เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นอับชื้นของห้องสอบสวนใต้ถุนอาคารศาลอาญายามวิกาลไม่ได้มาจากความชื้นของผนังปูนเปลือย แต่มันมาจากความกลัวที่ระเหิดออกมาจากลมหายใจของคนที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง "คุณกำลังเล่นกับไฟกองใหญ่, ธันวา... และไฟกองนี้มันไม่ได้ไหม้แค่ตัวคุณคนเดียว" รินลดาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีตุ่นที่กระพริบถี่ทุกสามวินาทีเหมือนชีพจรที่ใกล้หมดแรง ใบหน้าของเธอซีดเผือด รอยฟกช้ำที่โหนกแก้มซ้ายจากการถูกทำร้ายนอกศาลเมื่อวานยังคงเป็นรอยม่วงคล้ำ ตัดกับแววตาคู่คมที่มองตรงไปยังชายหนุ่มผู้ยืนกอดอกพิงผนังห้อง ธันวาไม่ได้ตอบทันที เขายังคงรักษาความเงียบไว้เป็นเกราะกำบัง ปล่อยให้ความอึดอัดทำหน้าที่กัดกินพื้นที่ระหว่างเขากับทนายความสาวผู้ดื้อรั้น เสื้อสูทราคาแพงของเขาไม่มีรอยยับ แต่รอยย่นที่หว่างคิ้วลึกพับบอกเล่าเรื่องราวความเหนื่อยล้าที่สะสมมาแรมสัปดาห์ บนโต๊ะเหล็กตรงหน้าคือเอกสารกองโต... มันไม่ใช่สำนวนคดีทั่วไป แต่มันคือเส้นทางการเงินมูลค่าแปดหลักที่ถูกโอนย้ายผ่านบริษัทนอกอาณาเขต (Offshore) เพื่อซื้อความเงียบของพยานปากเอก และในขณะเดียวกัน มันก็คือหลักฐานมัดตัวรินลดาในข้อหาสมรู้ร่วมคิดในการทำลายพยานหลักฐาน "ถ้าผมไม่เล่นกับไฟ, ป่านนี้คุณคงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว, ริน" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทุ้มต่ำ และเจือความระโหยโรยแรง ทว่าเด็ดขาดในทุกพยางค์ "คุณคิดจริงๆ หรือว่าอุดมการณ์อันบริสุทธิ์ของคุณมันจะปกป้องคุณจากคนพวกนั้นได้? ตื่นเสียทีเถอะครับ... โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนซื่อสัตย์ที่ไร้6พลังหรอก" "ฉันยอมตายในคุก ดีกว่าต้องมีชีวิตอยู่ด้วยเงินสกปรกของตระกูลคุณ!" รินลดาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ความโกรธพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่นเทา เธอเกลียดความจริงข้อหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้... นั่นคือเงินของธันวา และเส้นสายที่เขาใช้มืดฟ้ามัวดินเมื่อคืนนี้ คือสิ่งที่ดึงเธอออกมาจากห้องขังรอฝากขังได้ทันเวลาพอดี ธันวาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะ ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ รินลดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ฝืนสบตาเขา ไม่ยอมถอยร่น "คุณเกลียดผมได้ เกลียดตระกูลผมได้ตามสบายครับ..." ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววพยศ "แต่จำใส่ใจไว้ด้วยว่า ที่ผมต้องยอมเอาชื่อเสียงทั้งหมดที่สร้างมาแลก หยิบยืมอำนาจมืดที่ผมรังเกียจที่สุดมาใช้ ก็เพื่อให้ผู้หญิงหัวรั้นอย่างคุณยังมีโอกาสได้มายืนเถียงผมอยู่ตรงนี้... ไม่ใช่ไปนอนหนุนหมอนเน่าๆ ในซอกหลืบของเรือนจำ" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ประตูเหล็กถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างของทนายความอาวุโสผู้เป็นที่ปรึกษาเงาของธันวา เขามีสีหน้าเคร่งเครียดจนแทบเป็นสีเทา "คุณธันวาครับ... ทาง ปปง. อายัดบัญชีสำรองของบริษัทแล้วครับ และ... ฝ่ายตรงข้ามรู้เรื่องที่คุณโยกเงินไปประกันตัวคุณรินลดาแล้ว พวกเขาเตรียมใช้เป็นข้ออ้างยื่นถอดถอนคุณออกจากบอร์ดบริหารในการประชุมเช้าพรุ่งนี้" รินลดาเบิกตากว้าง หันขวับมามองธันวาที่นิ่งงัดยิ่งกว่าหินผา "คุณบ้าไปแล้วหรือไงธันวา! คุณเอาตำแหน่งและอนาคตของบริษัทมาแลกกับอิสรภาพของฉันเนี่ยนะ? ทำไมคุณถึงทำแบบนี้... ทำไม?!" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นในอก จากศัตรูทางความคิด กลายเป็นผู้เสียสละอย่างไร้เหตุผล ธันวาเหยียดยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความสุขสิ้นเชิง เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ สายตาที่ทอดมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "เพราะผมตระหนักดีกว่าใคร... ว่าถ้าโลกนี้ไม่มีคนอย่างคุณหลงเหลืออยู่เลย การมีชีวิตอยู่บนยอดพีระมิดธุรกิจของผม มันก็คงไม่ต่างอะไรกับการติดคุกไปตลอดชีวิตเหมือนกัน" ธันวาหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องสอบสวน ทิ้งให้รินลดายืนแข็งค้างอยู่กับความหนقหน่วงในจิตใจ แต่ก่อนที่มือหนาจะผลักบานประตูออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสวนขึ้นมาจากทางเดินมืดทึบด้านนอก พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้ารินลดาอย่างแรง เจ้าของเงาลึกลับในชุดสูทเข้ารูปก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนมุมปากของผู้มาใหม่ "เสียใจด้วยนะครับคุณธันวา... คุณคิดว่าคุณกุมไพ่เหนือกว่าคนอื่นคนเดียวหรือไง? เอกสารชิ้นนี้ คือคำสั่งอายัดตัวคุณในข้อหา 'ฟอกเงินและสมคบคิด' ที่เพิ่งลงนามโดยอัยการสูงสุดสดๆ ร้อนๆ เมื่อสิบนาทีที่แล้ว" ธันวาชะงักฝีเท้า รินลดาก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะ แสงไฟนีออนกะพริบวูบสุดท้ายก่อนดับลง ทิ้งให้ทั้งสามคนจมอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกบนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงแห่งอารมณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ - คนมองเมือง