..." เธอพึมพำชื่อนั้นแผ่วเบา ก่อนจะกดเปิดไฟล์ PDF ที่เข้ารหัสไว้หนาแน่น ภาพถ่ายเอกสารสัญญาว่าจ้างที่มีลายเซ็นของ 'ธันวา ภักดีไพศาล' ปรากฏชัดเจนตรงหน้า แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ สิ่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบคือชื่อคู่สัญญาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม—มันคือชื่อบริษัทของศัตรูตัวฉกาจที่พ่อของเธอเคยตามสืบจนตัวตาย ในห้วงเวลานั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังมาจากทางเดินหน้าห้องทำงาน รินลดารีบพับหน้าจอลงโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะให้ดูเป็นปกติที่สุด ประตูกระจกถูกผลักออกเบาๆ ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก เขาถือแก้ววิสกี้ในมือ ท่าทีดูผ่อนคลายแต่ดวงตากลับคมกริบดุจมีดโกน "ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่ลืมว่าพรุ่งนี้เรามีคดีใหญ่รออยู่ใช่ไหมครับ รินลดา" ธันวาเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มลึกทว่าแฝงความกดดัน รินลดาเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยความนิ่งเฉยที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี "บางทีความจริงมันก็ไม่ยอมให้เราพักผ่อนหรอกครับคุณธันวา โดยเฉพาะความจริงที่ถูกฝังไว้นานเกินไป" ธันวาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เสียงกระทบเบาๆ ของแก้วกับโต๊ะทำเอาบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นฉับพลัน "ความจริง... เป็นคำที่กว้างเกินไปนะครับ หลายครั้งที่คนเราพยายามหาความจริง แต่ลืมถามตัวเองว่า ถ้าเจอแล้วจะแบกรับน้ำหนักของมันไหวหรือเปล่า" "คุณกำลังเตือนผม หรือกำลังสารภาพอะไรอยู่หรือเปล่าครับ" รินลดาย้อนถาม สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของชายหนุ่มเพื่อค้นหาร่องรอยความหวั่นไหว แต่เธอพบเพียงความเวิ้งว้างที่น่ากลัว ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ผมแค่ไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่ขุดขึ้นมา ทุกคนล้วนมีส่วนหนึ่งของชีวิตที่อยากลบเลือน แม้แต่คุณเอง... ก็คงไม่อยากให้ใครขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตของพ่อคุณมาป่าวประกาศหรอก ใช่ไหมครับ" ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก รินลดากำมือแน่นใต้โต๊ะ ความโกรธแค้นประดังเข้ามาในอก แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ "อดีตของพ่อผมคือความภูมิใจ ส่วนอดีตของคุณ... ผมว่ามันคงเป็นสิ่งที่ต้องแลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตาคนอื่น" ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปนอยู่เลย "ถ้าคุณคิดแบบนั้น ก็จงหาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ได้นะครับ เพราะในโลกของธุรกิจที่ผมอยู่ ไม่มีที่ว่างสำหรับความสงสาร มีแต่ที่ว่างสำหรับผู้ชนะเท่านั้น" เขาก้าวถอยหลัง หันหลังกลับเตรียมจะเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนจะพ้นประตู ธันวาก็หยุดชะงักแล้วหันมามองอีกครั้ง "อ้อ... คืนนี้ระวังหน่อยนะครับ ข้อมูลที่คุณกำลังไล่ตามอยู่ มันอาจจะไม่ได้อันตรายเพราะตัวมันเอง แต่มันอันตรายเพราะคนที่อยากจะรักษามันไว้ให้เป็นความลับตลอดไป" เมื่อประตูปิดลง รินลดารีบเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นอีกครั้ง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะเลื่อนดูเอกสารจนถึงหน้าสุดท้าย ทันใดนั้น เธอก็พบกับภาพถ่ายใบหนึ่งที่แนบมากับสัญญาฉบับนั้น—มันคือภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในวันที่พ่อของเธอเสียชีวิต ในภาพนั้นเห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทสีเข้มยืนอยู่ห่างจากรถของพ่อเธอเพียงไม่กี่เมตร แม้ใบหน้าจะถูกหมวกปีกกว้างบดบังไปครึ่งหนึ่ง แต่รอยสักรูปมังกรที่ข้อมือซ้ายของคนในภาพ... คือรอยสักเดียวกับที่รินลดาเคยเห็นบนข้อมือของธันวาในวันที่เขาเผลอถอดสูทออกเมื่อสัปดาห์ก่อน ความจริงที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตกำลังพุ่งเข้ากระแทกหน้าอย่างจัง ขณะที่เธอกำลังจะปิดไฟล์นั้น เสียงแจ้งเตือนอีเมลใหม่ก็ดังขึ้น ข้อความจากต้นทางคือเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ในรายชื่อ และคำสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอคือ: *‘หันกลับไปมองข้างหลังคุณสิครับ... รินลดา’* หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยจากความมืดมุมห้อง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงแห่งอารมณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ - คนมองเมือง