ช่องโหว่ทางกฎหมาย

เสียงกระดาษ A4 นับร้อยแผ่นถูกพลิกสลับไปมาบนโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้มในสำนักงานทนายความขนาดกะทัดรัด แสงไฟสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนเอกสารสัญญาควบรวมกิจการฉบับล่าสุด ที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยปากกาไฮไลต์สีเหลืองจนพร่าพราย รินลดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนังที่เข็มยาวเลยเลขสิบสองไปนานแล้ว ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจดจ้องอยู่ที่วรรคทองของมาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ทว่าความคิดของเธอกลับไม่ได้หยุดอยู่แค่ตัวบทกฎหมายตรงหน้า ช่องโหว่... มักเป็นรอยแตกขนาดเท่าเส้นผมที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานคอนกรีตเสริมเหล็กอันมั่นคงเสมอ และหน้าที่ของทนายความผู้ยึดมั่นในความถูกต้องอย่างเธอ คือการงัดเอาชะแลงแห่งตรรกะเข้าไปงัดมันออกมา ก่อนที่ตึกทั้งหลังจะพังทลายลงมาทับความบริสุทธิ์ของผู้คน "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ริน" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินลดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเจ้าของเสียงคือใคร ธันวายืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนเงาตึกระฟ้าเบื้องล่าง แสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนราวกับดวงดาวนับล้านที่ถูกกักขังไว้เบื้องล่างฝ่าเท้าของชายหนุ่ม เขาสวมเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทถูกคลายออกหลวมๆ เผยให้เห็นความเหนื่อยล้าที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมเยือกเย็น "ไฟถ้าใช้เป็นก็ให้ความอบอุ่น แต่ถ้าใช้ไม่เป็น มันก็เผาบ้านตัวเองจนไม่เหลือซาก... ซึ่งฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้ดีกว่าใครนะ, ธันวา" รินลดาตอบโดยไม่ละสายจากกระดาษในมือ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัย เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก "คุณคิดจะเอาเรื่องสัญญาแต่งตั้งตัวแทนอําพรางมาใช้เป็นไพ่ตายในศาลพรุ่งนี้ใช่ไหมครับ? ผมต้องชมว่าคุณใจกล้ามากที่ขุดเอาคดีเก่าเมื่อห้าปีที่แล้วขึ้นมาปัดฝุ่น" "มันไม่ใช่แค่เรื่องเก่า แต่มันคือรากเหง้าของปัญหาที่คุณพยายามปกปิด" รินลดาวางปากกาลง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตาทั้งคู่ปะทะกันในความเงียบราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นผ่านอากาศ "บริษัทโฮลดิ้งที่คุณถือหุ้นใหญ่ ใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายเรื่องการถือครองหุ้นแทน (Nominee) เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบภาษีและซ่อนสินทรัพย์ที่ได้มาจากการฮั้วประมูล มันถูกกฎหมายบนกระดาษ... แต่โสโครกโดยสิ้นเชิงในทางศีลธรรม" "กฎหมายไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อศีลธรรม, ริน" ธันวาโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความเวทนาเจือความชื่นชมที่ซับซ้อน "กฎหมายถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ระบบมันเดินหน้าต่อไปได้ ถ้าผมล้ม บริษัทลูกอีกสิบแห่งจะล้มตาม พนักงานนับพันคนจะตกงาน ครอบครัวของพวกเขาจะเคว้งคว้าง... คุณจะเอาความสะใจทางอุดมแลกกับความพินาศของคนนับพันจริงหรือครับ?" "อย่าเอาคำว่า 'ส่วนรวม' มาอ้างเพื่อฟอกความผิดให้ตัวเองเลย, ธันวา" รินลดาไม่หลบสายตา หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นด้วยความโกรธที่ถูกควบคุมไว้ภายใต้ใบหน้าอันเย็นชา ภาพเงาของพ่อผู้ล่วงลับที่ถูกอำนาจมืดบดขยี้ด้วยข้ออ้างทำนองเดียวกันนี้ผุดขึ้นมาในหัว "พ่อฉันเคยบอกว่า กฎหมายที่ไม่มีความยุติธรรม ก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องมือของโจรใส่สูท และฉัน... จะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งสองคนต่างยืนหยัดอยู่บนเส้นขนานทางความคิดที่ไม่มีวันบรรจบกัน คนหนึ่งมองเห็นแต่ตัวเลข ผลกำไร และความอยู่รอดของอาณาจักรธุรกิจ อีกคนมองเห็นแต่รอยแผลเป็น ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และความถูกต้องที่ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่เม้มแน่นของหญิงสาว