ความลับในกระเป๋าเสื้อกาวน์

"ปิดสมุดนั่นเดี๋ยวนี้ พาย" น้ำเสียงของธันวาไม่ได้ดุดัน ทว่ากลับราบเรียบจนน่าขนลุก มันเป็นความเงียบที่กดทับลงมากลางห้องสมุดร้างท้ายคณะวิศวะฯ กลิ่นไออุ่นจากเสื้อช็อปตัวหนาที่เขาสวมอยู่ดูจะทำให้บรรยากาศที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นบีบคั้นจนพายแทบลืมหายใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งกำลังสั่นระริก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด มือที่ถือสมุดปกหนังสีน้ำตาลใบเล็กเอาไว้แน่นจนสั่นเทา พายพยายามถอยหลังหนี แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับชั้นหนังสือไม้เก่าๆ อย่างจัง "ฉันถามว่า... ในนั้นเขียนว่าอะไร" ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ มือหนาเอื้อมมาค้ำชั้นหนังสือไว้ข้างใบหูเธอ ล้อมกักเธอไว้ในอ้อมแขนที่เปี่ยมไปด้วยความกดดัน "มัน... มันไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะ พี่ธันถอยไป" "ไม่มีอะไร?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยของเธอ "ถ้าไม่มีอะไร แล้วทำไมต้องกลัว? ทำไมต้องหน้าซีดขนาดนั้นเวลาเห็นฉัน?" พายพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ธันวากลับไวกว่า เขาใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มนวล พายรับรู้ได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความร้อนจากแสงแดด แต่มันคือความร้อนจากความรู้สึกบางอย่างที่ธันวาพยายามเก็บงำไว้ภายใต้ท่าทีขี้เล่นมาโดยตลอด "สมุดเล่มนี้... มันสำคัญกับพายมากกว่าฉันเหรอ ถึงได้หวงนักหวงหนา" "มันไม่เกี่ยวกับพี่!" พายตวาดกลับ ทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ "อย่ามายุ่งกับของส่วนตัวของฉันได้ไหมคะ พี่ชอบทำตัวรุกล้ำเกินขอบเขตอยู่เรื่อยเลย!" ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความกดดันกลายเป็นความอ่อนล้าอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ผ่อนแรงที่ข้อมือเธอลง แต่ยังไม่ยอมขยับหนีไปไหน "ที่ฉันต้องรุกล้ำ... ก็เพราะพายเอาแต่ขีดเส้นกั้นฉันไว้ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ?" เขาพูดเสียงแผ่ว ความน้อยใจแฝงอยู่ในน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ "พายมองว่าฉันเป็นแค่เด็กวิศวะฯ ที่เข้ามาวุ่นวายชีวิตคุณหมออย่างพายงั้นเหรอ? หรือจริงๆ แล้ว... ข้างในนั้นมันมีชื่อของใครคนอื่นอยู่?" พายชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงความสั่นสะเทือนในหัวใจ บันทึกเล่มนั้น... มันไม่ใช่สมุดไดอารี่ทั่วไป แต่มันคือที่ระบายความรู้สึกที่เธอยังไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากบอกใคร แม้กระทั่งริน เพื่อนสนิทที่สุดของเธอก็ไม่เคยได้เห็นมัน "ไม่ใช่ชื่อใครทั้งนั้นค่ะ..." พายพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว ธันวาเห็นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เขาก็ถอนหายใจยาว ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ซึมลึก เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนพายรู้สึกใจสั่น "ถ้างั้น... ก็ให้ฉันดูไม่ได้เหรอ? ความลับที่ทำให้คนเก่งอย่างพายต้องร้องไห้เนี่ย" ในจังหวะที่ธันวากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดจากมือที่สั่นเทาของเธอ พลันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องสมุด ก่อนที่ประตูไม้บานเก่าจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกกับผนังห้อง "ไอ้ธัน! อยู่นี่เองเหรอวะ มึงหายหัวไปไหนมา... เอ้ย! เชี่ย!" กายยืนค้างอยู่ตรงหน้าประตู ในมือถือถุงขนมพะรุงพะรัง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ธันวาและพายต้องสะดุ้งสุดตัว สิ่งที่ทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบคือภาพของผู้ชายร่างสูงอีกคนที่เดินตามหลังกายเข้ามา คนที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นใคร 'อาจารย์หมอภาคย์' หัวหน้าภาควิชาที่เธอเคารพและเกรงกลัวที่สุดในคณะแพทย์ กำลังยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอาพายตัวเย็นวาบ "พายอาร์..." เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์หมอดังขึ้น มันไม่ได้ดุ แต่กลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก "หมอมาทำอะไรที่คณะวิศวะฯ ในเวลานี้? แล้วสมุดเล่มนั้น... ทำไมถึงไปอยู่ในมือของนักศึกษาคณะอื่นได้?" พายหน้าถอดสี สมุดในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นทันทีที่เธอได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือดกว่าเดิมหลายเท่า ในขณะที่ธันวายืนบังตัวเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบของวิศวะหนุ่มจ้องมองอาจารย์หมออย่างไม่เกรงกลัว "สมุดของพาย... ผมเป็นคนเก็บได้ครับอาจารย์" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความท้าทาย อาจารย์หมอภาคย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตากวาดมองตั้งแต่รองเท้าบูทคู่สวยของพายไปจนถึงใบหน้าของธันวา ก่อนจะก้มลงมองสมุดที่ตกอยู่บนพื้น แล้วพูดทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า "งั้นก็ดี... เพราะบันทึกการรักษา 'ผู้ป่วยกรณีพิเศษ' ที่หมอทำหายไป มันอยู่ในสมุดเล่มนั้น... และถ้าเนื้อหาข้างในรั่วไหลออกไป หมอคงรู้ดีนะว่าอนาคตในอาชีพหมอของหมอ... จะจบลงแบบไหน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรักและปมลับในใจของพายอาร์นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งใจเขียนทุกบรรทัดเพื่อพวกคุณค่ะ