พยานคนสุดท้าย

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคคว้างอยู่ใต้แสงนีออนสีตุ่น คือบรรยากาศเดียวในห้องใต้ดินของหอสมุดประชาชนแห่งนี้ ที่ยินยอมเก็บงำความลับซึ่งมีราคาแพงกว่าชีวิตคน รินลดากวาดสายตาคมกริบผ่านสันแฟ้มเอกสารคดีคอร์รัปชันเมื่อสิบปีก่อน นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำพลิกกระดาษแต่ละแผ่นด้วยความระมัดระวัง เสียงกระดาษเสียดสีกันเบาหวิวในความเงียบสงัด คล้ายเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนตายที่กำลังพยายามฟื้นคืนชีพเพื่อทวงความยุติธรรม เป้าหมายของเธอในค่ำคืนนี้ไม่ใช่เอกสารราชการที่ถูกชำระสะอาดยจนขาวสะอาดอย่างไร้รอยด่างพร้อย แต่คือ "พยานคนสุดท้าย" บันทึกคำให้การลับที่ถูกซุกซ่อนไว้ในซอกหลืบของระบบราชการ—บุคคลที่รู้เห็นการตายของพ่อเธอ และรู้ว่าใครคือสถาปนิกตัวจริงเบื้องหลังดีลอัปยศที่กำลังจะทำลายล้างความถูกต้องทั้งหมดลง "คุณคิดว่าจะหาเจอจริงๆ หรือครับ... ทนายรินลดา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากความมืดตรงมุมเสา รินลดาชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปช้าๆ ปล่อยให้ความเยือกเย็นกลับเข้าควบคุมหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ธันวาก้าวพ้นเงาสลัวออกมา สวมสูทสีชาคูลรีดเรียบไร้รอยยับราวกับไม่ใช่สถานที่ที่คนทั่วไปจะย่างกรายเข้ามาในยามวิกาล ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองเธอด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อ่านไม่ออก ระหว่างความชื่นชมในความดื้อรั้น กับความกังวลใจในอันตรายที่เธอกำลังวิ่งเข้าใส่ "คุณมาทำอะไรที่นี่ ธันวา" รินลดาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษาเกราะกำบังทางอารมณ์ไว้ให้มั่นคงที่สุด "หรือว่าเจ้านายของคุณส่งหมาล่าเนื้อมาเก็บกวาดหลักฐานชิ้นสุดท้ายก่อนที่ฉันจะเจอ" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่กลั้วไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและขบขันในคราวเดียวกัน เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นเจือจางท่ามกลางอากาศหนาวเย็นของห้องใต้ดิน "ถ้าผมอยากให้หลักฐานชิ้นนี้หายไป คุณคงไม่ได้ยืนถือมันอยู่แบบนั้นหรอกครับรินลดา" ธันวาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว สายตาคมก้มลงมองแฟ้มในมือเธอก่อนจะเงยขึ้นสบตาตรงๆ "คุณกำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ และไฟกองนั้นไม่ได้เผาแค่พวกผม แต่มันกำลังจะเผาตัวคุณเองจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" "ความถูกต้องมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ ธันวา... คุณก็รู้ดีไม่ใช่หรือ" รินลดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มสะท้อนประกายความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมจำนนต่ออำนาจใดๆ "พ่อฉันจ่ายด้วยชีวิตไปแล้ว ถึงตาฉันบ้างที่จะทวงมันคืน" "บางครั้ง... สิ่งที่คุณคิดว่าเป็นความถูกต้อง อาจเป็นแค่ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้คนโง่เดินเข้าไปติดกับดัก" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมเยือกเย็น "คุณคิดว่าพยานคนนั้นซื่อตรงนักหรือครับ? คุณคิดว่าความลับที่เขาถืออยู่จะช่วยให้คุณชนะเกมนี้ได้จริงๆ หรือ" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วมาจากบันไดทางขึ้น ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ปฏิกิริยาตอบสนองของชายผู้ผ่านเกมธุรกิจมาโชกโชนทำงานอย่างรวดเร็ว เขาคว้าแขนเรียวของรินลดาแล้วดึงเข้าไปหลบหลังชั้นหนังสือเหล็กสูงทึบทันที มือหนาอีกข้างปิดปากเธอไว้แน่นไม่ให้มีเสียงเล็ดลอด รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวระรัวแนบชิดกับอกของธันวา เธอกำลังจะสะบัดออก แต่ปลายนิ้วที่แตะอยู่ริมฝีปากและสายตาที่ส่งสัญญาณเตือนอย่างเคร่งเครียดทำให้เธอต้องนิ่งเงับฟังเสียงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ แสงไฟฉายวาดผ่านผนังห้องใต้ดิน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หยุดอยู่หน้าแถวชั้นหนังสือที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ "แน่ใจนะว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ นายใหญ่บอกว่าเอกสารชุดนั้นต้องไม่หลุดรอดไปเด็ดขาด" เสียงแหบพร่าของผู้มาใหม่ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเลื่อนแฟ้มกระดาษกระทบกัน รินลดาตัวเกร็ง ขนกายลุกชันเมื่อรู้ตัวว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับใคร และพยานคนสุดท้ายที่เธอตามหา อาจจะไม่ได้มีความหมายเหมือนที่เธอคิดไว้อีกต่อไปแล้ว ธันวาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธออย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนปะแก้มนวลท่ามกลางความเย็นเยียบ "ตอนนี้... คุณยังเชื่อมั่นในสิ่งที่กำลังตามหาอยู่ไหมครับ" ในวินาทีที่เงาสลัวของบุคคลปริศนาทาบทับลงบนชั้นหนังสือตรงหน้า รินลดาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นออกมาจากแฟ้มในมือของเธอ มันคือบันทึกข้อความเขียนด้วยลายมือคุ้นตา—ลายมือของพ่อเธอเอง ที่ระบุชื่อบุคคลผู้บงการตัวจริง ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจากตระกูลของธันวาเอง ความจริงกระแทกเข้ากลางใจจนแทบหยุดหายใจ รินลดาหันขวับไปมองหน้าธันวาในระยะประชิด ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่โผล่พ้นมุมชั้นหนังสือเล็งตรงมาที่พวกเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงแห่งอารมณ์และอุดมการณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