เขาถอนหายใจยาวนานราวกับยอมจำนนต่อความดื้อรั้นนั้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักกลยุทธ์ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ "คุณนี่มัน... ดื้อด้านจนน่ากลัวจริงๆ ริน" "ขอบคุณสำหรับคำชม" เธอย้อนเสียงเรียบ "แต่คุณลืมคิดอะไรไปอย่างหนึ่ง..." ธันวาผละตัวออกจากโต๊ะ เขายืดตัวตรง หยิบแท็บเล็ตเครื่องหรูออกจากกระเป๋าเสื้อสูทที่พาดไว้บนเก้าอี้ ปัดหน้าจอเบาๆ ก่อนจะวางมันลงตรงหน้าเธอ "ในมาตรา 42 ที่คุณกำลังจะใช้เป็นไม้ตายในศาล... มีข้อยกเว้นย่อยในวรรคสอง ที่ผ่านการแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อสามเดือนก่อนโดยสภานิติบัญญัติ" รินลดาขมวดคิ้ว เธอก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ต ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนนั้น หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คุณ... คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ" ธันวายิ้มเยือกเย็น รอยยิ้มที่ทำให้เขาดูอันตรายที่สุดในรอบปี "รัฐบาลต่างหากที่ทำ สภาผ่านกฎหมายฉบับนี้แบบเงียบๆ เพื่อเอื้อประโยชน์ให้กลุ่มทุนในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจ... ซึ่งหมายความว่า สิ่งที่บริษัทผมทำ แม้จะดูน่าเกลียดในสายตาคุณ แต่มัน 'ถูกกฎหมายร้อยเปอร์เซ็นต์' ตามบทบัญญัติใหม่นี้แล้วครับ รินลดา" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที รินลดานิ่งงิ่งไปชั่วขณะ สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ถูกพลิกกลับตาลปัตรภายในเวลาไม่ถึงนาที ไพ่ตายที่เธอถืออยู่กลายเป็นเพียงกระดาษเปล่า ไร้ซึ่งพลังอำนาจใดๆ ที่จะเอาผิดชายตรงหน้าได้ ช่องโหว่ที่เธอคิดว่าเจอ กลับกลายเป็นทางตันที่ถูกปิดตายด้วยอำนาจรัฐและทุนนิยม ธันวาโน้มตัวลงมาใกล้เธออีกครั้ง กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณชนะผมไม่ได้ด้วยตัวบทกฎหมายหรอก ริน... เพราะเกมนี้ ถูกออกแบบมาให้พวกผมเป็นผู้ชนะตั้งแต่เริ่ม" รินลดาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือภายใต้โต๊ะกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาในอก แต่วินาทีต่อมา ประกายตาของเธอก็เปลี่ยนไป ความท้าทาย ความเจ็บใจ และสัญชาตญาณดิบของนักสู้ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่ยอมจำนนแค่นี้แน่ ในจังหวะที่ธันวากำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง รินลดาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่นิ่งสนิท จนทำให้ฝีเท้าของชายหนุ่มต้องชะงัก "กฎหมายอาจจะคุ้มครองคนรวยอย่างคุณได้ทุกมาตรา, ธันวา..." รินลดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาแต่ทรงพลังปรากฏบนใบหน้าของเธอ "แต่มีสิ่งหนึ่งที่กฎหมายฉบับนั้นซื้อไม่ได้... และฉันกำลังถือมันอยู่" ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววระแวงเป็นครั้งแรก "คุณหมายความว่ายังไง?" รินลดาหยิบแฟ้มลับสีน้ำตาลอีกแฟ้มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารออกมา เธอเปิดมันออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นภาพถ่ายและเอกสารโอนเงินต่างประเทศ ที่ไม่ได้ผ่านระบบภาษีของบริษัท แต่เป็นบัญชีส่วนตัวของประธานกรรมการ—พ่อบังเกิดเกล้าของธันวาเอง "เอกสารนี้ไม่ได้อยู่ในขอบGเขตของพระราชบัญญัติหลักทรัพย์... แต่มันอยู่ภายใต้กฎหมายอาญาฐานฟอกเงินและทุจริตข้ามชาติ" รินลดาเงยหน้าสบตาเขา รอยยิ้มของเธอเยືือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้า ฉันไม่ได้จะไปยื่นฟ้องที่ศาลแพ่ง... แต่ฉันจะส่งมอบสำเนาชุดนี้ให้สำนักงาน ปปง. และกรมสอบสวนคดีพิเศษ" สีหน้าของธันวาเปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวเป็นครั้งแรก ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยคำใด เสียงเคาะประตูก็รัวขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนกที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... ทาง ปปง. บุกอายัดบัญชีและเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทแม่ทั้งหมดแล้วครับตอนนี้!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงแห่งอารมณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ - คนมองเมือง